Mam 13 lat. Jestem przeciętną nastolatką, nieróżniącą się od innych. Jednak jestem w klasie, czasami poza, wyśmiewana z jednego powodu – nie wstydzę się moich rodziców przy znajomych. Wręcz przeciwnie. Zawsze idąc z koleżankami, gdy zobaczę mamę lub tatę, odchodzę od grupy, aby się z nimi przywitać, nie wstydzę się powiedzieć, że mają po 50 lat, nie wstydzę się tego, że są, że ich kocham, nie wstydzę się im pomagać. A mimo to niektórzy nazywają mnie „dzieciątkiem”. Pamiętam sytuację, gdy jadąc z mamą na rowerze, spotkałam grupę znajomych. Zatrzymałam się na chwilkę, a potem z mamą pojechałyśmy. Następnego dnia w szkole osoby, które tam były, stwierdziły, że jestem taka niedorozwinięta, że nie potrafię sama jeździć na rowerze.
Czy zrobiłam coś złego?
Dodaj anonimowe wyznanie
Typowy dla tego wieku bullying. Masz dobrych rodziców, dobre z nimi relacje, a rówieśnicy mogą tego nie rozumieć, bo sami być może są z nieciekawych domów. Mnie też w Twoim wieku potrafili rówieśnicy się uczepić i z perspektywy lat widzę, że czegoś im brakowało w domu...albo w głowie... :)
Wszystko z Tobą w porządku. Możesz im rzucić na odchodnego, że skoro masz fajnych rodziców, to czemu masz ich się wstydzić. Albo, że dla niej tiktok i smartfon to nie rozrywka i woli z Tobą spędzać czas.
Głupie dzieciaki zawsze znajdą powód do szykanowania. Machaj na nich ręką, niech sobie wymyślają własne wersje Ciebie, Ty jesteś ponad to. Wyjdą ze szkoły i zobaczysz, że część z nich będzie miernotami życiowymi.
W tym wieku wielu wydaję się, że są bardziej dojrzali niż faktycznie są.
Próba odcięcia się od "bycia dzieckiem".
Niektórzy mogą też zazdrościć serdecznych relacji z rodzicami.
Nie masz powodów do wstydu. Ciesz się dobrymi relacjami z rodzicami.
A prześmiewcom się w końcu znudzi.
Z tobą jest wszystko ok, to z nimi jest coś nie halo.
Z nimi też jest OK. Weszli w okres buntu, może ich rodzice mają mniej cierpliwości a do tego presja grupy. Zrozumieją to dopiero 20 lat później, jak rozum wróci.
Drago - nie normalizujmy dręczenia i wyśmiewania.