Raczej tak, była za niego odpowiedzialna, więc poniosłaby odpowiedzialność.

Trochę to smutne, osoby z zespołem downa często mają jakieś nieprzewidywalne zachowania, więc pewnie kobieta sama się tego nie spodziewała, sądząc po jej reakcji.

To jest nieco bardziej złożona kwestia. Bo jest coś takiego jak należyta staranność. Jeśli opiekunka trzymała go za rękę i się wyrwał albo nigdy w życiu się tak nie zachował, to odpowiedzialność opiekunki byłaby ograniczona w pewien sposób. Gdyby jednak zdarzało się to notorycznie, etc. to opiekunka miałaby większy problem.

Oliwasprawiedliwa jasne, mogła się nie spodziewać ale powinna raczej wiedzieć o tym że taki człowiek nie jest w pełni świadom swoich czynów i powinna trochę bardziej go pilnować...

Teoretycznie opiekunka powinna na wszystko mieć uwagę, przy takim podopiecznym tym bardziej, Ale w szczególności, ktoś kto ma dzieci wie że czasem nawet pomimo pilnej opieki, dziecko może zrobić coś nieoczekiwanego z niebezpiecznym skutkiem nawet w przeciągu sekundy
I tak jak ktoś wspomniał wyżej w zależności czy to byl jednorazowy wybryk czy podopieczny sprawiał częściej klopoty to by to wpłynęło na wysokość "kary"
I tak, opiekunka zostalaby oskarzona jako bezpośredni odpowiedzialny za podopiecznego.

Zależy od tego czy patrzymy na odpowiedzialność karną czy cywilną.
1. Odpowiedzialność karna czyli tzw. "bycie oskarżonym". Wtedy odpowiadałby chłopak, ale ze względu na jego stan zdrowia zostałby uznany za niepoczytalnego - a więc nie można mu przypisać winy - i postępowanie zostałoby umorzone.
2. Odpowiedzialność cywilna czyli kto płaci odszkodowanie. Wtedy odpowiedzialność poniosłaby opiekunka, ale to zależy od okoliczności. Jeżeli opiekowała się nim z należytą starannością, to prawdopodobnie nie musiałaby płacić odszkodowania, ale jeżeli zupełnie olała chłopaka to ponosi pełną winę w nadzorze i cała odpowiedzialność za zdarzenie spada na nią.

Ktoś tu oglądał ,,House of cards"? 😂

Nie. :P

Ostatnio w Berlinie jakiś arab młodą dziewczynę wepchnal pod metro.

Nie rusza mnie to, ale dlaczego minusujecie moje pytanie do autorki komentarza? Chryste, ludzie, co z Wami...

@panidyrektor skoro to Ciebie nie rusza to po co napisałaś ten drugi komentarz? Logika :D

PaniDyrektor ja oglądałam, od razu mi się skojarzyło HoC :D pozdrawiam, a reszcie polecam, świetny serial ;)

@Yoruichi96 żeby poruszyć temat. Wiecznie widzę, jak takiego typu komentarze są minusowane

@PaniDyrektor Dałam Ci strzałkę w górę, żebyś miała tego jednego minusa mniej, i żeby nie było Ci przykro, że tak Cię zminusowali :) milego dnia!

@panidyrektor
Widocznie rusza, jeśli musisz o tym wspominac w osobnym komentarzu

A tak to prowokujesz do kolejnych minusów z zasady:-P

I tak jak @pieseauu wspomina, wstawiasz komentarz nie związany niczym z wyznaniem..
Mnie tam komentarz @gitarzystka nieskojarzyl się ani trochę z Twoim serialem. Conajwyzej ze zdrowym rozsądkiem i unikania potencjalnego zagrozenia

Raz jechałam metrem, które zatrzymali na długi czas, bo na stacji do której się zbliżaliśmy, ktoś wleciał na tory :D Na szczęście nie pod pociąg, dlatego od razu zatrzymywali kolejne.

Stereotyp że niepełnosprawni ludzie potrafią być mili i kochani? Potrafią. Mam takiego w rodzinie.

Nie. Stereotypy o tym, że KAŻDY chory na zespół Downa, jest cudownym ciepłym człowiekiem.
A także te według, których każdy dres to chuligan, blondynka z tipsami to dajka, moher to autobusowa bestia itp.

Ale to nie jest stereotyp. Generalnie osoby chore na zespół downa nie są agresywne w porównaniu np do osób chorych na inne psychiczne schorzenia.

Zwróć jeszcze raz uwagę na wyraz, który zaakcentowałam: KAŻDY.
Później dowiedz się, czym jest stereotyp. Podpowiem, że nie oznacza on, że większość osób jest taka, lecz ogół.
Rozumiem, że większość osób dotkniętych tą chorobą jest miła, lecz jak widać- nie każda.

W takim razie nie można używać słowa każdy, wszystkie itp bo zawsze znajdą się wyjątki i ktoś wyskoczy że stereotyp i generalizowanie ;-) a ktoś mądry powiedział że wyjątek potwierdza regułę ;-)

I o tym piszę. Że dość mam stereotypów na tej stronie i to wyznanie obala jeden z nich. Mam nadzieję, że doszłyśmy do względnego porozumienia. ;)

Ale to nie jest ich wina ze tacy sa. Ich sie juz nie zmieni. To trzeba pilowac juz od najmlodszych lat! To wszystlo jest w rekach opiekunow.. Bo jak opiekunowie to spieprza na poczatku to pozniej juz jest lipa bo im starszy tym gorzej wprowadzic jakies zmiany w jego zyciu.

