#EHFso

Miałam kiedyś przyjaciółkę, taką od serca na zawsze. Przyjaźniłyśmy się blisko 20 lat. W jakimś etapie życia przyjaciółka poznała chłopaka. Byli ze sobą dobre kilka lat. Wspólne mieszkanie, zaplanowany ślub (ja za starszą) i nagle... Moja przyjaciółka stwierdziła, że jednak to nie to. Przez te kilka lat zdążyłam się zaprzyjaźnić z jej chłopakiem. Przeżył ich rozstanie, więc postanowiłam go wesprzeć, tak jak ją. 
Po jakimś czasie coś zaczęło nam na sobie zależeć. Żeby nikogo nie stracić, postanowiłam rozegrać to uczciwie, porozmawiałam z chłopakiem, powiedziałam, że nic się nie wydarzy, dopóki nie porozmawiam z przyjaciółką... Porozmawiałam – powiedziała, że nie ma nic przeciwko i będzie się cieszyć naszym szczęściem. Później jeszcze parę razy się spotkałyśmy, wydawało mi się, że wszystko jest w porządku... do czasu ślubu. Od mojego ślubu całkowicie się do mnie nie odzywa. Ułożyła sobie życie, poznała kogoś, więc dlaczego nie możemy się normalnie spotkać jak kiedyś?

Czy naprawdę jestem złym człowiekiem? Wszystko załatwiłam, jak należy, zapytałam o pozwolenie, spotykałam się z nią, gdy tylko chciała. Mam wspaniałego męża, ale przyjaciółkę straciłam. Wiele razy próbowałam się odzywać – bezskutecznie.
Kurczę, naprawdę bardzo za nią tęsknię...
karlitoska Odpowiedz

Może wcale nie chodzi o tego chłopaka/Twojego męża? Ludzie czasem się zmieniają, stare przyjaźnie się wypalają, ktoś odchodzi. Przyjaźń to też pewnego rodzaju związek, może nie zrywa się tak oficjalnie (zwykle) jak w przypadku romantycznej relacji, ale może dla niej coś się między wami skończyło i twoje małżeństwo nie ma tu nic do tego.

kawainkabis Odpowiedz

Nie jesteś złym człowiekiem. Zapewne coś czuła jeszcze do faceta, ewentualnie był opcją zapasową. Ciesz się swoim szczęściem i otaczaj się ludźmi szczerymi i życzliwymi.

Ceipil Odpowiedz

Bo baby są głupie że i zazdrosne a najbardziej o drugą babę.

Dragomir

Bolec, uspokój się już. Wszystko będzie dobrze.

Dodaj anonimowe wyznanie