Urodziny koleżanki, wybieramy się do klubu. Od początku myślałam, że będziemy same. Jednak, kiedy dotarłyśmy do Pomorskiej stolicy klubowej okazało się, że jubilatka miała spotkać się z mężczyzną, z którym pisała jakiś czas. Przyszedł z kolegą, nazwijmy go K. Mężczyźni nie pochodzili z Polski, lecz z Turcji. Nie podobało mi się to, ale uznałam, że nie będę marudzić w jej urodziny. Kiedy koleżanka była zajęta rozmową ze swoim wybrankiem, K. zaczął rozmawiać ze mną.
Na początku był bardzo miły, normalny chłopak z innym akcentem. Wchodzimy do klubu, idziemy na parkiet. K. zaczął tańczyć ze mną. Kiedy zaczął mnie dotykać, odepchnęłam go, potem było już tylko gorzej. Był bardzo nachalny i bezpośredni, nie potrafił zrozumieć znaczenia słowa "nie".
Kupiłam sobie i koleżance piwo przy barze, poszłyśmy do palarni, usiadłyśmy na pufach. Dołączyli do nas cudzoziemcy. Trzymałam swoją szklankę cały czas w ręce. Odłożyłam ją na ziemię, obok nogi K., szukałam czegoś w torbie. To były dosłownie trzy minuty, które wystarczyły mu, żeby dosypać mi narkotyku do alkoholu. Nie czułam żadnej zmiany w smaku. Z każdym łykiem czułam się coraz dziwniej, jednak uznałam, że to nie jest nic takiego, tak działa alkohol - pomyślałam. Kiedy K. widział, że kończę opróżniać szklankę, wyszedł. W tym samym czasie napisał do mnie mój kolega, który akurat był w mieście. Stwierdziłam, że wyjdę do niego na chwilę. Kiedy wstałam, wszystko zaczęło mi się rozmazywać, nie słyszałam przez chwilę muzyki.
Pomyślałam, że za szybko wstałam. Wychodzę z palarni, odkładam szklankę na barze, przy którym stał K. Kieruję się w stronę wyjścia, K. idzie za mną. Nigdy nie zapomnę wyrazu jego twarzy, taki zadowolony, pewny siebie, coś go bardzo cieszyło. Przyspieszyłam, oglądając się przez ramię, czy dalej za mną idzie. Także przyśpieszył. Wychodzę przed klub, K. złapał mnie za rękę i zapytał, czy chcę gdzieś z nim pójść. Wyrwałam ją mu i odeszłam. Spotkałam kolegę, potem pamiętam już tylko krótkie momenty. Pamiętam, że chciał zabrać mnie do mojego domu, bo wyglądałam okropnie, nie miałam wcale tęczówek. Nie czułam się dobrze, zgodziłam się. Klub - szatnia - kurtka - dworzec kolejowy - taksówka. Nie pamiętam nic więcej.
Gdyby nie przypadkowe spotkanie, najprawdopodobniej znaleziono by mnie rano, zgwałconą w krzakach przy plaży. Policja nie zrobi z tym nic, w palarni nie było kamer, nikt nie widział, że coś mi dosypał. Wystarczyła chwila nieuwagi i moje życie stałoby się ruiną. Nie chcę sobie nawet wyobrażać, jak ta noc mogłaby się skończyć. Jestem tym przerażona.
Kiedyś bardzo się nudziłam
Więc komputer odpaliłam
Wyznania sobie czytałam
Komentarze lajkowałam
Pewien nick zapamiętałam
Jego żarty uwielbiałam
Koleś mnie zaintrygował
Mą osobę oczarował
I to nie jest jakiś frajer
Bo miłością mą jest Majer
PS. Kocham Cię Majer!
Byłem kiedyś na spotkaniu rodzinnym mojej ówczesnej dziewczyny. Była tam też jej kuzynka - dziewczyna w ciąży oraz ciotka - matka dwóch innych kuzynek, również obecnych na spotkaniu.
- Ale Madziu, no przecież tak rzadko się widujemy, napij się ze mną - ciotka nagabuje ciężarną kuzynkę.
