#EcWbX

Wychowywała mnie narcystyczna mama. Całe życie musiałem prosić się o uwagę, żeby nie być lekceważonym… by na koniec i tak słuchać, że ona jest ofiarą. Nie pytajcie czego, w jej mniemaniu wszystkiego. Nie skłoniły jej do refleksji moja depresja, nerwice ani nadciśnienie spowodowane stresem. Jakiś czas temu zachorowałem na raka. Myślicie, że to ją skłoniło do przemyśleń? Lekceważy mnie chyba jeszcze bardziej. Ostatnie 1,5 roku poświęciłem na tłumaczenie, że mnie całe życie krzywdzi. Próbowałem wszystkiego – ma to gdzieś. Jedyne co mam od tego, to nawrót nerwicy. Nie wiem, co robić, bo po tym wszystkim stała się dla mnie obcym człowiekiem. Nie nauczyła mnie niczego w życiu, do dziś borykam się z bałaganem, który robi. Za to nadal słucham o tym, że jest pokrzywdzona, bo ona przecież zawsze chce dobrze i wszystko jest moja wina. Piszę to, bo jest mi przykro. Dzisiaj usłyszałem śmiech, gdy wspomniałem, że jestem chory. Jeśli ona nie potrafi, to chociaż wy trzymajcie za mnie kciuki.
ohlala Odpowiedz

Jeśli nie mieszkasz z nią - odetnij się. Jeśli mieszkasz - kiedy tylko będziesz mógł zacznij pracować nad wyprowadzką i odcięciem.
A w międzyczasie zakończ próby uświadamiania jej czegokolwiek, bo nic tym nie osiągniesz poza coraz gorszym samopoczuciem. Nie zmienisz jej.

No i życzę zdrowia :)

Meanness Odpowiedz

Dziękuję, że Pan żyje. Niezbyt się opłaca próbować naprawić mamę. U mnie też tak trochę było. W gimnazjum zapytałam taty "Ty byś się cieszył jakbym ja umarła?" i powiedział "Super, kiedy?" a potem zrobił awanturę, że przeze mnie zabrzmiał jak jakiś zły człowiek. Przy pierwszym nowotworze też w szpitalu płakał przy wszystkich, a potem chował moje kubki na najwyższą półkę, gdzie nie sięgałam, bo nie dało się wyprostować rąk i tylko "Tylko płuca masz rozwalone, rączki masz całe, sama se zrób herbatę". Ale całe miasto, może nawet cały kraj wiedział, że on jest taki biedny, bo ma chore dziecko, które jeszcze jest niewdzięczne, bo nie chce, żeby on herbatę robił. Ot, w szpitalu płacz "przestanę pić, tylko wyzdrowiej", a potem wyleciał z roboty za bicie jak miałam przeszczep. Oczywiście widomo do kogo dzwonił i kto musiał wysłuchiwać jak mu źle, prawda? Więc tak jak już lepsi ode mnie ludzie napisali: skupić się na skopaniu raka, a mamę olać.

karlitoska Odpowiedz

Dobrzy rodzice jak usłyszeliby od swojego dziecka wyznanie, z którego wynika, że czują się przez nich skrzywdzeni poczuliby się załamani, że je zawiedli. Natomiast Twoja mama musi być wyjątkowo nieczułym człowiekiem jeśli nic jej nie skłania do refleksji- to nie Twoja wina, nic też nie jesteś w stanie na to poradzić, ale też nic nie jesteś jej winien. Jeśli uważasz, że jej zachowanie jest nieracjonalne, niesprawiedliwie ocenia sytuację utnij tą relację. Rodzina powinna być wsparciem, nie źródłem cierpienia. Powodzenia w powrocie do zdrowia.

TakaOna100 Odpowiedz

Nie ma sensu tłumaczyć narcystycznej matce problemów, ani zabiegać o jej uwagę. Narcyzm cechuje się brakiem autorefleksji, Twoja mama wypracowała takie mechanizmy obronne, że nie jest w stanie przyjąć krytyki, bo to zburzyłoby jej wizerunek. Nie oczekuj, że Cię zrozumie lub będzie szczerze współczuć. Znajdź kogoś innego, w kim znajdziesz oparcie

MalinoweGofry Odpowiedz

Przestań próbować. Takie żebranie o miłość i akceptację, próby wyjaśnienia żeby zrozumiała to część problemu. Idź na terapię bo im szybciej przestaniesz się wartościować przez pryzmat tego co mówi matka. A od matki się odciąć na stałe.

CzarnaKrowa09

To żebranie narcyza jeszcze bardziej nakręca, niestety, bo wydaje mu się, że ma władzę

Radonsa Odpowiedz

Narcyzm to zaburzenie psychiczne, wszelkie Twoje tłumaczenia jej czegokolwiek będą jak grochem o ścianę. Empatia wobec Ciebie jest poza jej fizycznymi możliwościami, tak jakby ktoś oczekiwał od Ciebie unieść się nad ziemię i nie spaść.
Narcyzm moim zdaniem jest jednym z najgorszych, najbardziej przykrych zaburzeń, jedynie socjopatia ją wyprzedza..
Mówisz, że chciałbyś jej współczucia i troski (oczywiste, zrozumiałe)- jednak byłby to olbrzymi krok z jej strony. Prędzej mógłbyś doczekać się spełnienia prośby o nie komentowaniu Twojego życia, to byłby blady przejaw troski o Twoje samopoczucie.

Zaciśnij więź z kimś z rodziny, kto życzy Ci dobrze. Powiedz o wszystkim. Możesz pokazać swoje wyznanie jeśli tak będzie Ci łatwiej.

samezrp Odpowiedz

Jedyna metoda na narcyzow, to sie od nich odciac.
Trzymam kciuki. Za zdrowie tez.

SamoZycie Odpowiedz

Bardzo ci współczuję. Pomogły mi w temacie książki takie jak: ,,Narcystyczna matka".

Nynynyny Odpowiedz

Do jakich przemyśleń miał ją rak skłonić? Przecież nie jest jej winą.

Anonimowykomentujacy

Do takich reflekcji jak np. że jej syn jest już na skraju wyczerpania emocjonalnego i fizycznego i że warto by było dać mu choć odrobinę zainteresowania czy wsparcia. Albo chociaż żeby się zamknęła jeśli już naprawdę musi napier*alać tylko o sobie.

Ale narcystyczna kobieta rani słowami i czynami i nie potrafi odpuścić nawet jak widzi, że to co robi "wbija w ziemię" jej dziecko dając uczucie bezradności i bezsilności. Ona wciąż robi tylko to co dla niej jest wygodne bez uwzględniania innych i przy tym oczekuje wciąż podziwu i współczucia jak to się narobiła w życiu.
A to potrafi najbliższych ranić do szpiku kości. Widać autor długo ma nadzieję, że ona go zauważy i że w końcu powie coś co da mu choć okruch ulgi i ciepła w sercu. Jednak to się nie stanie.

Osoby narcystyczne mają upośledzoną empatię lub jej brak, prawdopodobnie nawet gdyby autor umarł to sama uważałaby się za jedyną poszkodowaną, bo synek odszedł i ona jest taka biedna. Przy tym w ogóle nie myśląc o tym co przeżywał, musiał przechodzić oraz ile go kosztowała walka.

Dodaj anonimowe wyznanie