Mój ojciec był trochę podobnym typem. W domu nie robił specjalnie dużo, ale - na plus dla niego - organizował opał, czyli drewno, węgiel i trocinę. Było przy tym dużo roboty, zwłaszcza przy przywiezieniu drewna z lasu, pocięciu, wysuszeniu go i wrzuceniu do piwnicy, w której był piec. Czasem woziłam to drewno taczką, a ja i mama układałyśmy to drewno w piwnicy, nawet w niedzielę, gdy nie lubię tego robić. W piecu palił głównie ojciec, ale bardzo na to narzekał i wypominał. Od małego pamiętam kłótnie o piec, a ojciec nie chciał zmienić ogrzewania, choć mógł to zrobić. Gdy musiał coś naprawić w domu, denerwował się. W ogóle, był nerwowy, miał dużo na głowie i denerwowały go jeszcze inne osoby z otoczenia. Wymiana żarówki w domu, nad schodami, gdzie mama miała problem, żeby dosięgnąć, to był dla niego problem. Przepchanie zlewu albo coś w tym stylu, też go denerwowało. I to, że musiał pracować zawodowo... Najważniejsze to rozumieć, że w życiu są obowiązki i że to normalna część życia. Że to nie jest kara, a inni nie mają obowiązku robić tego za nas. Mieć pozytywne podejście, a będzie się w życiu szczęśliwszym. Inni też będą przy nas szczęśliwsi.

Wasza czujność uśpiona