#QZG0z
Gdy narzeczony ma drugą zmianę, wstaje, mierzy bicie serca i tętno, robi kawę, pije ją, bawi się z dziećmi. Korzysta z toalety, szykuje się do pracy (pakując się i ubierając) i wychodzi, by zjeść obiad u mojej mamy (jej propozycja, aby nam gotować – dla mnie to choć trochę odciążenie, więc nie sprzeciwiałam się). Tak wygląda każdy dzień mojego narzeczonego. Raz w tygodniu proszę go, aby został z dziećmi, abym mogła zrobić zakupy (mamy zasadę nie brać ich do zaludnionych miejsc, bo znowu chorują), a i tak często słyszę narzekania, że przeze mnie nie ma czasu na pracę i że jest w plecy z pracą. Jeśli kupię szafkę, proszę go, by ją skręcił, albo np. zamontował lampę. Mąż sam sobie składa ubrania, jest to jego życzenie (w weekendy). Jak syn zrobi siku przy nim, wylewa je do toalety, a jak coś się rozleje, to wytrze.
Podobnie wygląda to, gdy ma pierwszą zmianę.
Mój dzień: szykuję śniadania – inne dla dzieci, inne dla narzeczonego (moje często jem około godziny 14:00 albo robię smoothie, by zjeść cokolwiek). Myję naczynia po każdym posiłku, sprzątam kuchnię, karmię dzieci, odciągam mleko dla córki, szykuję posiłek do pracy dla narzeczonego, przygotowuję drugie śniadanie (np. mus, placuszki, zdrowe batoniki itd.). Podobnie jest z pierwszym śniadaniem i każdym innym posiłkiem – wszystko praktycznie od podstaw, zero gotowców typu parówki, słodzone serki czy jogurty. Zajmuję się karmieniem dzieci, czytaniem książek przed snem, kołysaniem córki do snu i karmieniem piersią. Gdy dzieci zasną, mam chwilę dla siebie (robię pranie ręczne, zakupy, albo sprzątam to, czego z dziećmi nie mogę, np. toaletę). Dzieci wstają, jemy obiad i wychodzimy na spacer (teraz krótszy, w cieplejsze dni przynajmniej 2-3, maksymalnie 5-6 godzin, bo narzeczony ciągle mówił, że za krótko chodzimy na spacery). Na spacerze przekąska albo po powrocie do domu. Później układamy puzzle, czytamy książki, rysujemy. Wieczorem odkurzam, myję dzieci i jemy kolację. Wyciszam je do snu, szykuję kolację dla narzeczonego.
Mam wrażenie, że ze mną wszystko jest źle. Mam zadbać o dzieci i dom, ale jednocześnie o siebie (ćwiczyć, zdrowo jeść). Dodatkowo narzeczony dopiero teraz jest na etacie; wcześniej skupiał się na firmie i oczywiście pieniądze na firmę poszły z moich oszczędności (kilkadziesiąt tysięcy). Teraz płaci za firmę z własnych pieniędzy, a do domu praktycznie się nie dokłada. Widzę, że dzieci go kochają, ale często nie mam siły na nic, jak słyszę, że za dużo wymagam. Kocham mojego narzeczonego, choć związek z nim mnie męczy.
Chętnie bym poczytał, jak to wygląda z jego strony. Nie neguję Twojej relacji, ale wydaje się bardzo mocno subiektywna.
Naprawdę chcesz spędzić z nim całe życie, wyjść za niego? Przestać mu gotować i sprzątać, i ciekawe czy jak nie będzie miał się w co ubrać i zjeść, to nadal będzie płakał, że go ograniczasz i przez ciebie się cofa. Chociaż z tym cofaniem się ma rację. Cofnął się do poziomu dziecka, któremu mamusia sprząta i gotuje. Jeszcze gdyby on utrzymywał dom, ale z wyznania wynika, że to bardziej ty utrzymujesz dom, bo on płaci za firmę z własnych pieniędzy (, na którą w dodatku poszły twoje oszczędności). Zastanawiam się czemu w ogóle zdecydowałaś się z takim człowiekiem na dzieci? Gdyby to było jedno dziecko to ok, wpadka, ale wy nie macie jednego dziecka. Facet wymaga od ciebie dbania i dzieci i dom, ale jednocześnie o siebie, a jak on sam wygląda? Czy może on twierdzi, że nie ma czasu na dbania o siebie, bo tyle o niego wymagasz? Jak jest w plecy z pracą, kiedy niemal wszystko w domu jest na twojej głowie, a obiadki gotuje mu teściowa, to znaczy że to on nie potrafi sobie organizować pracy. Kochasz narzeczonego, ale czy on cię kocha? Bo jakoś tego nie widzę. Możesz spróbować wyjechać gdzieś na kilka dni, żeby on został z dziećmi (tylko dopilnuj, żeby twoja mama nie mogła w tym czasie zająć się wnukami, żeby nie mógł ich jej podrzucić, to samo z jego mamą, jeśli żyje i jest blisko; po prostu żeby był zmuszony sam zająć się dziećmi). Ciekawe czy nadal będzie narzekał, jak będzie musiał robić w domu coś więcej niż składać ubrania, wylewać siku dziecka czy wycierać jak się coś rozleje. Dzieci go kochają, ale czy on kocha dzieci, skoro tak mało przy nich robi i jeszcze narzeka? Zresztą pamiętaj że rozstanie nie równa się rozstanie z dziećmi. Nadal będą mogły mieć z nim kontakt. Pytanie tylko czy on w ogóle by tego chciał, a jeśli tak to na ile i czy nie skończyłoby się to tak, że od ciebie by wymagał, żebyś im przygotowywała posiłki i przekąski na czas pobytu u niego, bo przecież to byłyby za duże wymagania, żeby on im wtedy gotował.
A Po co pranie recznie? Nie masz pralki? I odkurzasz codziennie?
Po co tak komplikowac sobie zycie? Czy nie jest az za sterylne? ( Nie chodzi o to , zeby bylo nasrane I naszczane ale codzienne mycie kibla czy odkurzanie podchodzi pod nadmierne I niepotrzebne sprzatanie, co skutkuje marnowaniem czasu I energii no I nie jest to Tez Dobre DLA dzieci)
A co do meza- Raz w tyg to troche Malo zeby zajmowac sie swoimi dziecmi.
Troche kijowy macie ten uklad Chyba.