- No ale ciociu, w ciąży jestem, nie mogę pić - stanowczo odpowiada kuzynka.
- Głupoty gadasz, pewnie że możesz. Ja przez obie ciąże normalnie piłam i nic się nie stało.
W tym miejscu warto opisać córki szanownej cioci - jedna urodziła się bez ręki i jest lekko upośledzona umysłowo, druga od urodzenia cierpi na jakieś porażenie mózgowe i porusza się na wózku. Nic się nie stało?
Ostatnio moja antyszczepionkowa koleżanka wrzuciła na fb pokaźny artykuł o szkodliwości szczepionek. Jako że lubię czasem poczytać jakieś bzdury, przeczytałem. Okazało się, że autorką tekstu była wspomniana ciotka. Kobieta, która nie widziała związku pomiędzy jej piciem w trakcie ciąży a upośledzeniami córek napisała spory elaborat o wpływie szczepionek, które zostały jej zaaplikowane w dzieciństwie na nieprawidłowy przebieg ciąży oraz o tym, jak szczepienie dzieci fatalnie wpływa na ich rozwój...
Mam piętnaście lat. Jestem dziewczyną dość szczupłej budowy. Piersi mam, ale bardzo łatwo je ukryć, szczególnie że nie są to jakieś wielkie „atuty”. Ostatnio obcięłam się na krótko z bardzo długich włosów (oddałam je dla mojej chorej na raka koleżance). Nie powiem, czasem wyglądam jak chłopak, ale nie przejmuje się tym. Ważne, żebym to ja czuła się komfortowo i że koleżanka jest szczęśliwa.
Jadę sobie ostatnio w autobusie. Dosyć zimno, dlatego mam na sobie zwykłe jeansy i zwyczajną za dużą na mnie bluzę z tęczowym paskiem przechodzącym przez lewą stronę. Wsiada sobie pani około sześćdziesiątego roku życia i siada koło mnie bokiem, chyba na początku nie widząc mojej osoby. Nagle odwraca się, oczy jak pięć złotych. Do tego przenosi wzrok na moją bluzę. I się zaczęło.
- To chłopak?! Kolejny gej w tej Polsce, wy nie macie za grosz szacunku! Jesteście chorzy, jeszcze dzieci chcecie adoptować! Do tego macie czelność z normalnymi ludźmi jeździć w autobusie! Jak wy śmiecie?!
Do tego uderzyła mnie torebką. Dość mocno. Wstałam, kulturalnie mówiąc „przepraszam”, żeby się odsunęła, bo chcę wyjść. Gdy już wysiadałam, odwróciłam się do babki i powiedziałam następujące słowa:
- Gdybym była mężczyzną, wolałabym zostać gejem, niż coś w panią wkładać.
I po prostu wysiadałam. Nie będę grzeczna w stosunku do takich osób.
Praca, dom, dzieci (dużo obowiązków), znajomi w związkach mniej i bardziej formalnych (brak ludzi wolnych w bliższym otoczeniu) to czynniki, które zmotywowały mnie do poszukania partnera w Internecie. Pomyślałam: "Czemu nie? Sama znam dobrze dobrane pary, które poznały się w ten sposób i są ze sobą kilka lat").
Po dwóch miesiącach przebywania na dwóch portalach randkowych, poza mężczyznami, którzy pisali bardziej lub mniej prymitywnie w pierwszych wiadomościach, że zależy im jedynie na seks-spotkaniach, trafiłam na inne "czarne perełki".
1) Facet na pierwszym spotkaniu prosił, abym zbierała dla niego suchą frakcję, żeby palił sobie nią w domu. Padła też propozycja, że najlepiej zostawi w nim rodziców, a u mnie zamieszka i w zamian będzie gotować i sprzątać.
2) Facet, który zaproponował spotkanie w moim albo jego samochodzie, bo padał deszcz.
3) Facet, który pomimo dobrych zarobków żałował alimentów na swoje dzieci (600 zł na jedno to raczej przeciętne alimenty, miał dwoje dzieci), a mnie pytał o radę, czy wziąć sobie na obiad kotleta z surówką czy ryż zapiekany z kurczakiem, bo różnica w cenie to 4 zł.
