Jestem już dorosły, ale kiedy jest wieczór i leżę w łóżku, myślę o tym, jak mocno kocham swoich rodziców, i o tym, jak nie będę umiał sobie poradzić, kiedy ich zabraknie... Ta myśl jest przerażająca.
Tez o tym myśle, spójrz na to inaczej. Zamiast się martwić o coś co i tak kiedyś nadejdzie, często w nieoczekiwanym momencie, zacznij doceniać to co masz teraz. Doceniaj chwile z nimi , mów im jak bardzo ich kochasz, doceniasz, szanujesz, nie wychodź z domu w złości na nich czy w kłótni. Nigdy nie wiemy ile komu jest dane, jednak kiedy tej osoby zabraknie to wiesz, ze ona wiedziała ile znaczyła dla kogoś (Ciebie). Kształtujmy to na co mamy wpływ zamiast martwić się tym co będzie :)
Zamiast tego, pomyśl czym im mozesz sprawic przyjemnosc. Umyc tacie auto, mame wyręczyć z zakupami. To przykłady, drobnostki, ktore tworzą całość.
MownaDuszka
Denerwuje mnie, kiedy ktoś podaje przykłady z lat 80. Mama też może myć auto, tata też może robić zakupy.
Dragomir
Racja @MownaDuszka, trzeba być postępowym. Mamie niech kupi krawat a tacie biustonosz. Tylko niech ich nie nazywa mama i tata, bo to staromodne. Najlepiej rodzic 1 i rodzic 2.
A mnie przeraża, że Was to przeraża. I nie piszę tego w formie krytyki, prób okazania Wam pogardy, ale zwyczajnie nie potrafię pojąć, dlaczego dorośli, rozsądni (nawet jeśli nie wszyscy, to chociaż część osób które się tu z autorem zgodziły jest rozsądna) ludzie są tak bardzo przerażeni wizją czegoś co jest zupełnie naturalne i czego nie sposób uniknąć. No przecież nie da się inaczej. Mnie śmierć moich bliskich, taka naturalna, wywołana starością, nie przeraża i nie smuci ani trochę. Przeraża mnie myśl, że przed samą śmiercią będą bardzo cierpieć. Ale z tym że pewnego dnia odejdą jestem pogodzona.
Mam dokładnie to samo i przeraża mnie myśl, że kiedyś ich nie będzie i nie będę mogła spędzić z nimi więcej czasu.
Wtedy jeszcze bardziej doceniam to, że jeszcze ich mam i modlę się, żeby tak było jak najdłużej
Tez o tym myśle, spójrz na to inaczej. Zamiast się martwić o coś co i tak kiedyś nadejdzie, często w nieoczekiwanym momencie, zacznij doceniać to co masz teraz. Doceniaj chwile z nimi , mów im jak bardzo ich kochasz, doceniasz, szanujesz, nie wychodź z domu w złości na nich czy w kłótni. Nigdy nie wiemy ile komu jest dane, jednak kiedy tej osoby zabraknie to wiesz, ze ona wiedziała ile znaczyła dla kogoś (Ciebie). Kształtujmy to na co mamy wpływ zamiast martwić się tym co będzie :)
Zamiast tego, pomyśl czym im mozesz sprawic przyjemnosc. Umyc tacie auto, mame wyręczyć z zakupami. To przykłady, drobnostki, ktore tworzą całość.
Denerwuje mnie, kiedy ktoś podaje przykłady z lat 80. Mama też może myć auto, tata też może robić zakupy.
Racja @MownaDuszka, trzeba być postępowym. Mamie niech kupi krawat a tacie biustonosz. Tylko niech ich nie nazywa mama i tata, bo to staromodne. Najlepiej rodzic 1 i rodzic 2.
Eh... Mam dokładnie tak samo. Mam 25 lat i w sumie dopiero od kilku lat mam z rodzicami dobry kontakt, myśl że kiedyś ich zabraknie okropnie przeraża.
Miałam to samo przerażające uczucie przez kilka lat.. Dzis juz 6 rok jak Mamy nie ma a 13 jak Taty... Uwierz ze Nigdy się nie pogodzisz..
A mnie przeraża, że Was to przeraża. I nie piszę tego w formie krytyki, prób okazania Wam pogardy, ale zwyczajnie nie potrafię pojąć, dlaczego dorośli, rozsądni (nawet jeśli nie wszyscy, to chociaż część osób które się tu z autorem zgodziły jest rozsądna) ludzie są tak bardzo przerażeni wizją czegoś co jest zupełnie naturalne i czego nie sposób uniknąć. No przecież nie da się inaczej. Mnie śmierć moich bliskich, taka naturalna, wywołana starością, nie przeraża i nie smuci ani trochę. Przeraża mnie myśl, że przed samą śmiercią będą bardzo cierpieć. Ale z tym że pewnego dnia odejdą jestem pogodzona.
Mam dokładnie to samo i przeraża mnie myśl, że kiedyś ich nie będzie i nie będę mogła spędzić z nimi więcej czasu.
Wtedy jeszcze bardziej doceniam to, że jeszcze ich mam i modlę się, żeby tak było jak najdłużej
Posłuchaj utworu, SDM, "Ballada na urodziny".