@totylkoja90
Nie tyle co "mila" co reagują bardziej entuzjastycznie, czasem wręcz niekontrolowanie "zbyt" zywiolowo
Jednak utarty schemat że mimo zespołu Downa musimy o nich tylko w dobrym slowie mowic powoduje jakieś dziwne "oburzenie" (?) w sytuacji gdy stwarzają zagrożenie..
że jak to oni już tak maja i bla bla.nie można ich za to winic.
Ok, rozumiem.. Ale to nie umniejsza faktu że powinniśmy stety lub niestety mieć bardziej na uwadze to że trzeba na nie uważać? nie wiem jak to lepiej ujac
Że skoro wszystkich traktujemy tak samo, to rozliczajmy ich tak samo? I miejmy na oku? Tak wiem, tutaj jeszcze potrzebna jest większa delikatność w ocenie.. Ogólnie ciężki temat do jednoznacznej oceny..

@kultowa0
Nie do końca rozumiem co próbujesz udowodnić
Osoba z jakimś schorzeniem jest jakaś gorsza? Bardziej agresywna? I tak, i nie co do tego ostatniego
Sama piszesz ze są wyjątki i potwierdzające regułę i odwrotnie. To już nie można nic napisać, bo Ty akurat twierdzisz inaczej? Tak to trochę brzmi
Pewnie by sie znalazl ktoś zaraz kto by Ci próbował udowodnić że osoba chora psychicznie wcale nie jest tak czesto agresywna. I że nawet jest miła i kochana dla wszystkich tylko trzeba uważać na jej wybuchy.
Także uważaj ;-)
I pewnie i taki osobnik dla przykładu by się znalazl

Realistka szczerą prawdą nie mam pojęcia o co Ci chodzi tak to skomplikowałaś

@kultowa0
Tak btw nic mi nie wiadomo żebym płeć zmieniał:-)
Nie wiem co niby jest trudnego do zrozumienia, uważam że i tak jasno napisałem
Jak coś możesz dopytac

Ja miałam w podstawówce dziewczynę z tym zespołem. Na wszystkich pluła i ich goniła ;/ także zgadzam się z tobą

O zapomniałam o pluciu.

A jeszcze takiemu nie nożna zwrócić uwagi, bo on jest chory i tak ma...

Dla każdego upominanie to krzyk itp., a na chorych faktycznie krzyczeć nie można, bo wtedy zaczynają się bać takiej osoby.
Myślę, że gdyby mu to wytłumaczyli normalnie to by nic mu się nie stało.

Ja też mam przykre wspomnienia z sanatorium.
Jak ktoś jest tylko lekko chory i normalny to nawet jak ma skierowanie to niech tam nie jedzie.
Dzieci tam są tak zakompleksione, że aż boli, a w dodatku się wyżywają. A to nie jedyny problem...

Nie rozumiem takiego podejścia ale ja to ja. Zastanawia mnie tylko czy gdyby ktoś w Twojej rodzinie był by niepełnosprawny to też byś go unikał.

Wtedy wiedziałabym o nim więcej, a tak to dla mnie obca osoba której zachowań nie znam.

Obcych psów też unikam, a z tymi z rodziny się bawię. Zgadnij, dlaczego.

To wtedy byśmy mu wybaczyli, bo przecież ma świstek

Ludzie troszeczke empatii czy współczucia. Poza tym nie porównuj proszę chorych ludzi do psów bo to naprawdę nie na miejscu.

Jakiej empatii? Jakiego współczucia? Dzieciak CHCIAŁ wrzucić autora pod samochód. Więc jedyną osobą, jakiej mogę w tej sytuacji współczuć jest niedoszły poszkodowany, ewentualnie i w ostateczności opiekunka.

A porównanie do psów miało na celu tylko wykazanie idiotyzmu twojego "argumentu" o rodzinie.

@kultowa0 To, że ktoś jest chory nie oznacza, że wszystko mu wolno.

Nie wolno mu wszystkiego to jasne. Ale wątpię żeby chciał go zrzucić pod samochód. Takie osoby nie są świadome skutków swoich czynów. Poddaje wątpliwości że miał na celu zrobienie krzywdy autorowi. Po prostu coś mu się nie podobało to popchnął autora. Zachowanie typowe dla małego dziecka.

I gdyby małe dziecko zabiło kogoś, nie zwróciłabyś mu uwagi, bo nie chciało? Rozumiem, że masz osobę chorą w rodzinie, ale wyobraź sobie, że autor tez ma rodzinę.

Nie dziw się więc, że nie każdy chce obcować z osobami, które mogą zachować się niepoczytalnie.

Ktoś może nie chcieć a ja się mogę dziwić. Takie życie. Uważam tylko że nie byłoby tyle szumu gdyby dziecko coś takiego zrobiło. A to jest dziecko w ciele dorosłego. Oczywiście trzeba stosować zasadę ograniczonego zaufania ale większość tak tu opisuje niepełnosprawnych i ich ocenia że nie mogę tego czytać.