Zacznę od tego, że jestem taksówkarzem w Krakowie. Czasem się tak zdarza, że potrzeby fizjologiczne przypominają o sobie w najmniej oczekiwanym momencie w pracy. Tak też było i tym razem. Późny wieczór. Potrzeba "drugiej" kategorii. Najbliżej całodobowy, duży hipermarket i kilka toalet w nim.
Szczęśliwy zasiadłem na jakże cudownym tronie i czynię swoje powinności. Dla zabicia czasu przeglądałem Internety. W pewnym momencie przez dolną szparę w ściance działowej pojawia się skrawek papieru toaletowego, a na nim napis: "JAK CHCESZ TO CI OBCIONGNE" (oryginalny zapis).
Nigdy w życiu tak szybko nie ubierałem spodni. Oczywiście szybko z tego miejsca się ulotniłem, ale niestety trauma pozostała do dziś. :(
Mam o 3 lata starsza siostrę K, ja sama mam 13 lat, być może pod koniec tego wyznania uznacie mnie za potwora, ale muszę to komuś wyznać.
Otóż K urodziła się chora, kij z tym jaka to choroba, faktem jest, że moja o 3 lata starsza siostra jest na poziomie przedszkolaka, robi do pampersów, musi nosić śliniak itd. Moi rodzice wiedzieli, że urodzi się chora.
Kocham moją siostrę i kocham rodziców, ale jestem pewna, że jeżeli zajdę kiedyś w ciążę i dziecko będzie chore, to bez zastanowienia usunę, i nie dlatego, że nie będę go kochać, ale dla jego dobra, takie dziecko, kiedy mnie już nie będzie, zostanie całkowicie same... tak jak moja siostra.
No właśnie, doszliśmy do sedna sprawy, przecież K nie będzie sama, ma mnie, opiekę społeczną, resztę rodziny, otóż nie. Nie mamy dalszej ani bliższej rodziny, opieka społeczna? Pomoc jaką oferuje państwo jest śmieszna, ja? Ja w wieku 8 lat musiałam karmić siostrę łyżeczką, w wieku 11 zmieniać jej pieluchy, przez całe dotychczasowe życie patrzyłam na rodziców ledwo wiążących koniec z końcem, mama już teraz ma problemy z kręgosłupem, a nie ma jeszcze nawet 40 lat.
I nikt nie mówi tego głośno, ale ja wiem, że oni oczekują, że jak ich nie będzie, to ja przejmę opiekę nad siostrą (podejrzewam nawet, że właśnie dlatego zdecydowali się na drugie dziecko), ale ja nie mam zamiaru tego robić. Już teraz zaczęłam układać plan na przyszłość, kiedy mogę (a zdarza się to rzadko, bo przecież muszę pilnować K), opiekuję się dziećmi sąsiadów, wyprowadzam psy i odkładam każdy grosz. Bardzo kocham swoją rodzinę, ale jak tylko skończę 18 lat, to mam zamiar całkowicie urwać kontakt, wiem, że to okrutne, ale mam tylko jedno życie i nie chcę go (przykro mi to pisać) marnować dla kogoś, kto tylko wegetuje, nic nie wnosi dla świata ani społeczeństwa, a potem umrze.
Jakiś czas temu pracowałam dorywczo w McDonald's.
Tego dnia stałam "na kasie" od 10 rano do 20 wieczorem, więc siłą rzeczy pod koniec zmiany byłam naprawdę zmęczona i zniechęcona do obsługi niekończących się gości. Jak pewnie każdy wie, w tej słynnej restauracji po opłaceniu zamówienia gość dostaje paragon z numerkiem, co umożliwia mu odebranie jedzonka.
Po 9 godzinach mówienia formułki: "proszę bardzo, oto reszta i paragon z numerem zamówienia..." nawinął mi się kolejny chłopak. Złożył zamówienie, zapłacił. Wydałam mu resztę i wręczyłam paragon mówiąc klasyczne: "proszę bardzo, reszta, paragon i numer TELEFONU...".
Momentalnie zrobiło mi się maksymalnie głupio, chłopak miał minę zdezorientowaną, bo do Maka przyszedł z dziewczyną, która siedziała sobie gdzieś przy stoliku. Szybciutko przeprosiłam za przejęzyczenie, on się uśmiechnął i tonem amanta powiedział tylko "jasne, jasne".
Po jakichś 30 minutach chłopak znów podszedł do kasy, wręczył mi paragon, tyle że z jego numerem telefonu i na odchodne rzucił: "zadzwoń, tylko nie dziś, bo zjebiesz mi randkę". I poszedł.
Nie zadzwoniłam. Nie żałuję.
Pewnego dnia jadę sobie spokojnie drogą, przede mną jedzie jakiś koleś. I nagle zwolnił, właściwie to zrobił drift, koła w bok i zatrzymał się na ręcznym z piskiem opon. Ledwo go wyminąłem, przejeżdżając podwójną, no ale lepsze to niż wjechać w idiotę, co hamuje bez ostrzeżenia i staje na środku drogi.
