Za każdym razem, kiedy ktoś porusza tematy erotyczne, a ja mówię, że nie robię takich rzeczy, 80% osób obecnych przy rozmowie patrzy na mnie jak na jakiegoś dziwoląga i z niedowierzaniem dopytują, jak to możliwe, że będąc już od 3 lat pełnoletnia, nadal nigdy do niczego takiego nie doszło między mną a kimkolwiek, mimo że jestem w związku (według mnie szczęśliwym) od prawie dwóch lat. Powoli zaczyna mnie to już przerażać, że żyję w czasach, w których fakt, że pragnę zrobić to dopiero z kimś, kto będzie chciał być ze mną przez resztę życia i z pełną świadomością złoży przysięgę małżeńską, jest czymś nielogicznym (dla niektórych staromodnym) dla wielu osób. Przecież to ważne, żeby wiedzieć, że druga osoba rzeczywiście chce być z tobą na stałe i jest gotowa to poświadczyć jakimiś czynami, a nie tylko wyznaniami. Dużo łatwiej jest po kłótni stwierdzić, że to nie to i zakończyć znajomość, jak nie ma się zobowiązania na papierze. W końcu co za problem powiedzieć „to koniec” i się wynieść. A z papierkiem człowiek się jednak zastanawia, bo to będzie trzeba pójść i pozałatwiać formalności itd. Jasne, że rozwód też da się załatwić, ale jednak skoro ktoś podjął trud i zawarł związek małżeński, to znaczy, że w tamtej chwili naprawdę wierzył i chciał być razem do końca życia i jeszcze dłużej. Dlatego ślub jest dla mnie oznaką dojrzałości w związku i chęcią zwalczania problemów, dążenia do kompromisów i pragnienia wspólnego życia do końca, mimo przeciwności. Miłość jest dla mnie zbyt ważnym uczuciem, żeby stawiać łóżko na pierwszym miejscu. Ono ma być dopełnieniem miłości, a nie dowodem miłości.
Dodaj anonimowe wyznanie
Rób sobie co chcesz, ale rzeczywiście logiki w tym nie ma. Jeśli kogoś przed odejściem powstrzymują formalności to nie ma w tym nic ani romantycznego ani szlachetnego. Podobnie z seksem, mam wrażenie, że to Ty przeceniasz jego wpływ na życie a nie reszta. Bo co to zmienia czy będziesz się kochać przed czy po? Tylko tyle, że jeśli nie będzie Wam razem dobrze (a tak się zdarza wcale często) to będziecie się męczyć latami - w obawie przed załatwieniem formalności...
Z jednej strony, częściowo masz rację, ale z drugiej - co jeśli już ktoś złoży Ci tą przysięgę, a później okaże się, że zupełnie do siebie nie pasujecie w tym intymnym aspekcie? Że oczekujecie zupełnie czego innego i niekoniecznie jesteście w stanie te oczekiwania spełnić? Będziecie to robić wbrew sobie, czy może trwać w poczuciu wiecznej frustracji do usranej śmierci? Odpowiedź brzmi: weźmiecie rozwód. Także to tyle jeśli chodzi o sens Twojego rozumowania.
Nie ukrywam, że Twój proces myślowy jest dla mnie bardzo dziwny, brzmi to tak, że dopiero gdy facet będzie tak zdesperowany, by wziąć z Tobą ślub na Twoich warunkach, trochę w ciemno, wtedy będzie seks, a czy on będzie udany - nie wiadomo, 50/50.
Jeśli ktoś jest z Tobą dwa lata, jest dla Ciebie dobry, jest wyrozumiały, szanuje Twoje granice i wynosi je nawet ponad własne potrzeby, to uwierz mi, udowodnił Ci już z nawiązką, że mu na Tobie zależy.
Końcówka jest już w ogóle przezabawna. Mówisz jaka to miłość jest dla Ciebie ważna, a jednocześnie odrąbujesz jej znaczną część nie współżyjąc z osobą, którą kochasz do czasu, aż wejdzie ona w niekorzystną dla siebie umowę prawną na ślepo. To jest dosłownie używanie seksu jako karty przetargowej i jest to bardzo szkodliwa dynamika, wręcz red flag dla Twojego przyszłego męża i najjaśniejszy możliwy dowód, by nie wchodzić w tą relację głębiej.
