A potem się dziwią, że ludzie odchodzą od Kościoła. Jak trzeba być zjebanym, żeby uznać, że dziecko nie szanuje mamy i brata, że chce żeby umarli, bo się kłóci z mamą (co o ile nie jest to nagminne jest normalne, tym bardziej że autorka mała 10 lat, czyli już zaczynała dorastać) i bije się z bratem (co też jest normalnym zachowanie rodzeństwa). Spowiedź dzieci powinna być zakazana. To tylko niepotrzebne stresowanie dzieci i co takie 8-letnie (a nawet 6-letnie jak zostało wysłane do wczesnej komunii) może nagrzeszyć? Tym że broi jak każde dziecko? Zauważmy też ten absurd: dziecko żeby iść do spowiedzi wyznać w małym pomieszczeniu facetowi w sukience, który nie ma wykształcenia psychologicznego ani pedagogicznego (znaczy niektórzy mogą mieć, ale to nie jest norma), co się zrobiło, co często jest wstydliwe dla dziecka, nie musi mieć zgody rodziców. Ale do psychologa już bez zgody rodziców iść nie może. Miała wejść ustawa, że dziecko od 13. roku mogłoby pójść do psychologa bez zgody rodziców (, którzy po 7 musieliby zostać powiadomieni, chyba że to oni stanowiliby problem, wtedy psycholog musiałby powiadomić sąd opiekuńczy), ale Duda zamiast zrobić coś dobrego na koniec kadencji to zawetował i nie słyszałam, żeby robili coś, żeby jednak wprowadzić tę ustawę. No ale wiadomo że dziećmi najłatwiej się manipuluje, więc nigdy nie odpuściliby spowiadania dzieci.

Szczerze, te wyznania najeżdżające na Kościół są mega męczące. To jest instytucja, która istnieje dwa tysiące lat. Normalne, ze jest skostniała, że z czasem wykształciły się patologie. Jak w każdej innej instytucji. Ty i twoi rodzice jesteście tak samo częścią tego Kościoła i na was też leży odpowiedzialność, żeby ten kościół zmieniać. Twoi rodzice, też rodzice chrzestni, powinni ci tłumaczyć jak powinna wyglądać dobra spowiedź, powinni pomóc ci wybrać dobrego spowiednika. Rodzice dzieci komunijnych też, zamiast się przekrzykiwać, czy można sukienki, wianki, czy alby, czy ten chłopiec z tą dziewczynką idzie, jaki fotograf, jakie prezenty, to mogliby sie bardziej duchowo zaangażować. Np zorganizować jakieś spotkania, gdzie by w grupie (jak to Chrześcijanom wypadałoby robić) rozmawiali o wrażeniach dzieci ze spowiedzi, emocjach czy tam obawach dzieci. A nie, dam piątaka na tacę i krzyczę, że „Kościół powinien, bo płacę to wymagam”. Rodzice też tu grają dużą rolę.

A te osoby co chodzą na I Komunię i Bierzmowanie, a tak naprawdę mają to wszystko gdzieś i tylko wyśmiewają, tak samo przyczyniają się do sytuacji w Kościele jak i fanatycy. Bo kiedy przykładowo nawet są spotkania przed Bierzmowaniem w takich małych grupkach, i tam są różni prowadzący i byłaby ewentualnie przestrzeń zgłosić zastrzeżenia odnośnie spowiedników, to strach jest coś powiedzieć, bo siedzi taka loża szyderców i zaraz cię wyśmieją, że się przesadnie przejmujesz. Nikt się nie otworzy w takiej atmosferze.

Podsumowując, jak wierni od środka nie wymusza zmian, to nic się nie zmieni. Nie wystarczy z założonymi rękami krytykować i mówić „niech ktoś coś”.

Już się widzę wszyscy pokłócili, więc ja Ci tylko odpiszę, że przykro mi, że trafiłaś na cymbała. Byłaś dzieciakiem, nie mogłaś nic odpowiedzieć. Mam tylko nadzieję, że tak wychowam dzieci, że nie będą bały się mi powiedzieć, gdyby coś takiego im się przydarzyło, bym mógł zareagować.

U mnie w podstawówce ksiądz od religii jednocześnie spowiadał dzieci (urok małej miejscowości). Na zebraniach podchodził indywidualnie do rodziców i mówił, jakie mieliśmy "grzechy". Jak miałam 11 lat straszył mnie wiecznymi mękami w piekle za trzymanie się za ręce (!) z chłopakiem. Tak się bałam, że do końca podstawówki nawet nie podeszłam do żadnego kolegi