#Uk07l
No może nie aż tak, ale mam duże problemy z komunikacją z ludźmi. Często brakuje mi słów, zmieniam wymowę wyrazów, zapominam podstawowych słów i macham rękami jak opętana. Gdy nie potrafię czegoś powiedzieć, to czasem próbuję to pokazać albo po prostu wystawiam język ze zdenerwowania (np. zamiast światła/sygnalizacja mówię czerwony, żółty i zielony I pokazuję dłonią gest migania światła).
Potrafię też mówić bardzo szybko i niewyraźnie, tak że nikt mnie nie rozumie. Często po prostu nie odpowiadam komuś na pytanie, bo nie potrafię ułożyć sensownego zdania.
Mam też specyficzny rodzaj wymowy, nieświadomie akceptuję ą, ę i ostatnie sylaby w wyrazie. Kiedy mówię, to często źle odmieniam przez przypadki albo mówię składnią mistrza Yody. Nigdy nie spotkałam się z tym, aby ktoś się wyśmiewał otwarcie z mojego sposobu komunikacji, ale jest to mega niekomfortowe. Tym bardziej, że chciałabym zmienić pracę, ale boję się, że w nowej nie zdobędę klientów ze względu na to, jak mówię.
Osoby postronne myślą, że jestem nieśmiała albo przygłupia. Mam duże zdolności/wiedzę w wielu dziedzinach I potrafię całkiem dobrze wyrażać moje myśli pisząc, ale co z tego, skoro nie potrafię się komunikować z nikim o podobnych zainteresowaniach.
Coś jest zdecydowanie nie tak - część tego opisu brzmi jak dysleksja ale jakby bardziej intensywna. Myślałaś nad jakąś diagnostyką u psychiatry/psychologa?
Dysleksja dotyczy czytania/ pisania/ liczenia a nie mówienia.
Tak, mam na myśli to, że to brzmi podobnie do dysleksji, tylko oczywiście przenosząc to na mówienie
Tak, bardzo dziwne. Mogą to być zwykłe stresowe zachowania, ale ona tak to opisuje jakby to było nagminne. Totalnie szukałabym przyczyny - internet, neurolog, psychiatra. A ogólnie zawsze tak było, Autirko, czy od jakiegoś czasu jest gorzej? Czy to się dzieje też w sytuacjach rozmowy z rodziną, gdzie się nie stresujesz?
Kobieta która prawie nie mówi to skarb :)
No dobra, żartowałem. Neurolog by wykluczyć problemy na tym tle. Jak negatywnie, to dalej logopeda, jak już tu ktoś radzi. Jeśli nie ten trop, to trzeba pogrzebać w psychice - od jak dawna, może jakieś traumatyczne wydarzenie, może jakieś upokorzenie gdy chciałaś coś powiedzieć spowodowało blokadę - skoro umiesz ładnie pisać, to na pewno nie jest to związane z niedostatkami intelektualnymi. Życzę powodzenia. Jeśli to prawdziwe wyznanie, bo myślę że przynajmniej 70% jest zmyślonych.
Zakładam że da się to rozwiązać, ale nie bardzo wiem jak. Może logopeda? Co prawda kojarzy się to bardziej z dziećmi, ale chyba to jest właściwa specjalizacja od takich spraw.
A z autoterapii, może czytanie na głos?
Jesteś osobą dorosłą, więc jeżeli ten problem nie jest nabyty, to dziwię się że przez tyle lat twoi rodzice nie wysłali cię do specjalisty.
A szkoła? Nie chce się wierzyć, że pedagodzy nie zwrócili na to uwagi. Choćby nauczyciele od języka polskiego.
Żadnej diagnozy, nic?
Pytanie czy tak było od zawsze czy zaczęło się w ostatnim czasie?
A może fobia społeczna? Łatwo się wysławiać w wiadomościach, a od stresu w bezpośrednim kontakcie wszystko się plącze
Lol, ile diagnoz. Może ktoś trafił, ale najprawdopodobniej masz tą umiejętność niewytrenowaną, jesteś świadoma braków co powoduje sprzężenie zwrotne i spirala się nakręca.
Połączenie umysł - mowa to częsty problem ludzi. Na początek zwolnij - dosłownie - przynajmniej 2x. Rozmawiaj z ludźmi(wolniej). Zawsze mogą to być ludzie, którym za to płacą (obsługa w sklepach, kelnerzy). Nagrywaj dłuższe wypowiedzi na losowo wybrany temat i analizuj je dzień później(wtedy wewnętrzny krytyk jest już bardziej rzeczowy i stonowany).
Jest pełno materiałów w internecie jak się za to zabrać, ale znam takie tylko po angielsku. Żyjemy w takich czasach, że możesz opisać swój problem jakiemuś AI i poprosić o ćwiczenia, żeby sobie z nim poradzić:
"Jesteś ekspertem od komunikacji i wystąpień publicznych, mam taki a taki problem. Dej mnie plan jak mogę nad tym pracować"