Spacerowałam sobie po prawie pustej plaży, wzdłuż brzegu morza. Zaczynało padać, więc już miałam zawracać, gdy nagle moją uwagę zwróciło dwoje ludzi w oddali. Stali i wpatrywali się w morze. Spojrzałam w tym kierunku co oni i wytężyłam wzrok. Daleko za boją, wyznaczającą dopuszczalne miejsce do którego można podpływać, na dmuchanym kółku do pływania unosił się jakiś dzieciak (7-8 lat). Nie myśląc wiele podbiegłam do nich. Kobieta i mężczyzna, w wieku 40-50 lat, narodowości romskiej.
Pytam co jest grane, czy to ich dziecko, dlaczego nie zadzwonili po pomoc... Chyba w ogóle nie mówili po polsku, po prostu stali i się gapili, to na mnie, to na dzieciaka. Jako ratowniczka wodna i wielokrotna medalistka różnych zawodów pływackich (pływanie trenuję od dzieciństwa), nie myśląc wiele, zrzuciłam ubrania, plecak, i popłynęłam chłopcu na ratunek. Kiedy bezpiecznie odholowałam dziecko do brzegu, rodziców (?) już tam nie było. Zniknęli, a wraz z nimi nie tylko mój telefon, pieniądze i dokumenty, ale nawet plecak i ubrania.
Nadciągała ulewa. Nie muszę chyba opisywać min ludzi, gdy cała przemoczona, ubrana jedynie w majtki i stanik, weszłam do najbliższego hotelu, ciągnąc za sobą romskie dziecko. Konkluzja: dziecko zostało zabrane do jakiegoś ośrodka, a ja od czterech dni czekam na odnalezienie przynajmniej moich dokumentów, bo na pieniądze i telefon już nie liczę. Zagraniczne wakacje, na które odkładaliśmy z mężem przez cały rok, stoją teraz pod znakiem zapytania - w ciągu niecałych dwóch tygodni nie zdążę wyrobić nowych dokumentów. Zostałam uziemiona - bez prawa jazdy, bez karty płatniczej, bez dowodu osobistego.
Zawsze uważałam, że nie należy oceniać ludzi na podstawie przynależności etnicznej, ale ta sytuacja dała mi wiele do myślenia. Spojrzałam na statystyki w moim powiecie - zaledwie 30% romskich dzieci kończy tutaj gimnazjum. Nie, nie jestem rasistką. Nie uważam, że ktoś jest gorszy z powodu genów czy urodzenia. Jedynie żal mi tych biednych dzieci. Żal mi tego, że muszą wychowywać się w takiej chorej kulturze, w takiej patologii. Na kogo później mogą wyrosnąć?
Niedawno znalazłam stare nagranie. Byli na nim moi rodzice uprawiający seks. W tym samym czasie ssałam cyca mamy.
W pracy w restauracji upuściłem tacę z naczyniami. Jeden z kelnerów stał akurat przy kliencie i powiedział "proszę mu wybaczyć, on nie jest jeszcze doświadczony" - wyłapałem okazję, obróciłem się szybko w stronę klienta i powiedziałem "dokładnie, nie mam jeszcze doświadczenia, bo to był pierwszy raz, kiedy udało mi się coś upuścić!" - powiedziałem z szelmowskim uśmiechem, po czym potknąłem się o własną sznurówkę i glebnąłem z tacą na podłogę. Zapewniłem wszystkim z minutę śmiechu.
Kobieca logika - sama jestem kobietą, ale to mnie przeraża.
Moje współlokatorki zaczęły mnie totalnie olewać, przestały się do mnie odzywać i traktowały mnie jak powietrze. Dopiero po jakimś tygodniu dowiedziałam się, że są na mnie wściekłe, bo biorę kąpiel z rana (co nie wiem w czym im przeszkadza, bo wychodzą później ode mnie), więc postanowiły, że nie będą się do mnie odzywać, żebym zauważyła, że robię coś nie tak i żebym się domyśliła, że muszę to zmienić.
Żelazna logika - coś ci nie pasuje, nie mów co, licz na cud. No gratuluję.
Mam gg.
Głównie korzystam z niego, gdy muszę skontaktować się z ciotką albo babcią, ale od czasu do czasu pisze do mnie jakiś zboczeniec.
Za każdym razem odpowiadam w jakiś śmieszny albo głupi sposób, a czasami udaję faceta.
Ostatnio ktoś spytał, czy lubię seks.
Odpowiedziałam, że wolę ser.
Efekt?
Dwugodzinna rozmowa o najróżniejszych gatunkach sera.
