Uważam, że nazywanie śmieciem kogoś, z kim budowaliśmy względnie satysfakcjonującą relację, zanim się zmieniliśmy, jest nie fair. Nawet jeśli nas to niszczyło, w dużej mierze dawanie zbyt wiele było spowodowane tym, że tak mieliśmy, a nie że ten przyjaciel nas do tego przymusił. Oczywiście, w pewnym momencie może to być potrzebny wyraz emocji wściekłości na osobę, przez którą czujemy się wykorzystani. Ale wtórowanie takiemu nazewnictwu przez osoby niezaangażowane emocjonalnie w sytuację uważam za co najmniej naiwne, dlatego nie dołączę.

Również mam relacje, w których dawałam znacznie więcej niż dostawałam. Prawie wszystkie się sypnęły, kiedy się zmieniłam. Niekoniecznie dlatego, że druga osoba czuła, że za mało daję - czasem to ja czułam, że w gruncie rzeczy na tę chwilę nie czuję się już dobrze z daną relacją.

Kilka relacji udało mi się tak przekonwertować, żeby czuć balans między dawaniem i czerpaniem z relacji. Chociaż czasem, oczywiście, ten balans się zachwieje i trzeba szukać rozwiązania.

Dlaczego ktoś miałby nie mieć prawa zakończyć relacji z nami, kiedy zmienimy się tak, że czują się z tą relacją bardzo źle? Niezależnie od tego, czy według dowolnego systemu wartości ta nasza zmiana jest pozytywna czy negatywna.

Tak szczerze- czy rozmawiałaś z nią o tym? Jeśli z dnia na dzień zmieniłaś swoje postępowanie bez słowa- to Ty zachowałaś się niefajnie.

Kiedyś przyjaciel powiedział, że mogę do niego zadzwonić o każdej porze dnia i nocy. Czasem z tego korzystałam, on też. Pewnego dnia do niego zadzwoniłam późnym wieczorem, a ten rzucił focha, że tylko go wykorzystuje i też urwał kontakt.

Kiedy zmieniamy, wycofujemy z dawania z siebie 300% to zaczyna brakować ludziom i żeby znowu było ok, musieli być coś od siebie dać. Ale jak widać... Byli tylko po to by czerpać. W życiu musi być 50%na 50%, ile dajesz tyle dostajesz.

tez tak mialam, a ludzie byli bardzo obruszeni, gdy zamiast traktowac ich dobrze zaczelam- z wzajemnoscia