#Oy2Jd
Jakoś po dwóch latach był ślub, a po trzech dziecko. Wyjazd za granicę do pracy. Wyjechaliśmy wszyscy. Pracowałem jak wół – na dwie prace. Niczego nam nie brakowało – nowe meble, elektronika, samochody. Mieszkanie żony, więc umowa – kupujemy graty, bo chata jest, jak wrócimy do Polski, to z rzeczami do mieszkania.
To było piękne życie. Do czasu. Do czasu, aż nastał okres dojrzewania pasierbicy. Dla mnie był to trudny czas (awantury, używki, niewracanie na noc nastolatki). Strasznie to przeżywałem, ale żyłem nadzieją, że to przejdzie, że dziecko zrozumie zakazy stawiane z powodu troski. I nieważne, że ojczym – ojciec nie interesował się nią całe życie.
Życie toczyło się dalej. Niestety, było coraz gorzej. Pijaństwo nastolatki, trawa, imprezy, wyzwiska kierowane do mnie, rękoczyny – dziecko 14 lat. Od strony matki zero reakcji, tylko krytyka mojej osoby. Po pewnym czasie zauważyłem, że coś się psuje. Pytałem żony, czy wszystko OK, czy coś się dzieje. Zawsze odpowiadała, że jest tak, jak powinno być.
Na rocznicę ślubu kupiłem jej furę, taką za sto kawałków. Pojechaliśmy do rodzinnego miasta. Tam mnie żona zdradziła. Powiedziała, że to koniec, że rozwód. Oczywiście pytałem – ale jak, skoro mówiła, że wszystko jest OK? Byłem załamany. Na nic nie pomogła terapia małżeńska (dwa spotkania), rozmowy, nic. Na pytanie, dlaczego tak mnie oszukała, skoro poświęciłem dla niej swe życie, powiedziała, że jestem nienormalny.
Dostaliśmy rozwód na pierwszej rozprawie. Podziału majątku jeszcze nie było. Była zabrała wszystko, na co tyrałem. W wieku 40 lat zostałem goły i wesoły. Człowiek oddał wszystko dla kogoś, a został potraktowany jak śmieć.
Dziś jest dwa lata po rozwodzie. A ja codziennie w nocy płaczę i się zastanawiam, za co to. I nie chodzi tu o mnie, a o dziecko, które mam z tą kobietą. Niby jestem dorosły, niby wiele widziałem i wiele wiem, ale za nic w świecie nie jestem w stanie wytłumaczyć tej małej istocie, co zaszło, dlaczego jest, jak jest. Co chwila o tym myślę. Najgorzej znoszę rozmowy z córką, widzenia. Widzę w jej oczach straszny smutek. Najgorzej dla ojca widzieć cierpienie dziecka, będąc bezsilnym.
Wiele bym dał, by cofnąć czas, spróbować inaczej to wszystko rozegrać, tak by moja córka była szczęśliwą osobą, by miała normalne dzieciństwo, z obojgiem rodziców. Smutne jest również to, że pasierbica wpadła w bardzo złe towarzystwo, a ja nie mam wpływu, by ją z tego wyplątać. Szkoda mi tych dzieci i braku rozumu u mojej byłej żony.
Jeżeli autor pracował, widocznie dużo zarabiał, to on kupował sprzęty do mieszkania, to jakim cudem stracił wszystko? Oddał dobrowolnie czy jak?
Jesteś debilem. Zamiast myśleć o sobie, myślałeś o niej i jej córce. Po prostu debil.
Matko Bosko... Gdzieś Ty tyle zarobił w zaledwie kilka lat?
Samotne matki są samotne z jakiegoś powodu. W dużej części są same sobie winne. Faceci myślą, że są bohaterami ratując je, a one się okazują często nie warte ratowania. Generalnie zasada, żeby unikać kobiet z bogatą przeszłością seksualną nadal obowiązuje.
Facetów prowadzących hulaszczo-jebaszczy tryb życia również.