Leję do umywalki, myjąc jednocześnie ręce. Oszczędzam czas i hajs za wodę.
Mam 27 lat.
Zupełnie przypadkiem dowiedziałem się, że mój lekarz rodzinny jest nosicielem HIV. Badania można zrobić anonimowo w sanepidzie (sąsiednie miasto). Gość wyszedł z pokoju i od razu zadzwonił do kogoś nieco roztrzęsiony, informując o tym. Niby to się przez dotyk nie roznosi... Cóż, jestem świadomy, jak wielkim piętnem się to wydaje i nie poinformuję nikogo, bo wiem, jak szybko by to się rozeszło. Mimo wszystko jednak podawanie takich informacji na głos nie było z jego strony najmądrzejszym pomysłem. Gdyby trafiło na kogoś innego niż ja, mógłby być lokalnie skończony. W gabinecie rodzinnym kontakt z krwią lekarza wydaje się raczej abstrakcyjnym zjawiskiem, a jednak dyskomfort wiele osób mogłoby mieć. Zwłaszcza że to mała społeczność i... Cóż, powiedzmy wprost - ciemnota.
Prosto z mostu: jak mam uświadomić swoją dziewczynę, że się spasła? Nasze relacje intymne na tym ucierpiały i to bardzo - po prostu nie mam ochoty!
Gdy poznaliśmy się była piękna, energiczna i seksowna. Po 2 latach związku trochę się pozmieniało... Nie owijając w bawełnę: o 30 kilo. Ja trzymam formę, a od roku nawet ją poprawiłem. Ona po prostu jest cięższa ode mnie!!!
Na nic sugestie: zaczynamy razem dietę, chodź ze mną na siłownię itp.
Nietrudno się domyślić, że ochota na "igraszki" z mojej strony troszkę zmalała... Nie ma już tyle czułości. No i oczywiście słyszę tekst: "nie jesteś już taki jak wtedy, gdy się poznaliśmy". No ty też nie...
Sugestie naprawdę nie działają! A jak powiem trochę dosadniej: nie jedz już tych słodyczy o tej godzinie (23:00 i oczywiście leżenie przed TV), to obraza i koniec.
Co ja mam zrobić? Kocham ją przecież, jest wspaniałą osobą, ale ciężko o bliskość i chemię, jeśli po prostu nie ma się ochoty... Oczywiście "piękni w każdym rozmiarze" są ludzie o różnej urodzie. Chodzi o to, że gdy się zakochaliśmy, ważyła 60 kg. Była śliczna, energiczna, chętna do działania. Minęło kilka lat i nic z tego nie zostało. Praca, TV, spanie i pytanie: gdzie jest facet, którego poznałam. No właśnie nadal tu jest - tylko dziewczyna zginęła!
Mam 18 lat. Wczoraj moja mama, całkiem przypadkiem, znalazła moje seks-zabawki, które zazwyczaj trzymam dobrze schowane. To był najbardziej żenujący moment w moim życiu i nie za bardzo wiedziałam jak się zachować.
No, dobra – bardziej żenująca była próba ratowania tej upiornej sytuacji przez moją mamę, która uznała, że jeśli pokaże mi swoje seks-zabawki, to na pewno poczuję się lepiej…
Mam męża i dzieci. Co jakiś czas oglądam filmy dla dorosłych. Nie dla rozładowania napięcia, ale z zazdrości... o wygląd narządów innej kobiety. Kiedyś też miałam małą, słodką piczkę... Teraz, po dwóch porodach, nie mogę na nią patrzeć. Jest okropna. Nie wiem, czy to kwestia szycia po urodzeniu czy czegoś innego, ale to, co tam widzę przyprawia mnie o płacz. Nie wspomnę o kwestii zdrowotnej. Częste problemy z infekcjami i otarciami, seks ujdzie... Może to śmieszne, ale podczas oglądania mam łzy w oczach, przez to co straciłam, rodząc naturalnie. Teraz gdybym miała wybór, dążyłabym do cesarki...
W tym roku wybieram się na plastykę.
Kiedy słyszę od znajomych, że zbyt mocno się maluję, to nienaturalne i zwyczajnie nieładne, odpowiadam, że tak lubię. To nieprawda. Tak naprawdę mam na twarzy okropne blizny - historia z dzieciństwa, ojczym gasił na mojej twarzy papierosy. Wolę uchodzić za lalunię z maską zamiast twarzy, niż to pokazywać światu.
Jestem zawodowym żołnierzem. Pamiętam, jak pojechałem na swoją pierwszą misję do Afganistanu. W jednej z wiosek zabezpieczaliśmy akcję Caritasu (rozdawali wodę, prowiant, zabawki itd.).
