Wyobraźcie sobie sytuację:
Przyszli do Ciebie znajomi, wszyscy się świetnie bawią, a Twoja córka 7 lat bawi się w pokoju obok.
W godzinach wieczornych dziewczynka przychodzi do Was i mówi, że pokaże Wam sztuczkę karcianą. Towarzystwo zaciekawione, matka dumna, wszyscy w skupieniu obserwują.
Po około 5 minutach mały, słodki, blond aniołek rzuca karty na ziemię, patrzy na zebranych i głosem pełnym niewinności mówi: "Kur*a, nie wyszło" po czym wraca do swojego pokoju.
Byłam złym dzieckiem.
Wyznanie to piszę po sprawie sądowej, w której wprawdzie zostałem uniewinniony, ale w lokalnej społeczności stałem się pedofilem i jedynie co mi zostało, to wyjechać za granicę...
W jednym z klubów poznałem dziewczynę, która jak twierdziła miała 19 lat (nazwijmy ją L), raz że wyglądała na taką, a dwa, że wpuszczali tylko pełnoletnich. Co mogę napisać, zagadałem do niej, fajnie się bawiliśmy, a że procenty się lały, to i mi, i jej hamulce puściły i... no stało się, szybki numerek w kiblu. Decyzja była, że jedziemy do mojego mieszkania i tam kontynuujemy. Przyznam, że w tych sprawach była naprawdę dobra. Po wszystkim powiedziała, że nie chce żadnego związku, że dla niej to tylko zabawa była, no co, sam lubiłem się bawić, to rozumiałem ją.
Po dwóch miesiącach zawitała do mnie policja, a właściwie wjechała mi na mieszkanie informując, że zostałem zatrzymany do wyjaśnienia sprawy. Na miejscu dowiedziałem się, że jestem podejrzany o kontakty seksualne z nieletnią. Myślę o co im chodzi, a okazuje się ze chodzi o L, która jak się okazało miała... 13 lat, a wyszło to na jaw po tym, jak zaciążyła. Jak o tym się dowiedziałem, to aż się we mnie zagotowało, że z powodu paru uniesień raz, że pójdę do więzienia, a dwa, że wśród lokalnej społeczności wyjdę na pedofila. Zeznałem, że co prawda miałem seks z L, ale twierdziła, że ma 19 lat, zresztą na taką wyglądała, a że do klubu wpuszczali tylko pełnoletnich, nie miałem powodu myśleć, że jest nieletnia. Niestety sprawa trafiła do prokuratura, który postawił mi zarzut kontaktów seksualnych z nieletnią poniżej 15 lat.
Oczywiście już w opinii publicznej stałem się potworem.
Przed skazaniem mnie uchroniła mnie... mama L, która znalazła w jej pokoju sfałszowany dowód osobisty i sporo gotówki. L ponownie przesłuchana przyznała się, że wykorzystała fakt, że wygląda na starszą niż jest - dla łatwej kasy. Jej schemat wyglądał tak: na podstawie tegoż dowodu była wpuszczana do klubów, czekała na napalonego gościa, po kilku drinkach zgadzała się na seks, po czym w przeciągu kilku miesięcy (żeby nie wzbudzać podejrzeń w jej stronę) miała szantażować swoje ofiary ujawnieniem faktu seksu z nieletnią, natomiast zdobytą w ten sposób gotówkę przeznaczała na ubrania, kosmetyki i smartfona (w sumie było ok. 6000 zł). Oprócz mnie jej ofiarami stało się jeszcze 6 mężczyzn. Wyrokiem sądowym zostałem uniewinniony argumentując, że faktycznie mogłem się pomylić co do jej wieku na podstawie jej wyglądu i dowodu, ją zaś za jej czyny (głownie szantaż) czeka sprawa w sądzie rodzinnym. Tylko co mi po takim wyroku, jak społeczność nadal ma mnie za pedofila i wszyscy się ode mnie odwrócili? Przekazanie wyroku do lokalnej prasy przez sąd nic nie zmieniło.
Jedyne co mi zostało to wyjechać za granicę i tam poznać kogoś, z kim założę rodzinę.
Historia #16UtI przypomniała mi co spotkało mnie w czasach studenckich.
