#s89Gf
Trenuję boks. Ostatnio na treningu pojawiła się nowa grupa. Jeden chłopaczek był wyjątkowo narwany na sparing. Jak się dowiedział, że sparingi w jego grupie będą dopiero za kilka miesięcy, chciał się bić ze mną. Argumenty, że wszystko w swoim czasie nie działały.
Kiedy rzucił jakimś bluzgiem w trenera, ten w końcu pozwolił mu ze mną sparować.
Prawy prosty w nos i koniec.
Pozdrawiam panią mamę :)
#ddRZM
Ludzie mylą introwertyka z osobą aspołeczną. Ja nie jestem aspołeczna, nie mam nic do towarzystwa innych ludzi. Mało tego, lubię poznawać nowe osoby, jednak w większym gronie bardzo szybko się męczę i wtedy potrzebuję tygodnia odpoczynku, by zgromadzić siły na kolejne spotkania. Nie lubię prac zespołowych, bo mój umysł lubi pracować sam. Nie znaczy to jednak, że nie poradzę sobie z pracą w zespole.
Nie boję się wychodzić z domu, po prostu lubię robić rzeczy, które mnie uszczęśliwiają.
W tym wypadku np. czytanie książki. I nie mam depresji i problemów. Ludzie na siłę chcą pomagać osobom takim jak ja. Mi nie trzeba pomagać, mnie trzeba zrozumieć. Introwertyk zrozumie ekstrawertyka, jednak ekstrawertyk introwertyka już gorzej. Potrzebuję zrozumienia i swobody, to wszystko.
#WxWMe
Moje dzieciństwo zanim poszłam do pierwszej klasy przebiegało tak jak u każdego innego normalnego dziecka (wizyty u dziadków, bieganie po dworze itd.). Moja mama w tym czasie poznała pewnego mężczyznę. I wtedy powoli nasze życie zaczęło się zmieniać – urodził się Krzyś. Wówczas byłam jeszcze za mała na opiekę nad dzieckiem, ale już wtedy poznałam co to kara i pas. No OK, niesforne dziecko, no rozumiem... Gdy byłam w 3 klasie podstawówki, urodził się Karolek. Wtedy moje dzieciństwo umarło. Mój czas po szkole wyglądał mniej więcej tak: zrobienie lekcji (obiady jadałam w szkole) i opiekunka wychodziła, w tym czasie zajmowałam się Karolkiem – przebranie pieluchy, nakarmienie i zabawa. I tak w kółko. Kiedy w końcu Karolek był większy, do moich obowiązków doszło kąpanie. A największym powodem dlaczego nie mogę wyjść na dwór było to, że kto się zajmie dzieckiem. Czyli dziecko w wózek i mogłam wyjść. Domyślcie się, jaki to był ból dla 10-letniej dziewczynki, że nie może się pobawić z koleżankami... Zbicie jakiejkolwiek rzeczy w domu skutkowało jednym wielkim krzykiem i karą, jakbym co najmniej pieniądze ukradła. W 4 klasie podstawówki doszedł obowiązek mycia naczyń, zostawienie brudnego kubka rano skutkowało również karą. Pamiętam też, jak moja mama sprawdzała mi lekcje – nie odbywało się to codziennie, a tylko wtedy, kiedy miała baaardzo zły humor. Zawsze była jakaś kara, np. musiałam przepisywać zeszyt od polskiego, bo był zapisany raz czarnym, raz niebieskim długopisem. I było tego o wiele, wiele więcej.
Zabrała mi dzieciństwo i mam do niej o to ogromny żal.
#EO8kv
Ostatnio odbywał się ślub kuzynki, wiadomo tańce itd. Aż w końcu przyszedł czas na jakieś zabawy. Trzeba było wylosować karteczkę z zadaniem. Zaczęła Panna Młoda. Miała przyprowadzić pod scenę najgrubszego pana, jakiego zna. Mój dziadek jest troszkę puszysty, więc padło na niego. Teraz to on dostał swoje zadnie. Miał przyprowadzić najlepiej ubraną panią. Chodził o lasce po tej sali, rozglądał się i rozglądał. Aż w końcu zobaczył babcię! Wziął ją za rękę, przyprowadził na środek sali, powiedział, że to ona jest najlepiej ubraną kobietą na tym przyjęciu, po czym złożył na jej ustach kilka niewinnych buziaków. Wszyscy bili brawa. Nikt się nie spodziewał, że dziadka stać na coś takiego.
#Eh2tI
Była to osiemnastka mojego przyjaciela, on nas sobie przedstawił. Słyszałem o niej wcześniej, ale nigdy nie widziałem jej na żywo.
Podczas melanżu zacząłem się z nią bawić, całą noc poświęciłem tylko jej. Później miałem z nią regularny kontakt, zaczął się nasz związek. Każdy mnie ostrzegał, że ona nie da sobą pomiatać, ale przecież byłem wtedy silnym i niezależnym facetem, co to dla mnie. Szybko urwał mi się kontakt z przyjacielem, bo on jej nie lubił, nie chciał, bym spędzał z nią tyle czasu.
Ja jednak to kochałem, byłem w stanie zrobić dla niej wszystko. Kochałem ją, a ona mnie.
Ta przygoda trwała ponad dwa lata, w końcu udało mi się wyjść z nałogu, heroina opuściła moje życie.
Teraz, z perspektywy czasu, widzę, że to był najgorszy okres w moim życiu.
Uważajcie, nie próbujcie.
To Was zniszczy.
#Eev90
Wstałam z kanapy i poszłam im zabić tego pająka.
#ePNNM
Dziś rozmawiałem z tatą o mojej wybrance, a on wypalił: „Synu, gdybym ja wtedy nie wyszedł, to miałbyś gówno, nie dziewczynę”.
#hM4CZ
#a2ilQ
Dobre ćwierć wieku temu moja mama zdradziła mojego „tatę”, a owocem tego jestem ja. Historia bez fajerwerków? No niestety nie do końca. Ani moja mama, ani „tata”, ani rodzeństwo, ani nikt inny nie wie, że ja wiem. Zresztą, z tego co wiem, „tata” również nie wie o wybryku mamy. Najlepsze w tej historii jest to, że wiem, kim tak naprawdę jest mój biologiczny ojciec, a jest nim człowiek, którego całe życie uważałam za najlepszego „wujka”, który zawsze mnie traktował inaczej niż resztę rodzeństwa. Jako dziecko nie widziałam w tym niczego podejrzanego, może po prostu mnie bardziej lubi? Z czasem zaczęłam się zastanawiać, skąd ta wzmożona sympatia. Kilka zasłuchanych przypadkiem rozmów, znalezionych starych pożółkłych listów, skojarzonych faktów i nagle wszystko stało się jasne – jest moim ojcem.
Czasami nie wiem już jak mam się w jego towarzystwie zachowywać, jak rozmawiać. Nie wiem co mam robić, czy wykrzyczeć wszystkim, że znam całą prawdę i rozwalić tym rodzinę, i co mi to da? Czy do końca życia udawać, że o niczym nie wiem i brnąć w udawanie kochającej się rodziny i wpadającego i dzwoniącego od czasu do czasu wujka? Sytuacja jest raczej z tych beznadziejnych. Ech, życie.