Wkurzyłem się, ale może bym o tym zapomniał, gdyby nie to, że dostałem niedługo potem mandat i punkty karne. Na nic tłumaczenia, że nie moja wina i tamten mało nie spowodował wypadku, anonimowy donos i nagranie z jego wozu, na którym widać tylko mnie, a jego ambitnych działań nie.
A najlepsze jest to, że dzisiaj znowu widziałem jego auto, jest dość charakterystyczne jak na nasze drogi i na pewno było jego. Tym razem stało sobie na chodniku z przebitymi kołami i wybitymi szybami, całe pomazane farbą w spreju i powypisywanymi słowami na temat tego co sądzi się o jego właścicielu. Nie powiem, jakoś mi się tak cieplej na serduszku zrobiło, może się gnojek oduczy, a ten kto to zrobił zasłużył na szczere gratulacje. Choć mam nadzieję, że pozostanie anonimowy i nikt się nie dowie kto to.
PS Gdybym nie znał kontekstu zniszczenia tego auta pomyślałbym, że to bezsensowny wandalizm, a tak, jak widać, to po prostu karma wróciła... z młotkiem i farbą.
Przez 5 lat studiów razem z 4 przyjaciół (Emilia, Daria, Justyna, Jacek) z rodzinnego miasta wynajmowaliśmy duże, czteropokojowe mieszkanie w stolicy Polski. Chyba tylko dzięki temu, że znaliśmy się od lat i byliśmy przyzwyczajeni do swoich dziwactw nikt nikogo nie zabił ani się nie wyprowadził. Zaś powodów znalazłoby się kilka.
Jacek był jawnym biseksualistą i totalnym podrywaczem. Często robiliśmy zakłady jaką płeć sprowadzi sobie następnym razem na noc. Był tylko kwas, gdy uprawiali seks na kanapie w salonie i gdy zwracaliśmy mu uwagę zamiast przerwać proponował, że możemy się przyłączyć.
Daria chciała sobie kupić plazmę, więc nie kupowała jedzenia, tylko zalogowała się na każdym serwisie randkowym w internecie i zapraszała facetów na randki, żeby stawiali jej obiady, kolacje, lunche itp., a po posiłku ich spławiała. Lubiła też gadać godzinami przez telefon i brać długie prysznice. Przyjemności połączyła, kupiła sobie wodoodporny pokrowiec na telefon i blokowała łazienkę na co najmniej godzinę. I tak było lepiej, niż gdy zapchała kibel na tydzień, bo próbowała spuścić w nim ciuchy, które zostawił u niej jej chłopak, gdy wyszło, że ją zdradza.
Emilia przyniosła kiedyś do nas kota - jej rodzice wyjechali na wakacje i nie mieli z kim go zostawić. Justyna nienawidzi kotów i często groziła, że zajebie sierściucha i zrobi z niego rosół. Gdy kot zaginął na 2 dni, a Justyna prowokacyjnie jadła rosół, bywało nerwowo. Kot się znalazł.
Justyna wieszała nowe zasłony w salonie. Dwie osoby trafiły do szpitala - Justyna, bo spadła z drabiny i złamała rękę oraz ja ze wstrząśnieniem mózgu, bo spadła na mnie drabina.
Innym razem Emilia pojechała na ferie do Szwecji. Po powrocie przez rok trzymała w pokoju stary radziecki karabin (rzekomo od dziadka), by w razie najazdu nas bronić. Okazyjnie kupowała też hurtowo gaz pieprzowy.
Często urządzaliśmy imprezy dla braci studenckiej. Jedną z nich przerwała sąsiadka, skarżąc się na hałas. Będąc pod wpływem, zamiast się uciszyć, zaprosiliśmy ją na kielonka. Zaproszenie przyjęła. Od tamtego czasu już się nie skarżyła, ale na większość imprez wpadała wypić kilka głębszych. Zwykle przyprowadzała też męża lub koleżanki. Niestety przestała przychodzić odkąd Justyna udekorowała połowę mieszkania maskami vodoo kupionymi na wakacjach.
Studia skończyłem rok temu i wyprowadziłem się na swoje, ale tęsknię czasami za tą zbieraniną. :)
Chłopak ze mną zerwał. Powód?
"Jestem gruby, a ty masz świetne ciało".
Nie wiem już co robić. Sprawa jest dość dla mnie wstydliwa... Mam owsiki. Od dwóch lat z nimi walczę. Ale na darmo. Ciągle wracają. Gdy już myślę, że to koniec, znowu się pojawiają. Nie wiem skąd to się bierze. Czy ktoś w moim otoczeniu je ma i nie walczy z tym, co powoduje, że się zarażam, czy za mało dbam o higienę. Nie wiem co robić, wpędza mnie to powoli w paranoję. Nie mam z kim o tym porozmawiać. Mieszkam w akademiku, więc podejrzewam, że to jakiś współlokator może być powodem ciągłego ich nawracania. Jednak głupio mi podejść i zapytać "może zrobimy sobie kurację na owsiki całym pokojem?".
Już nie mam sił na walkę z tym.
A najbardziej boję się tych wszystkich powikłań, które mogą się pojawić.