4) Facet, który na wstępie zapytał, dlaczego jestem rozwiedziona i ile mój mąż płaci alimentów na nasze dzieci i czy regularnie płaci.
5) Samotny ojciec, który pomimo dobrze płatnej pracy nie wykupił choremu dziecku lekarstw w aptece, bo jego zdaniem za drogie (kwota ok. 80 zł).
Zastanawiam się, czy to przypadek, że trafiam na takich ludzi, czy o co chodzi...
Kosząc łąkę kosiarką dowiedziałem się w dość "brudny" sposób, gdzie schował się królik mojej siostry.
Siostra do dzisiaj nie wie.
Siedząc na tronie tak mocno chciałem wydusić z siebie wczorajszego kebsa, że pękła mi żyłka w gałce ocznej.
Wszystkim mówię, że to od wysiłku na siłowni.
Mam 20 lat i odkąd mój dziadek wrócił z Ameryki (chodziłam wtedy do podstawówki), moje życie stało się piekłem. Moi rodzice byli po rozwodzie i mieszkałam z matką, babcią i dziadkiem pod jednym dachem. Dziadek bił mnie za każdy, nawet najmniejszy wybryk. Zrozumiałabym, gdyby to był tylko klaps, ale on potrafił mnie przewracać, kopać, niszczyć moje rzeczy i ciągle przezywać, wmawiać, że jestem nikim, a moja matka tylko mu wtórowała, wmawiała, że wszystkich prowokuję i zasługuję na takie traktowanie.
Popadłam w depresję. Byłam wtedy w gimnazjum. Chodziłam do psychologa i udało mi się po części zwalczyć to cholerstwo i zyskać odrobinę wiary w siebie. Na początku technikum przeżyłam wybuch gazu w domu. Zgadnijcie, kto spowodował katastrofę. Oczywiście dziadziuś, który uważał, że syczy mu w uszach i poszedł napalić w piecu. Z domu nic nie zostało, a my dostaliśmy mieszkanie socjalne. Przez następne lata nadal musiałam znosić humorki tego szaleńca, aczkolwiek nie zdarzało się to tak często jak kiedyś. Nawet będąc pełnoletnia, nie mogłam nikomu się przeciwstawić. Za każdym razem, kiedy się buntowałam, grozili, że wyrzucą mnie z domu. Zaczęłam chorować na nerwicę i doszło do tego, że nie byłam w stanie chodzić do szkoły, bo ciągle wymiotowałam, źle się czułam, bałam się wychodzić z domu, miałam napady paniki.
Z pomocą mojego ukochanego wzięłam się za siebie i poszłam na terapię grupową do psychiatry. Teraz jest już lepiej, ale wcześniej nawet po terapii miałam problemy. 1 stycznia tego roku, dziadek posunął się do tego, że rzucił się na mnie, złapał za szyję, przewrócił mnie na łóżko i groził, że mnie zabije. Od tego momentu bałam się nawet spać. Chciałam na niego donieść, ale zabrakło mi sił. Kulminacyjnym momentem jednak okazały się okolice maja, gdzie tym razem popchnął mnie na meble i się przewróciłam. Tego dnia wyprowadziłam się do swojego chłopaka (kończyłam szkołę i nareszcie mogłam coś zrobić ze swoim życiem). Chciałam zgłosić dziadka na policję, ale po przejściu się do radcy prawnego, zrezygnowałam. Nie było żadnych śladów
na ciele, a matka zawsze stała po stronie swojego pojebanego ojczulka, więc brak świadków... Niczego nie mogłam mu udowodnić. Mogłam próbować walczyć o swoje z prawnikiem, ale... Nie mam ani pieniędzy, ani sił na to.
Finalnie stwierdziłam, że nie są warci tego, żebym robiła sobie w życiu jeszcze więcej stresu przez nich i staram się żyć szczęśliwie razem z ukochanym. Ostatnio jednak znowu przeszłość do mnie wróciła, gdy moja ulubiona ciocia, a siostra dziadka, się ze mną skontaktowała. Ona wierzy tylko swojemu braciszkowi. Uważa, że on o mnie dbał i kochał, że zrobiłam najgorszą rzecz w życiu i na dodatek zeszmaciłam się, bo zamieszkałam z mężczyzną (z którym jestem 3,5 roku) bez ślubu... Brak mi słów. Jestem po prostu smutna.