Wskaż mi okres w historii ludzkości, w którym to związki nie były transakcyjne. Świadomość własnych potrzeb i dobranie partnera, który ma jak największe szanse je spełnić, spełniając przy tym jego potrzeby, to przecież czysta transakcja. Coś za coś. Gdzie tu widzisz niedojrzałość?
W takim razie nie ma zdrowych związków, spełniających Twoje rozumienie tej definicji, jest ona sprzeczna z biologią i jakąkolwiek logiką. Dopiero gdy osoba, którą spotkasz, będzie dla Ciebie atrakcyjna, czyli gdy Twój mózg uzna, że wykazuje ona potencjał do spełnienia Twoich potrzeb, dopiero wówczas pojawia się w Tobie chęć zaoferowania jej czegokolwiek celem zrealizowania tego scenariusza. Ludzie nie wchodzą w relacje z losowymi ludźmi, wręcz przeciwnie, są bardzo selektywni i nie bez powodu. Miłość natomiast pojawia się wtedy, gdy partnerzy z obydwu stron wzajemnie przejdą tę selekcję. Nigdy jednak nie jest tak, że niczego nie oczekuje się w zamian, choć oczywiście nie jest to widoczne na pierwszy rzut oka a i lubimy kolorować kredkami proste, prymitywne a niekiedy i obrzydliwe mechanizmy rządzące naszym życiem.
Wybacz, że zabieram Ci kredki, ale sam zacząłeś.
Pozdrawiam.
Ok, super, nie zamierzam Cię namawiać do zmiany poglądów, tylko nie rozumiem dlaczego Twoim zdaniem pójście do łóżka przed ślubem oznacza automatycznie, że jest ono na pierwszym miejscu? Może jeśli ktoś idzie do łóżka po tygodniu to rzeczywiście tak jest (natomiast jeśli dwie strony się na to zgadzają to nie widzę problemu), ale w dłuższym związku?
Nie wspominajac o tym, ze moze sie okazac, ze partnerzy sa na siebie uczuleni.
Mialem kumpla, ktorego dziewczyna byla uczulona na jego sline. Silna reakcja alergiczna. Kiedys moze i bylo: cierpienie to cnota, i jesli autorka tak chce, prosze bardzo. Nie widze powodu, zeby to innym nakazywac. Podobnie zreszta jak mowic autorce, ze robi zle, wazne by byla świadoma zagrożeń i potencjalnych konsekwencji.
A tak właściwie co złego jest w stawianiu seksu wysoko w swoich priorytetach? Jak dla mnie w porządku jest: uprawiać seks z miłości, uprawiać seks bez miłości, kochać kogoś i nie uprawiać z nim seksu. Wszystko zależy od potrzeb i komfortu partnerów.
Do samezryp: nie opowiadaj glupot, i jeszcze ktos ci w te brednie wierzy;) nie wstyd ci tak bajdurzyc?
@Wolnaaa
"Zdarza się prawdziwe uczulenie na ludzkie płyny ustrojowe (np. w przebiegu pokrzywki wodnej, gdzie kontakt z wilgocią/śliną na skórze powoduje bąble)."
"jest gotowa to poświadczyć jakimiś czynami, a nie tylko wyznaniami"- ale ślub to właśnie tylko wyznanie ;)
Czyny to to wszystko, o czym pisali przedmówcy.
Oczywiście, nie namawiam Cię do seksu, sama rozpoczęłam współżycie dużo później (z innych powodów), natomiast wyznanie brzmi trochę albo jak katolicka presją, albo jakbyś nie była pewna i szukała usprawiedliwienia. Bardzo ważne jest, żeby mieć ten pierwszy raz z kimś, kto pokazuje, jak jesteś ważna dla niego. Ale to, czy ważność potwierdzi podpisem, to już raczej ideologi, często praktykowana była w czasach, gdy kobieta miała mniejsze możliwości w życiu, a z dzieckiem to już w ogóle... a ojciec sobie znikał.