Mieszkam w pewnym kraju daleko na południu i miewam z tym czasem problemy. Miałam np. problem z uciążliwymi muchami w moim mieszkaniu, ale po czasie rozwiązał się sam, bo wprowadziły się do mnie jakieś skaczące pająki(!). Nie byłam do końca szczęśliwa z tego obrotu sprawy i po jakimś tygodniu miałam tego dość, ale ten problem też rozwiązał się sam, odkąd do domu wprowadziły mi się jakieś jaszczurki. Boję się co będzie dalej.
Kilka lat temu mieszkaliśmy z mężem w bloku, w którym były łączone balkony (jeden długi balkon z dwoma przepierzeniami - tworzył 3 balkony, które były zadaszone przez balkon piętro wyżej).
My mieszkaliśmy na skraju z jednej strony, a z drugiej jakieś dwie studentki, które miały nawyk wychodzenia na balkon na papierosa około godziny 23 i siedzenia tam do 3 w nocy, gadając o swoich przygodach łóżkowych, okresie i penisie partnera jednej z nich.
Byłam wtedy świeżo po medycynie i pracowałam w różnych godzinach, więc ważne dla mnie było, żeby się wysypiać. Niestety podniesione głosy "koleżanek" i echo między blokami mi na to nie pozwalało.
Prośby o cichsze mówienie, wzywanie policji, próby spania z słuchawkami w uszach nic nie dawały.
Tak więc pewnego dnia kupiłam popularny wtedy śmierdzący płyn (taki do robienia psikusów) i ze swoim lękiem wysokości (3 piętro) o 4.30 rano przeszłam przez dwa przepierzenia na balkonach i wlałam ten płyn do szpary między podłogą balkonu a ścianą bloku, całą buteleczkę.
Nie miałam tylko pojęcia, że będzie to śmierdzieć aż tak, że my nie będziemy mogli wyjść na balkon, aż do burzy z tak silnym wiatrem, że deszcz wypłukał płyn.
Smród smrodem, ale watro było dla tych 3 tygodni ciszy.
Terapeuta zachęcił mnie, żebym zaprosił dziewczynę, która mi się podoba, na jakąś kolację czy imprezę. Zrobiłem jak mówił i... odmówiła, mówiąc, że wyglądam na zbyt zdołowanego, żeby się ze mną gdziekolwiek pokazywać. Terapeutę mam, bo zdiagnozowano u mnie depresję. Z tej wirówki psychicznego spierd**enia chyba nigdy już nie wyjdę.
Mam 17 lat i pracuję w niewielkiej lodziarni. Mam na tyle mały ruch, że większość klientów doskonale znam i wiem, co zawsze zamawiają. Zdarzają się nawet klienci, którzy przychodzą tylko wtedy, kiedy jestem ja, a nie inne moje zmienniczki. O jednym z takich klientów chciałabym opowiedzieć.
Zawsze, kiedy jestem koło południa, przychodzi do mnie pan w podeszłym wieku. Ma problemy ze słuchem i ze wzrokiem, ale mimo to zawsze jest uśmiechnięty. Zawsze prosi mnie o loda w plastikowym kubeczku, które mamy do napojów. Normalnie nie powinno się sprzedawać tak lodów, ale rozumiałam, że starszy pan mógł upuścić rożek i po prostu było mu tak wygodniej. Nie zwróciłam nigdy uwagi na to, czy je loda zaraz po otrzymaniu, czy mu smakuje, tylko od razu zajmowałam się innymi klientami. Natomiast dzisiaj nie miałam kolejki, więc uważnie patrzyłam, co robi.
Starszy pan wziął łyżeczkę, włożył do kubka z lodem. Ten następnie delikatnie włożył do materiałowego worka. Zdziwiona, zapytałam, czy mu się nie roztopi, zanim dojdzie do domu. On natomiast powiedział: "Mieszkam po drugiej stronie ulicy w blokach, więc jak wracam do domu, to jeszcze nie są bardzo roztopione. A te lody nie są dla mnie, tylko dla żony. Marysia ma olbrzymie problemy z poruszaniem się i leży w łóżku. Zawsze ją karmię, a po obiedzie daję jej te lody. Uwielbia je". Mówiąc te słowa uśmiechnął się, ukłonił i poszedł w kierunku domu.
Życzę takiej miłości każdemu!
W ostatni piątek wpadłem cały zadowolony po pracy do domu, żeby rozpocząć weekend od piwka przy komputerze, ale musiałem zacząć od posprzątania domu, bo mój pies zeżarł coś i obsrał dosłownie cały dom. Wypranie i umycie wszystkiego zajęło mi calutki weekend. W sumie to nadal czuję smród gówna, ale to chyba już w nosie mi zostało.
Dodaj anonimowe wyznanie