Miałam kota. Niestety oderwała się siatka zabezpieczająca na balkonie, nie zauważyłam, kot przeszedł do mieszkania z pionu obok, a tam było dziecko z zespołem Downa. Jak kilka godzin później zauważyłam chłopczyka z moim kotem na balkonie, to złapałam z szafki czekoladę, poszłam przeprosić za kłopot i odebrać. Matka dzieciaka powiedziała, że to ich kot. Wezwałam policję, uzbroiłam się w stos zdjęć z 10 lat bycia właścicielką oraz książeczkę od weterynarza. Policjanci rzucili komentarzem, że jestem podła, żeby choremu dziecku kota zabierać, zwłaszcza jak się już tak do chłopca przywiązał (po kilku godzinach, kiedy u mnie był 10 lat) i skoro tyle ogłoszeń, że oddają je za darmo. Ostatecznie kot wrócił po tym, jak zażądałam na piśmie odmowy interwencji - kot miał chip, więc wystarczyłoby go zawieźć do weterynarza, ja z chęcią pokryłabym koszt wizyty. Matka kota oddała, potem przez kilka dni nachodziła mnie o pieniądze za skradzionego im (!) zwierzaka, a po groźbie zgłoszenia nękania nastawiła dziecko przeciwko mnie i dzieciak całe dnie wył i krzyczał na balkonie, żeby oddać kotka.
Żeby nie było - kot przebywał tam maksymalnie 5 godzin, bo do tej pory pamiętam, że otwierałam balkon chwilę po 12:00, by wystawić suszarkę z praniem, a podczas wizyty policji wiedziałam, że pobliska przychodnia weterynaryjna jest jeszcze czynna, bo byli otwarci do 18:00.
Na szczęście to był czerwiec i kończyła mi się umowa najmu, więc poszukałam czegoś nowego. Jedynie do reszty egzaminów uczyłam się w bibliotece, u znajomych albo jak było ładnie na ławce w parku, bo przy tych wrzaskach w domu się nie dało, ale sesję zdałam. A kot do końca życia miał awersję do dzieci, ale nie dziwię mu się.
Była tu niedawno historia o siostrze, która, mimo sprzeciwów autorki, podrzuciła jej swoje dzieci i pojechała na wakacje. Większość popierała autorkę, część twierdziła, że dzieci niczemu winne i zachowała się źle. Nie chciało mi się czytać całej dyskusji, bo była ogromna, ale wydaje mi się, że niewiele osób zwróciło uwagę na to, co najistotniejsze. Te dzieci nie wiadomo jak długo stały same pod drzwiami, naprawdę wiele rzeczy mogło się im przydarzyć. Dlatego teraz ja wam coś opowiem.
To było 15 lat temu, kuzynka mojego męża miała zająć się siedmioletnią córeczką swojej siostry, gdy ta jechała w delegacje. Podobno mała była spokojna i grzeczna, wystarczyło ją zostawić w sypialni z soczkiem, jakimś jedzeniem i zabawkami, i zajęłaby się sama sobą, gdy jej ciocia była w pracy. Już kilka razy takie sytuacje miały miejsce. Tym razem umówione były na styk, matka dziewczynki zaraz po powrocie siostry z pracy miała od razu jechać, na wszelki wypadek umówiły się, że w razie korków mała poczeka sobie sama pod drzwiami kilka minut.
Sytuacja jednak miała się inaczej, nagle pojawił się problem z transportem, wyjazd miał się odbyć godzinę wcześniej. W tamtym czasie żadna z sióstr nie miała komórki, nie było też jak zadzwonić do pracy. Matka stwierdziła, że dziewczynka spokojnie poczeka sobie tę godzinkę pod drzwiami.
Tego dnia rzeczywiście były korki, gdy kuzynka męża w końcu wróciła do domu, pod drzwiami nikogo nie zastała. Chodziła po sąsiadach, ale nikt dziewczynki nie widział. Poszła na policję, ale oni na razie nie chcieli nic zrobić, z matką nie było kontaktu, nie wiadomo czy się nie rozmyśliła i nie powierzyła opieki komuś innemu. Czy mieli prawo tak zrobić? To do tej pory jest to kwestią sporną w tej rodzinie.
Gdy matka w końcu dotarła do hotelu i się odezwała minęło prawie 10 godzin, dopiero wtedy podjęto jakieś kroki. Dziewczynkę znalazł następnego dnia przypadkowy przechodzień, leżała przy drodze, nieprzytomna, pobita i zgwałcona. Gdy już była w stanie, powiedziała, że gdy czekała na ciocię na klatce podszedł do niej pan, spytał co robi i powiedział, że jest przyjacielem cioci i ma jej popilnować, bo cioci coś wypadło. Tym panem był brat sąsiada z góry, który wracał z odwiedzin od niego. Dziewczynka miała zostać bez opieki "tylko" półtorej godziny. Skończyło się ogromnymi problemami psychicznymi, kilkoma dużymi bliznami i zarażeniem wirusem HIV.
