Mojej żonie zaczęło bardzo przeszkadzać, kiedy odpoczywam i poświęcam czas sam dla siebie. Po wybudowaniu domu i jego wykończeniu, po ponad 4 latach pracy głównie moimi rękoma, braku czasu wolnego, zacząłem cieszyć się owocem tej pracy. Zasiaduję ciepłymi wieczorami z piwem na tarasie, oglądam telewizję, odbudowuję relacje z córką i znajomymi, wróciłem nawet do sportu i chyba tak ją przyzwyczaiłem, że cały czas coś robię, jestem zajęty, nieobecny i zachowuję się jak robot, że nie umie sobie poradzić z tym, że jestem ciągiem 15 minut bezproduktywny. Mało tego, mam wrażenie, że ogólnie zacząłem jej przeszkadzać. Nie wiem, co tak naprawdę o tym myśleć, ale nachodzą mnie myśli, że ona mogła kogoś poznać, bo żona ewidentnie nie chce spędzać ze mną czasu i nawet intymność między nami zanikła.
Dodaj anonimowe wyznanie
"Zasiaduję ciepłymi wieczorami z piwem na tarasie, oglądam telewizję, odbudowuję relacje z córką i znajomymi"
O sobie pomyślałeś. Git
O córce pomyślałeś. Bardzo git.
O znajomych pomyślałeś. Tyż git.
A o odbudowanie relacji z żoną nic nie piszesz...
Nie git.
Tym bardziej jeśli browar i telewizja to codzienny rytuał.
Scenariusz nr 1 pesymistyczny: Wybudowałeś jej dom kosztem Twojego zdrowia i 4 lat życia wywalonych do śmieci z którego ona Cię teraz wyrzuci bo musi zamieszkać gdzieś z dzieckiem, a w późniejszym etapie i z nowym gachem za który Ty bedziesz wciąż płacił, bo pewnie masz jakieś kredo, a Ty zamieszkasz w wynajetej kawalerce którą też bedziesz opłacał xD
Scenariusz nr 2 optymistyczny:
Wybudowałeś jej dom kosztem Twojego zdrowia i 4 lat życia wywalonych do śmieci i bedziesz musiał go sprzedać i podzielić się jego wartością na pół, ale przynajmniej kończysz bez kredytu i swiadomości, że obcy typ wali Twoją żonę w domu który Ty wybudowaleś w Twoich kapciach, albo na Twoim łóżku xD
Czy jest szansa, że w czasie budowy staliście się sobie obcy? Nie obwiniam Ciebie, bo totalnie rozumiem ile pracy i trudu (psychicznego i fizycznego) wymaga budowa domu. Ale chodzi mi o to, czy w tym czasie oboje nie zapomnieliście o tym, że jesteście parą i ten dom ma być dla Was? A żeby byc konkretną, czy Ty cały czas nie byłeś na budowie, a ona z dzieckiem w garach. Może rozwiązaniem jest wrócić do randkowania? Szczera rozmowa? Skoro potrzebujesz odbudowywać relacje z córką, to z żoną może też musisz?
Probowałem coś zrobic, odbudować relację z żoną, problem w tym, że ona nie chce.
Uruchomiony, jak próbowałeś? Nie musisz mi odpowiadać tutaj, ale przemyśl. Czy było to na zasadzie "dzisiaj wieczorem wychodzimy tylko we dwoje, ubierz się szałowo" czy "a może byśmy coś zrobili razem?". Różnica jest taka, że w pierwszym pytaniu Ty wychodzisz z inicjatywą w pełni przygotowaną, a nie że ona musi wymyślać co moglibyście zrobić. Druga propozycja, to po prostu weź raz na jakiś czas kup kwiatki. Nie szalej, nie jakieś bukiety za setki złotych. Zwykły bukiet, nawet z biedry, raz na 2 tyg/miesiąc. Wiem, że to wygląda jakbym zrzuca całą odpowiedzialność za obecną sytuacje na Ciebie, ale to tylko dlatego, że nie znam opinii drugiej strony, więc kminię co możesz zrobić by poprawić sytuację. A tak w ogóle, kiedy byliście razem na urlopie? Najlepiej jakimś all inclusive by wszystko było zrobione za was. Może wam obojgu po prostu potrzeba zmiany otoczenia na chwilę.
