Zakochałam się w przyjacielu. Problem w tym taki, że kompletnie nie jest w moim typie. Nie pociąga mnie fizycznie, tylko psychicznie (nie wiem, czy to zdanie ma sens). Uwielbiam jego charakter i to jak opowiada mi o różnych rzeczach. Z drugiej strony ostatnio potrafi traktować mnie jak śmiecia, ghostować i coraz więcej się z nim kłócę. Miłość jest jednak bardzo skomplikowana. Szczególnie że przyjaciel mieszka 5h drogi dalej i nigdy nie wykazał mną zainteresowania. A piszę to, bo nie wiem, co mam o tym myśleć.
PS.: Drugi przyjaciel nazwał mnie przez to masochistką, ale raczej wątpię.
Dodaj anonimowe wyznanie
Super przyjaciel, nie ma co. To twierdzenie o tym masochizmie ma dobre podstawy. Bardziej mi to wygląda na jakiś syndrom sztokholmski niż miłość
Możesz kochać to, jak się przy nim czujesz, gdy rozmowa dobrze się klei, bez odczuwania chemii fizycznej. Fascynacja tym, jak ktoś myśli i opowiada o świecie, jest zupełnie naturalna.
Paradoksalnie, brak zaangażowania z drugiej strony oraz dystans często potęgują uczucia – mózg zaczyna traktować uwagę takiej osoby jak rzadką nagrodę, o którą trzeba zabiegać.
Zły nastrój czy odległość nie tłumaczą traktowania kogoś „jak śmiecia”. Przyjaciel – a tym bardziej potencjalny partner – powinien okazywać podstawowy szacunek.
To, co opisujesz bardziej przypomina silne przywiązanie lub uzależnienie emocjonalne niż dojrzałą świadomą miłość.
Dziękuję, chyba zastanowię się nad relacją z nim głębiej. Dzisiaj dostałam "karę" w postaci zniknięcia na 3 dni.. :/
Warto zastanowić się nad własną definicją miłości ale dodatkowo przyjąć ten cały zamęt, który czujesz. Odpowiednia wewnętrzna refleksja to dobry radar na przyszłość, kiedy skrajne emocje próbują zawładnąć kierunkiem życia.
Możesz wierzyć, że miłość jest skomplikowana, jednostronna, powoduje ból i występuje wtedy kiedy odczuwasz silne emocje i fascynację. Możesz też przyjąć zupełnie inny pogląd poprzez poszerzanie horyzontu myślenia.
Polecam książkę Erich Fromm "o sztuce miłości" dla rozbudzenia pierwszych swoich przekonań na temat kochania czy bycia kochanym itp. Są tam rozważania między innymi o tym czy miłość to wyłącznie emocje czy np. postawa wobec osoby lub też może świata, wyróżnia różne rodzaje miłości np. matczyna, romantyczna.
A może i miłość bywa jednostronna, a ten gość jest warty Twojego zaangażowania emocjonalnego i oddania wewnętrznego. Na pewno nie jedna osoba na świecie w taki sposob poniekąd ofiarowała komuś swoje życie bez wzajemności.
@Anonimowykomentujacy Dziękuję naprawdę i chyba masz rację, także muszę to wszystko przemyśleć jakoś może z innej perspektywy
Przyjaciel? Poważnie?
Przyjaciel nigdy nie będzie traktował Cię jak śmiecia. Przede wszystkim przyjaciel to ktoś, kto Cię SZANUJE. Przyjaciel stoi zawsze po Twojej stronie. Przyjaciel wspiera, nawet wtedy, gdy uważa, że popełniasz błąd. Przyjaciel nie wpierdziela się z buciorami w Twoje życie, ale też nie pozostaje obojętny - potrafi znaleźć równowagę i wie, kiedy wkroczyć z pomocą, a kiedy się wycofać. A skąd to wie? Bo Cię szanuje. Tam, gdzie jest autentyczny szacunek dla drugiej istoty, dla jej przestrzeni i wewnętrznej mądrości, tam automatycznie przestrzega się jej granic.
Zatem po pierwsze i najważniejsze. To nie jest Twój przyjaciel. To jest zwykły kumpel, który się Tobą bawi.
Po drugie, Twoje zaangażowanie to zwykła zależność emocjonalna.
I po trzecie. Im bardziej "przyjaciel" będzie Tobą pomiatał, tym ta zależność będzie silniejsza. Bo tak działa ludzka psychika. To, co nas wiąże do drugiego człowieka, to SIŁA emocji, a nie ich jakość.
Inaczej rzecz ujmując: im większa jazda po bandzie, im więcej bólu przeplatanego z chwilami radości, im więcej odrzucenia i chwil "łaski" - tym większe "zakochanie". Które koło prawdziwej miłości nawet nie stoi...
Lubię jak tu jesteś :)