W mojej rodzinie wszyscy to tak zwani „psiarze”. W domu zawsze były psy, ale ja nie lubię psów. Dla rodziców były jak kolejne dzieci, dla mojego rodzeństwa jak najlepsi przyjaciele, a dla mnie jak wścibscy współlokatorzy. „Oficjalnie” podział psów był taki: jeden moich rodziców, jeden młodszej siostry i dwa starszej siostry. Ja swojego „na własność” nie miałem. Wszyscy stwierdzili, że to dlatego nie lubię psów i na urodziny zamiast upragnionego prezentu dostałem właśnie zwierzaka. Od razu wyjaśniłem im, że to było bardzo nieodpowiedzialne, że to niczego nie zmienia, że nie zamierzam się nim zajmować. Machnęli na to ręką, twierdząc, że się przyzwyczaję.
Całą wyprawkę malucha zostawiłem na korytarzu i nie wpuszczałem go do swojego pokoju. Nieraz były kłótnie, gdy pies nasikał albo nasrał w domu. Nic do nich nie docierało. Na szczęście moja młodsza siostra zaopiekowała się maluchem. Niestety przez to moi rodzice zaczęli traktować mnie bardziej oschle, stałem się mniej ważny niż psy.
Na szczęście za rok idę na studia, wyprowadzam się i pierwsze co robię, to kupuję sobie kota, o którym marzyłem, odkąd pamiętam.
Dodaj anonimowe wyznanie
Zjebani psiarze którzy traktują psa jak dziecko.
Cicho bolec, sam pisałeś że masz psiecko.
Bolcowanie to tobie typie jest potrzebne bo masz całkiem skrzywiony dekiel. A tak będziesz miał tylko dupę. Ty wszystkich nazywasz bolec którzy cię mają w dupie?
"za rok idę na studia, wyprowadzam się i pierwsze co robię, to kupuję sobie kota, o którym marzyłem, odkąd pamiętam"
A potem przyjeżdżasz do rodziny w odwiedziny, cały pachnący kotem, i wita cię pięć psów z minami typu "Patrzcie, ten zdrajca przyjechał" :)
Lepiej.
Przyjeżdża z kotem na świąteczny obiad i wypuszcza go na środku salonu.
Dobry kot porozstawia te psy po kątach 😻
Rozumiem to, że nie lubisz/nie chcesz mieć psów, ale coś jest z tobą nie tak, że zamiast oddać go do schroniska, ty go po prostu odrzucasz jak śmiecia. To jest nie normalne.