Slub to Sakrament a nie samo wyznanie;) nie namawiajcie dziewczyny do zla tylko sami nad soba popracujmy:)
Wolnaaa, autorka nic nie wspomina o sakramencie ani w ogóle o religii, więc może jest wystarczy sam ślub cywilny. Według wyznania ona czeka z seksem do ślubu nie dlatego, że religia jej tak nakazuje, ale dlatego że naiwnie myśli, że jak facet złoży jej przysięgę małżeńską (czyli wyznanie niezależnie czy to ślub cywilny czy kościelny) to nigdy jej nie zostawi, bo nie będzie mu się chciało załatwiać formalności, a prawda jest taka, że może i tak odejść niezależnie od tego jaki ślub by wzięli. Oczywiście unieważnienie ślubu kościelnego nie tak łatwo dostać (no chyba że nazywasz się Jacek Kurski XDDD), ale ślub kościelny nie ma prawnie żadnego znaczenie, więc jeśli mąż by się z nią rozwiódł w sądzie, to mógłby ponownie wziąć ślub cywilny (podobnie ona oczywiście) niezależnie od tego czy mieliby unieważnienie ślubu kościelnego czy nie. Po unieważnieniu ślubu kościelnego każde mogłoby ponownie wziąć ślub kościelny, ale nadal nie miałby żadnego znaczenia prawnie. Czyli jakby któreś wzięło ślub cywilny po rozwodzie w sądzie, a potem po unieważnieniu ślub kościelnego z prawnie już byłym współmałżonkiem wzięło ślub kościelny z nowym partnerem, to w świetle prawa i tak już byliby małżeństwem.
*jej wystarczy
Ok. Nie do końca tylko wyznanie, bo to wyznanie ma konsekwencje prawne, np. pozwala wspólnie rozliczać PIT.
Z jednej strony tak, ale z drugiej jakbym wiedział że ktoś jest ze mną tylko dlatego że mu się nie chce przechodzić przez formalności rozwodowe to też niefajnie.
Rozumiem twoje podejście, ale widzę z nim luki. Ja też czekałem do ślubu i polecam, pomaga nauczyć się kochać siebie nawzajem na milion niefizycznych sposobów zanim zacznie się dopełniać tę miłość także fizycznością, która też jest bardzo ważna. Nikt nie wiedział, bo nikt nie pytał a nikomu sam z siebie nie opowiadałem. Dziwne, że Ciebie ktoś pytał, ale może inne czasy i teraz się o tym rozmawia z innymi a nie tylko w związku ze sobą. Problem widzę w Twoim myśleniu o małżeństwie. Małżeństwo ma sens tylko wtedy gdy świadomie zawieramy je na całe życia. Całe! Nie tylko "bo ktoś będzie się dwa razy zastanawiam, zanim wykona trud, żeby wziąć rozwód", tylko bo będziemy razem zawsze. Czy to trudne? Tak. Czy będzie ciężko? Tak. Czy warto? Tak. Nigdy nie będziesz czuła się bardziej pewnie w seksie niż z facetem, który nie zostawi Cię choćby nie wiem co - nawet jeśli zajdziesz w ciążę z chorym dzieckiem i postanowisz urodzić. Nie ma lepszej pewności niż założenie, że serio jesteście na całe życie że sobą. Inna sprawa, że nic nie daje Ci takiego spokoju, jak świadomość, że cokolwiek się stanie będziecie małżeństwem. Ten spokój i pewność daje moim zdaniem tylko to.
Masz prawo do swoich poglądów, jeżeli ten chłopak naprawdę cię kocha to się dostosuje
Nie sluchaj ich, gadaja bzdury o noedopadowaniu. Niedopadowanie to moze byc charakterow, a Ty bardzo dobrze ze sie szanujesz, facet Tez bedzie musial:) czym mniej I'm pozwolimy tym bardziej nas cenia, czyli najlepiej na nic;) a przede wszystkim: nie warto obciazac sumienia dla nikogo, Bo ludzie sa marnoscia a cala wartosc daje nam Bog,calutka
Nocka w szkole