Moja dziewczyna znalazła sobie "nazwę" na moje przyrodzenie. Po ostatniej nocy mówi na niego "koliberek pędziwiatr".
Nie wiem czy się śmiać czy płakać.
Dwa lata temu moja dobra koleżanka świętowała swoje zaręczyny. Zaprosiła mnie i kilka innych koleżanek na "ostatnią w jej życiu imprezę, bo teraz zaczyna poważne życie". W klubie miałyśmy specjalne miejsce. Daga ogarnęła nam świetne świecące opaski. Bawiłyśmy się w najlepsze w swoim zamkniętym gronie, mimo że tego wieczoru klub dosłownie pękał w szwach. W drodze powrotnej z toalety wpadł na mnie facet. Nic dziwnego w takim tłumie. Nawet nie zwróciłam na to większej uwagi. Wieczór dobiegł końca.
Kilka dni później znalazłam pod drzwiami moje zdjęcie z klubu. Było niewyraźne i rozmazane. Nie powiem, przeszedł mnie dreszcz.
Po tym zdjęciu nic mnie więcej nie niepokoiło. Do czasu, kiedy zaczęłam dostawać dziwne telefony. Ktoś po drugiej stronie sapał mi do słuchawki, tak jakby właśnie przechodził najlepsze orgazmy w życiu. Nie dzwonił w nocy, tylko w dzień, z kilku różnych numerów. Zaczęłam poważnie zastanawiać się nad zgłoszeniem tego na policję. Jednak po czasie telefony ustały. Znowu miałam spokój, mimo że wciąż potrafiłam o tym myśleć.
Zaczęłam spotykać się z Karolem. Pierwsza randka wydawała się być obiecująca. Jednak to co się zaczęło dziać po niej wciąż wywołuje u mnie lęk. W mojej skrzynce codziennie znajdywałam kilka pogniecionych kartek z napisami typu "dlaczego", "ranisz mnie", "moja". Dodatkowo ktoś wrzucał do niej płatki róż i białe robaki, takie jak na ryby. Zawsze kiedy wychodziłam z domu rozmawiałam z kimś przez telefon, bo bałam się chodzić sama po mieście.
Umówiłam się ponownie z Karolem. Tego wieczoru zaprosiłam go do siebie na kolację. Opowiedziałam mu, co mi się przytrafia w ostatnim czasie. Stwierdził, że może warto zacząć obserwować kto się kręci w pobliżu klatki, uprzedzić sąsiadów, aby również reagowali na to z większą czujnością.
Tej nocy miałam ogromne szczęście, że u mnie został. Około godziny 3-4 obudziło nas walenie do drzwi. Wstałam, aby sprawdzić kto to. Szarpał za klamkę, dzwonił dzwonkiem i walił pięścią w drzwi. Zawołałam szybko Karola. Ten podszedł bliżej i spojrzał przez wizjer. Po drugiej stronie drzwi ciemność. Krzyknął "kto tam?", mężczyzna po drugiej stronie odpowiedział śmiechem. Sięgnęłam po telefon i wybrałam numer na policję. Zanim zdążyłam nacisnąć zieloną słuchawkę połączenia usłyszałam na klatce głosy policjantów. Ktoś z sąsiadów musiał wezwać ich szybciej. Wtedy dopiero otworzyliśmy drzwi. Byłam cała we łzach.
Na drzwiach miałam wyryte jakimś ostrym narzędziem słowo "kurwa", a mężczyzna którego zabrali, okazał się być typkiem, który wpadł na mnie w klubie. Czyli to nie był przypadek. Musiał mnie obserwować.
Uważajcie na siebie, reagujcie na takie sytuacje szybko.
Nie chcę myśleć co by było, gdybym tej nocy nie zamknęła drzwi.
Dodaj anonimowe wyznanie
