#QHzhB
Wieczór, godzina 22:00, miejscowość nadmorska. Idę pieszo do domu mojej siostry oddalonego od mojego o 1,5 km. Co ważne dla wyznania – droga między nami jest kamienista na przemian z żużlową, więc ubrałam martensy.
Moja siostra dorabia, kąpiąc i strzygąc zwierzęta w swoim domu, jako iż jest na zwolnieniu macierzyńskim. Zostawiłam jej swojego kundelka pod opieką na dwie godziny, coby zrobiła go na bóstwo, i wracam na umówioną godzinę, ze sobą mam tylko smycz i torebkę. Dookoła półmrok, ciemne światło latarniane, żywej duszy brak, gdy nagle drogę zagrodził mi mężczyzna w kapturze. Zapytał, czy mogę mu pożyczyć zapalniczkę, bo swoją zgubił, i przy okazji pyta, która godzina. Z torebki wyciągnęłam zapalniczkę, podając mu ją, z kieszeni telefon, gdy on w tym czasie wyrywa mi go, wyciąga nóż i każe oddać portfel. Spanikowałam, zaczęłam się jąkać, a on mnie szarpał. Wyciągnęłam portfel i poczułam, że może mi się uda. Trzęsącymi się rękoma upuściłam go na chodnik, a gdy kucnął po niego, sprzedałam mu najsolidniejszego kopa w twarz, na jakiego było mnie stać. Złapał mnie za nogę i runął z kolan jak długi. Spanikowałam po raz drugi, ponieważ się nie ruszał. Ostatkami rozumu sprawdziłam, czy żyje, a gdy wyczułam puls... związałam gnojowi ręce na plecach smyczą.
Wezwałam policję, wszystko działo się jak w zwolnionym tempie. Powiedziałam im, gdzie jestem, co się stało i jak unieruchomiłam napastnika. Przyjechali po kilku minutach. Monitoring miejski potwierdził moją wersję.
Mam nadzieję, że ten gnój dostanie za swoje, bo jak się dowiedziałam, miał już wyrok w zawieszeniu za napaść. Jeśli nie, chyba przestanę wychodzić z domu. Boję się, że mnie znajdzie i dokończy, co zaczął, tylko w odwecie tym razem on zrobi mi krzywdę. Trzymajcie za mnie kciuki, anonimowi!
Oby nie skazali Ciebie za przekroczenie obrony koniecznej lub przetrzymywanie napastnika wbrew jego woli. W Polsce strach się skutecznie bronić. Mam nadzieje że wszystko się dobrze dla ciebie skończy.
Wow, szacun za odwagę i zachowanie zimnej krwi.