Chodziłam kiedyś na terapię do psychologa. Podczas jednego ze spotkań, kiedy opowiadałam o swoim dzieciństwie, pani psycholog zaczęła płakać, bo zrobiło jej się mnie strasznie żal.
Moje życie musi być strasznie smutne, skoro nawet „profesjonaliści” nad nim płaczą.
Dodaj anonimowe wyznanie
Jeśli to nie fejk....
Gdybym zobaczyła płaczącą terapeutkę, to chyba sama umówiłabym ją z superwizorem.
Może sama miała podobnie. Niekiedy ludzie zostają psychologami żeby niejako samemu sobie pomóc.
Każdy psychoterapeuta powinien przed podjęciem pracy sam przejść terapię. A jeśli ta pani nie potrafiła pohamować płaczu, to ta praca raczej nie jest dla niej.
To pani terapeutka była nieprofesjonalna jak nie wiem. Od tego ma superwizję żeby pogadać o swoich uczuciach.
Psycholodzy to ludzie chorzy, na niczym się nie znają. A na pewno na pomaganiu drugiej osobie.