Wciąż autorka tamtego wyznania nie powinna reagować powiadomieniem policji na podrzucenie jej dzieci i zostawienie ich samych na nie wiadomo ile czasu?
Pracuję w korporacji. Koledzy z pracy nie mogą się nadziwić jakim cudem jestem w stanie wyrobić się ze wszystkim i nie muszę siedzieć po godzinach.
Nigdy im się do tego nie przyznam, ale sfrustrowany nadmiarem obowiązków napisałem kilka skryptów, które wykonują moją pracę za mnie. Z początku miało to mnie jedynie trochę odciążyć, ale z czasem rozwinęło się to do takiego stopnia, że udało mi się zautomatyzować około 80% czynności, które wykonuję w pracy. Przez to mam bardzo dużo wolnego czasu.
Mam nadzieję, że mój szef nie czyta anonimowych. Byłoby nieciekawie, gdyby dowiedział się, że prawie całą naszą pracę może ogarnąć komputer.
Mam przyjaciółkę Anie. Ania od zawsze była nieśmiała, niewinna do bólu i trochę staromodna. Przyrzekła sobie, że poczeka z seksem do ślubu, potrafiła się rumienić na dźwięk słów takich jak p*zda. W szkole nie była zbyt popularna, właściwie miała tylko mnie, a w liceum również chłopaka. Byli tak samo uzdolnieni, mieli te same pasję, nawet plany na studia. Wydawali się do siebie idealnie pasować...
Pewnego dnia chłopak zaprosił do siebie Anię na wieczór filmowy, bo jego rodzice wyjechali. Na tym wieczorze zgwałcił Anię. Doskonale znał jej poglądy, obiecywał, że zaczeka. Nie zaczekał.
Ania nie chciała iść na policję, rodzice zaciągnęli ją tam siłą. Na obdukcji wykazano niewielkie obrażenia. Ania jest bardzo drobna i słaba fizycznie, ten psychol nie musiał wkładać dużo siły w swój czyn. Były ślady nasienia, bo zrobił to bez gumki, jednak było coś, do czego wszyscy się przyczepili, Ania na problemy hormonalne brała tabletki antykoncepcyjne. No jak to tak? Niby dziewica, niby z seksem czeka do ślubu, a podczas gwałtu tabletki antykoncepcyjne? Jak się domyślacie, nie skazano jej oprawcy, za mało dowodów, słowo przeciwko słowo. Tłumaczył, że poniosła ich chwila i zrobili to za obopólną zgodą. Logiczne, prawda? Tylko dlaczego dziewczyna, o której mówią, że dała dupy, a potem się rozmyśliła, więc stwierdziła, że to był gwałt, zaliczyła już trzy próby samobójcze?
Ten gnój układa sobie życie tak, jak zaplanował. Mojej Ani właściwie już nie ma. Kiedyś była zdolną i odpowiedzialną dziewczyną. Teraz nie dała rady skończyć szkoły. Nie można zostawić jej bez opieki, jeśli się jej nie przypilnuje, nie umyje się ani nic nie zje, bo nie widzi takiej potrzeby. I nie chodzi o to, że nie przygotuje sobie jedzenia, nawet jakby postawić przed nią talerz z jej ulubionym daniem, to ona sama z siebie tego nie ruszy.
Jej rodzice chcieliby się z nią wyprowadzić, ale nie mogą. Oni sami nie mają wykształcenia, a utrzymują się z prowadzenia niewielkiego biznesu, który odziedziczyli po swoich rodzicach. Zresztą, nie wiedzie im się najlepiej, to nie jest wielkie miasto, wszyscy wiedzą o każdym popełnionym tu przestępstwie, wiele ludzi bojkotuje rodziców "wariatki, która się po seksie rozmyśliła i oskarżyła niewinnego chłopca o gwałt".
Ania nie chce nigdzie wychodzić, w takim mieście, gdzie jest jedno centrum handlowe i kilka restauracji/kawiarni, nie sposób uniknąć spotkania się z dawnymi znajomymi. Pracuje u swoich rodziców, którzy starają jej się zapewnić namiastkę normalności. Wożą ją na terapię, ale to nic nie daje. Ja sama odwiedzam Anię, gdy tylko jestem w mieście, chcę pomóc, ale to już nie moja Ania.
A czemu piszę o tym teraz? Oprawca Ani skończył studia i wrócił do domu. Robił studia z myślą o dużej firmie w naszym mieście. Za miesiąc zaczyna pracę. Mieszka na tym samym osiedlu co Ania.
Miesiąc temu pochowałam moją córkę, zmarła na raka. Miała 14 lat i była jedynaczką. Najpierw był ogromny ból, cierpienie, żal... Teraz czuję spokój. Niewyobrażalny spokój. Nie martwię się już o nią. Wiem, że już nie cierpi. Pozwala mi to normalnie żyć.