Wolę "Koronę królów" od "Gry o tron".
Nikt nie może się dowiedzieć.
Pochodzę z zamożnej rodziny. Moi rodzice są uśmiechnięci, dobrze wychowani i kulturalni. Wspierają finansowo szkołę, angażują się w jej życie.
Mieszkamy w dużym domu, którego wielkie drzwi są zawsze zamknięte. Otwarcie drzwi to przepustka dla złodzieja!
Nie daj Bóg ten złodziej zauważyłby mamę goniącą tatę z nożem w ręce (albo na odwrót), stłuczone naczynia, butelki rozbite o podłogę, rany, blizny, pobicia, kłótnie, wyzwiska, cielesne kary, przemoc fizyczną, psychiczną i wyżywanie się na sobie nawzajem, omdlenia, rozszalały wzrok i kolejną pustą butelkę po alkoholu.
Próbowałam to zgłaszać do szkoły, mówić o tym przyjaciołom. Rezultat był identyczny - nikt mi nie wierzył! Mam przecież pieniądze i uśmiechniętych rodziców, w dupie musiało mi się poprzewracać z dobrobytu.
Sama napisałam maila do MOPS-u, bałam się, co stanie się po ujawnieniu danych, więc podpisałam się losowym imieniem i nazwiskiem. Przyjechał pan, aby sprawdzić sytuację i rodzice odegrali taką szopkę, że ten pan przeprosił naszą rodzinę i powiedział, że na pewno jakiś sąsiad z zawiści zrobił taki wybryk.
Mam dość.
Był to czas, gdy byłam dzieckiem, w wieku przedszkolnym-zerówkowym. Był to też czas tych niebezpiecznych pedofilów, którzy oferowali cukierki, lizaki i "bawili" się z dziećmi. Mama często mi o tym opowiadała pomimo mieszkania w małym mieście, pomimo tego, że nigdy w naszym nie było takich grubszych akcji. Ostrzegała mnie o niebezpieczeństwach z większych miast, z zagranicy.
Często biegałam na dworze z innymi dziećmi. Bawiliśmy się od rana/ południa do wieczora. Nigdy nie uważałam naszej okolicy za niebezpieczną. Nie uważałam ludzi za bandziorów, wręcz przeciwnie, lubiłam ich. Bałam się psów, które czasem mnie goniły. Bałam się rowerów, bo kiedyś potrącił mnie jeden mężczyzna. Ale innych mieszkańców miałam prawie za rodzinę.
Pewnego dnia, gdy byłam z ulubioną koleżanką przed blokiem, zawołał nas sąsiad z najwyższego okna. Powiedział, żebyśmy podeszły, a on coś nam rzuci. Koleżanka uciekła a ja, przekonana, że to miły staruszek, mój sąsiad, podbiegłam i czekałam. W końcu rzucił mi parę cukierków i parę dodatkowych "dla koleżanki". Podziękowałam, poszłam do niej ukrytej w klatce. Słodkie zjadłam, potem bawiłyśmy się nadal.
Przez kolejne dni, szczególnie te letnie, pan zrzucał nam cukierki i inne słodycze, nawet czasem czekoladę. Dziękowałyśmy i jadłyśmy na kocu w ogródku tak, jak nas poprosił - powiedział, że to świetne miejsce na zabawę. On sobie siedział w oknie i się do nas uśmiechał, pytał co u nas, czy chcemy jeszcze po cukierku. Pamiętam jak raz bezmyślnie zapytałam, czy chce do nas dołączyć. Szczęśliwie odpowiedział, że ma chore nogi i nie da rady zejść po schodach. Oglądał nas, śmiał się z nami, rozmawiał i zrzucał słodkości. Niewinne, prawda? Nawet mama była zachwycona i czasem niosła mu ciasto za to, że jest takim dobrym starcem i ma nas na oku, by nas nikt nie skrzywdził.
Przyszedł kolejny dzień, my znowu na kocu, bawimy się lalkami. Widzimy staruszka z garścią cukierków, podbiegłam, złapałam, podziękowałam i znów siadłam na kocu. Dziadek zaś się z nami śmieje, rozmawia. Ale zauważyłam coś podejrzanego. Pan jedną rękę miał na parapecie, druga mu się ruszała tak, jakby podnosił drążek. Uśmiechał się ciągle tak samo, mówił do nas. Dopiero jak to dostrzegłam włączyła mi się jakaś ostrzegawcza lampka - zawsze obiecywał, że da nam cukierki tylko "jeszcze chwilę musi postać zanim po nie pójdzie", czasem pochwalił, że jesteśmy "takimi ładnymi dziewczynkami". Wystraszyłam się, przypomniałam sobie wszystkie historie mamy ze szczegółami.
Pobiegłam i powiedziałam o tym mamie. Nie zgłosiliśmy tego nigdzie, jednak tata odwiedził staruszka i wykrzyczał mu w twarz, że jest obleśny. Przez jakiś czas miałam szlaban na wychodzenie na dwór. Po dwóch tygodniach od "kłótni" starca z tatą, dziadek zmarł na prawdopodobny zawał.
Dodaj anonimowe wyznanie
