#Og2Pw
Lubię ludzi i nie jestem aspołeczna. Jedynie problem mam z komunikacją przez telefon. Jest to dla mnie niekomfortowa i stresująca sytuacja.
Kiedy dzwoni do mnie ktoś obcy to olewam. Jedynie jak szukałam pracy, to łaskawie odbierałam, ale z wielkim strachem. Jak było coś do załatwienia to prosiłam mamę lub koleżankę, żeby zadzwoniła w moim imieniu, bo ja z dzwonieniem ociągałam się kilka dni i z wielką gulą ze stresu to robiłam.
Kiedy ktoś znajomy do mnie dzwoni to nie odbieram. Po kilku godzinach piszę na fb, że mi bardzo przykro, bo nie mogłam odebrać i co ta osoba chciała.
Znajomi żartują, że do mnie to trzeba dzwonić tylko przez sekretarkę czy adwokata, bo się do mnie nie da dodzwonić. Wkurzają mnie te uwagi, ale nie chcę nikomu mówić o swojej fobii.
O ile jestem w stanie zrozumieć niechęć do odbierania obcych połączeń przychodzących, tak od przyjaciół) rodziny nie bardzo.
Jak w komentarzach niżej, zmiana stanowiska na takie, które wymaga komunikacji telefonicznej, mi pomogła.
a ja najbardziej traumatycznie wspominam wlasnie prace na infolinii
najgorsze 7 miesiecy mojego zycia
nigdy wiecej
Też mam ten problem, chociaż zdecydowanie mniejszy, ale i tak nie rozumiem, skąd mi się to wzięło. Nie mam żadnego problemu z rozmawianiem z rodziną, czy znajomymi, nawet to lubię, odbieranie telefonów też mi nie przeszkadza, ale jak mam zadzwonić do kogoś obcego, to niesamowicie mnie to stresuje. I naprawdę nie rozumiem dlaczego, bo jeśli tą samą sprawę mam załatwić osobiście, to może nie jest to moje ulubione zajęcie, ale nie sprawia mi to problemu.
A ich pewnie wkurza,że nigdy nie odbierasz 🤷♀️
Wiele osób tak ma, też kiedyś tak miałam, ale zmienili mi stanowisko w pracy , na takie w którym z telefonem się nie rozstawałam. No cóż, trzeba było dać radę. Tobie radzę, może nie tak na głęboką wodę, ale zacznij od odbierania telefonów od najbliższych, a potem dalszych znajomych i na końcu inne rozmowy telefoniczne.
To je racja lepij z ludzma se rozmawia osobiście ale nie rob z siebie sieroty czasem trzeba uzyc komunikacji telefonicznej
o boze mam to samo
zamowienie pizzy, taksowki? dramat
2 miesiace zbieralam sie by telefonicznie zarejestrowac sie do gina, w koncu pojechalam osobiscie
najgorzej bylo jak szukalam pracy, wtedy sila rzecyz trzeba bylo odbierac te telefony i rozmawiac, ale opor przed odebraniem byl ogromny
przytulam cie, wiem, jakie to trudne...
Też tak miałam. Nawet jak miałam dzwonić do kogoś bliskiego pisałam siebie na kartce co mam powiedzieć bo się stresowalam. Stwierdziłam, że coś trzeba z tym zrobić, no bo bez przesady i na wakacje po maturze zatrudnialam się w call center. Od 10 lat problemu nie ma.
Miałam podobnie, może nie aż tak bardzo, ale też nie lubiłam rozmawiać przez telefon, a szczególnie dzwonić do kogoś, nawet jak go znałam. Jest jedno radykalne rozwiązanie: zatrudnij się na stanowisku, gdzie będziesz zmuszona do kontaktów telefonicznych. Na początku będzie ciężko, a potem Twój problem minie.
Przewalone gdy będziesz musiała kiedyś zadzwonić zarejestrować się do szpitala.
Ja też się boję i właśnie kiedyś musiałam. Odkładałam to tydzień, w końcu ułożyłam sobie listę pytań i dokładne formułki, co mam konkretnie powiedzieć. Kiedy pani odebrała, zupełnie zapomniałam o tym wszystkim, co sobie spisałam, bo była taka miła i kochana. Szkoda, że wszyscy ludzie tacy nie są
Jezu, mam to samo.
Mam dokładnie tak samo i doskonale rozumiem. Jeśli w ważnej sprawie muszę gdzieś zadzwonić biję się z myślami po kilka godzin nim się odważę, po każdej rozmowie telefonicznej muszę zapalić, żeby rozładować stres, a do wszystkich piszę epopeje, mimo, że dzwoniąc załatwiłabym w minutę.