I skoro mówisz, że próbowałeś a ona nie chce, to możesz też powiedzieć wprost: "proszę Cię o konkretną informację, co robię nie tak czy co się zmieniło między nami. Jak to naprawić. Jeszcze mi zależy, a za chwilę przestanie i wszystko co budowaliamy i stworzyliśmy razem się rozsypię. Czy tego chcesz?". Może musi usłyszeć wprost i da jej to do myślenia. A Ty zobaczysz też jej reakcję.
A, i jeszcze psycholog, w podcaście którego słucham, mówi by nie zaczynać rozmowy od "bo ty nie dajesz mi odpocząć" tylko "czuję, że przeszkadza Ci jak na chwilę siądę i odpocznę". Rożnica jest taka, że w pierwszym wariancie kogoś obwiniasz i ta osoba NATYCHMIAST staje murem i się zaczyna bronić, a w drugim mówisz o swoich odczuciach do których druga osoba powinna się odnieść.
Porozmawiaj z nią szczerze, na spokojnie bez pretensji i po prostu powiedz co czujesz. Piszesz, że odbudowujesz relacje z córką - może relacja z żoną wymaga tego samego? Przez takie oddalenie może przydać wam się terapia małżeńska. Powodzenia i oby wam się udało pokonać kryzys
Problem w tym, że żona nie jest zainteresowana odbudowaniem naszej relacji.
Hm, na siłę nic nie zrobisz. Możesz jasno zapytać "jaki ma problem" (oczywiście nie tak dosadnie po sebkowemu xd) i w ostateczności wybrać się na terapię - sam albo z żoną. No i tak szczerze to radziłabym skończyć z piwkowaniem, to faktycznie bardzo na minus
Przeczytałam wyznanie i komentarze autora. Sytuacja ogromnie przykra, ale nie przypadkiem się mówi, że wiele małżeństw nie przeżyło budowy domu.
Jestem żoną i również budowaliśmy dom. I to tak samo przez 4 lata. Mąż na budowie, ja z dziećmi w domu.
Sekret rozpadu opisanej relacji leży tu (z komentarza): „ja przez 4 lata w domu tylko nocowałem”. Małżeństwa nie da się odłożyć na 4 lata i kontynuować potem w tym samym miejscu. Budowa domu jest ważna i wielu mężczyzn uważa, że pracując od świtu do nocy okazuje miłość i troskę swojej rodzinie. Tylko potem się okazuje, że tej rodziny już nie ma.
Mimo całego tego trudu, włożonego w budowę, jeśli nie będzie spędzania czasu razem, to nie będzie relacji. W opisanej sytuacji potrzeba porządnej terapii. Dom stoi, małżeństwo leży i to jest ściśle ze soba związane. Wyznanie jest pisane z jednej strony, więc tylko o jednej stronie mogę się wypowiedzieć. Mąż powinien zejść trochę z tonu, bo wydaje się, że widzi swój własny trud, a przekreśla czteroletni trud żony. A oba też w tym czasie pracowała. Mąż był wykończony i ona była wykończona i zostawiona sama sobie. Trzeba było budować przez pięć lat, a za to wracać wcześniej do domu, wypić z żoną herbatę, porozmawiać o całym dniu i upewnić się, czy nie trzeba wziąć wolnego od budowy, żeby spędzić dzień razem.
Poza tym klasyka małżeńskiego porównywania się: przegląd kominiarski raz w roku, OC raz w roku, serwisowanie auta… to wciąż jest mniej pracy niż codzienne, wielogodzinne robienie prania, porządków, gotowania, zakupów, ogarniania zajęć dziecka. Tylko „męskie” zajęcia to są konkrety, zrobisz i możesz się pochwalić rezultatem. A „kobiece” to niekończąca się praca, która wydaje się znikać: obiad zjedzony i nie ma, ubrania znowu brudne, na podłodze znowu kurz… Nie ma rezultatów, zostaje tylko zmęczenie oraz mąż, który też jest zmęczony swoją częścią i odruchowo uważa, że on bardziej.
Codzienne, wielogodzinne robienie prania? Kup sobie pralkę, bo się na tej tarze zajedziesz.
Nie myślałeś o sobie wcześniej, to teraz masz za swoje.