W pewnym momencie podszedł do mnie chłopczyk i zaczął mówić coś po arabsku. Nas na misjach uczą podstawowych słów typu: stój, nie ruszaj się, ręce do góry, dziękuję itp. Ale tego nie mogłem zrozumieć. Akurat stał przy mnie nasz tłumacz, Afgańczyk. Poprosiłem, żeby tłumaczył. Kiedy usłyszał słowa tego chłopaka, zaczął się śmiać. Ja nie wiem o co chodzi, a gościu mi tłumaczy, że chłopak zwrócił mi uwagę, że mam ptasią kupę na turbanie (po wojskowemu hełm) i żebym lepiej to wyczyścił, bo moja mama będzie na mnie krzyczeć. Dostałem takiego ataku śmiechu, że dowódca uciszał mnie przez radio :)
PS. Kupa była naprawdę spora :D
W ostatni weekend spędziłam pierwszą, namiętną noc z moim nowym chłopakiem. Po udanej randce zaprosiłam go do siebie i został aż do rana. Nad ranem wstał i udał się do łazienki, gdzie umył sobie zęby… MOJĄ szczoteczką. Nie krył się z tym wcale, zostawił otwarte drzwi. Kiedy zwróciłam mu uwagę, był zszokowany i nie rozumiał, dlaczego nie chcę dzielić się szczoteczką, skoro podzieliłam się swoim ciałem.
- Nie masz pojęcia, jakimi rzeczami będziemy się niedługo dzielić i ile rzeczy, o których byś nigdy nie pomyślała, będziemy robić wspólnie – powiedział, siadając przy mnie na desce klozetowej. Po chwili zaczął robić dwójkę.
Nigdy nie miałam faceta na stałe, czy to normalne, że mężczyźni robią takie obrzydliwe rzeczy w obecności swoich partnerek i korzystają ze wszystkich ich prywatnych rzeczy? Jeśli tak ma wyglądać prawdziwy związek, to ja chyba podziękuję.
Jestem 18-letnim chłopakiem, wychowanym w na pozór normalnym domu. Jednak tak naprawdę wszystko wyglądało całkiem inaczej.
Odkąd pamiętam w moim domu cyklicznie powtarzały się burzliwe kłótnie pomiędzy rodzicami, po których nastawała normalność na jakiś czas. Później za jakiś czas znów awantura i znów normalność. Gdy byłem mały myślałem, że taka sytuacja jest normalna, mimo że podczas tych kłótni błagałem rodziców na litość, szlochałem, żeby się nie kłócili, wręcz wyłem z rozpaczy, oni mnie jednak nie słuchali, a ja uciekałem i płakałem w innym pokoju. Jestem wrażliwym chłopakiem i każdą kłótnię pamiętam do dzisiaj przez mgłę, niestety przez taką sytuację w domu jestem teraz niestabilny emocjonalnie i mam nerwicę lękową.
Jak wcześniej wspomniałem były okresy, w których rodzice dogadywali się normalnie - dzięki temu pojawiło się moje młodsze rodzeństwo. Młodsi bracia byli coraz więksi i również tak jak ja patrzyli na te kłótnie i względnie normalne czasy, które po nich nadchodziły. Reagowali na całą sytuację dokładnie tak jak ja - krzyczeli, prosili o spokój, nic to nadal nie dawało.
Pewnego dnia wróciłem ze szkoły i już wiedziałem - znów się kłócą, ale to nie była zwykła kłótnia, popychali się przy moich małych braciach, wyzywali najgorszymi słowami, nie mieli hamulców. We łzach cały drżąc zagroziłem im, że zadzwonię na policję. Sytuacja jakoś rozeszła się po kościach, jednak dwa dni później ostra awantura z rękoczynami powtórzyła się, za kilka dni również, i tak było przez około miesiąc. Zdecydowałem - moi bracia nie mogą na to patrzeć, nie chciałem, by w przyszłości byli w takim stanie psychicznym jak ja teraz. Postanowiłem pójść do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w miejscowości, w której mieszkam i złożyłem anonimowy pisemny donos na własnych rodziców. Opisałem tam całą sytuację, począwszy od czasów, jak byłem mały.
Urzędnicy pojawili się następnego dnia, przeprowadzili wywiad z moimi rodzicami i braćmi. Mnie akurat nie było wtedy w domu.
Od tamtego momentu minęło kilka miesięcy. Rodzice przestali się kłócić, poszli na terapię rodzinną i zaczęli wieczorami ze sobą rozmawiać bez naszej obecności. Urzędnicy od czasu do czasu monitorują sytuację składając niezapowiedziane wizyty i rozmawiają tylko z moimi braćmi i ze mną pytając, jak wygląda sytuacja w domu. Myślę, że zrobiłem dobry uczynek dla mojego rodzeństwa, jak i dla rodziców, chociaż ciężko było mi to uczynić.
Czasem dla żartu robię mężowi atak całusów i radośnie go obcałowuję.
Parę dni temu musiałam skoczyć po dokumenty do biura, więc pojechałam z mężem i umówiłam się z nim, że będzie na mnie czekał na parkingu podziemnym.
Wyszłam z tymi dokumentami i widzę mojego męża stojącego tyłem do wyjścia. Rzuciłam mu się na plecy i uwieszając się na jego szyi krzyknęłam "atak całusów", po czym zaczęłam dawać mu buziaki w głowę i policzki. Ten usilnie próbował mnie zrzucić, co nieco mnie zdziwiło.
Po jakichś 10 sekundach słyszę "Co się ku**wa dzieje?!" i orientuję się, że głos jakiś nieznajomy. Puszczam chłopa i widzę, że mój mąż stoi jakieś 15 m dalej i zwija się ze śmiechu.
Okazało się, że złapałam obcego chłopa. Facet w ciężkim szoku, ja też. Uciekł. Dosłownie uciekł. Mąż ma ubaw do dziś.
Dodaj anonimowe wyznanie