O tym, jak zostałem metalowcem. Liceum. Zawsze byłem takim trochę odludkiem, a zmiana szkoły dodatkowo potęgowała mój introwertyzm.
Na jednej z przerw, podczas palenia fajki w męskim kiblu, poznałem grupę fajnych gości. Długie pióra, czarne koszulki, glany. Bujałem się trochę z nimi. Pożyczali mi płyty z mocnym graniem, a pewnego dnia zaproponowali, abym poszedł z nimi na koncert. Zgodziłem się.
Nie mam pojęcia co to była za kapela. Jej nazwa werbalnie brzmiała jak odgłos godowy zapowietrzonego indyka, natomiast logo zespołu przypominało trochę pajęczynę pająka z zaburzonym zmysłem orientacji. Mniejsza o to. W każdym razie - muzyka ekstremalna.
Na sali z pół tysiąca potężnych wikingów ze srogimi minami przebijającymi się przez mroczne brody. Koncert rozpoczął się, a z moi nowi kumple pobiegli gdzieś w młyn. Ja – niewysokie chucherko w okularach i z aparacikiem na zębach zostałem przy wejściu.
Chciałem się jakoś odnaleźć na tej imprezie, więc nieśmiało tupałem sobie nóżką i potrząsałem głową udając, że moja (nie dłuższa niż wykałaczka) grzywka, zamiata kurz z podłogi. W pewnym momencie, stojący na scenie wokalista ryknął do mikrofonu: „Let’s do the wall of deaaaath!!!”.
Tłum zbrojnych orków rozstąpił się.
Teraz sala była podzielona na dwie grupy, między którymi ciągnął się dwumetrowy korytarz. Myślałem, że lider zespołu wbiegnie w publikę i kłusując stworzonym przejściem, będzie wszystkich pozdrawiał. Jak prawdziwy papież metalu!
Wcisnąłem się więc między ludzi i zacząłem brnąć w kierunku pierwszego rzędu. „Ależ mi będą zazdrościć, gdy typ przybije mi piąteczkę!” - myślałem. Udało się. Stałem już z przodu, gotowy do akcji. Nie takiej się jednak spodziewałem...
Plaaask!!! Obie „armie” natarły na siebie tak mocno, że dosłownie – siła uderzenia wystrzeliła mnie w górę. Zanim odleciałem w nieznane, ktoś mnie złapał i cisnął niczym kukiełkę gdzieś na bok. Konkretnie - wprost na podeszwę buta przelatującego w pobliżu, bardzo zdziwionego swoim położeniem, metalowca. Upadłem na glebę. Jakiś pijany grubas po mnie przebiegł, ktoś się potknął, ktoś nadepnął.
W końcu pewna dobra, brodata dusza podniosła moje zbezczeszczone zwłoki z ziemi i trzymając za kołnierzyk podartej koszulki, wyniosła z tłumu niczym wymiętoszoną szmatę do podłogi. Koleś walnął mnie niedbale przy drzwiach i wrócił w tany.
Jeden z ochroniarzy wezwał karetkę.
Gdy później leżałem w domu oblepiony gipsem od stóp do głów, z słuchawek discmana sączyły się dźwięki honduraskiej muzyki medytacyjnej. Metal chyba jednak nie był dla mnie...
O tym, jak zweryfikowałem swoich znajomych. Od zawsze olbrzymią radość sprawiało mi uczenie. Najpierw korepetycja indywidualnie, później praca dodatkowa podczas studiów związana z edukacją. Aż w końcu trafiłem do domu dziecka. Prowadzę tam warsztaty z szeroko pojętej zajęcia z komputerem. Od tego jak napisać eleganckie CV czy zrobić wpadająca w oko prezentację po zabawy z programowaniem Arduino.
Część znajomych uznała mnie za potwora. Czemu? Bo fundacja, która to organizuje, podpisała ze mną umowę. Nieważne, że wkładam w to masę serca i staram się prowadzić zajęcia jak najlepiej. Nieważne, że robię coś dobrego dla dzieciaków. Nieważne, że ci co krytykują, nie udzielają się w żaden sposób. Liczy się jedynie to, że nie jestem wolontariuszem. Przynajmniej wiem, z kim nie warto więcej wychodzić na piwo.
Mój chomik jest tak leniwy, że zaciągnął sobie miskę z karmą do domku, żeby nie musiał niepotrzebnie wychodzić żeby zjeść.
Jestem z niego dumna.
Dodaj anonimowe wyznanie
