#xW5KV
Mama funkcjonuje w związku na zasadzie "jestem najbiedniejsza". Czyli mama jest najbardziej chora, najgorzej się czuje, najwięcej robi. Oczywiście wszystko na zasadzie "ja się przecież nie skarżę". A jak ktoś chcę ją wyręczyć w obowiązkach to nie, bo ona się czuje niepotrzebna. Czyli w efekcie narzeka, ale pomóc sobie nie da.
Czepia się ojca. O wszystko. O ile kiedyś to rozumiałam, tak teraz zauważyłam, że to już jest przesada. Ojciec nie może mieć znajomych. Jak przyjdzie do niego jakikolwiek SMS, to są pretensje, że na pewno od kochanki. Pretensje są też o to, że jak ma wolne, to nie siedzi w domu, tylko jedzie do kumpla na pogaduchy, do innego na kawę. Natomiast jak siedzi w domu, to są pretensje i krzywe spojrzenia o nic. Błędne koło.
Pretensje, bo za późno wraca z pracy. Ojciec jeździ dostawczakiem, więc jego powrót często zależy od warunków na drodze. Wraca o 20 - dlaczego tak późno? Pewnie ma babę na boku. Wraca o 17 - co, jednak się da wcześniej? Pewnie baba na boku dzisiaj zajęta.
Oczywiście kiedy zwróci się uwagę, to jest obraza majestatu, tekst typu "w ogóle się nie będę odzywać" i ogólny foch.
Ona się męczy, ojciec się męczy i ja się męczę, bo już nie mogę tego słuchać.
Boję się tak skończyć. Oto jak nawet na dorosłą osobę wpływa zachowanie rodziców.
Smutne jest to że jest wiele podobnych sytuacji gdzie każdy ma świadomość ze to wszystko jest męczące dla każdej osoby. Najlepszym rozwiązaniem było by każdego rozdzielić ale tu wchodzą takie argumenty jak brak środków na samotne utrzymanie, opinia innych, przecież jesteśmy rodziną itp.
Po latach takiej atmosfery człowiek jest wyniszczony psychicznie i boi się wejścia w związek bo będzie tak samo. Lub jeszcze gorzej, staje się zalękniony i nie chce żadnego kontaktu ze światem bo może to być bolesne. Dzisiejsze czasy i technologia ułatwiają taką izolacje, zakupu z dowozem, jedzenie z dowozem, praca zdalna. W zasadzie można nie wychodzić z mieszkania.
Czasami potrzebna jest kompletna zmiana środowiska zupełnie nowe miejsce daleko od domu rodzinnego, było tu już wiele opisów jak ludzie wyjeżdżali po 18 roku życia jak najdalej. Osobiście popieram takie rozwiązanie.
Czyli "jestem zj**ana ale nic z tym nie zrobię tylko będę się żalić w internecie" xD
Nie użyłabym tych słów, ale jest w tym komentarzu prawda.
Zamiast popracować nad swoimi problemami to już robisz sobie podłoże pod bycie ofiarą wychowania rodziców i brak związku. Zakładam, że jesteś dorosła, więc przestań winić innych, a zacznij być odpowiedzialna za swoje życie i wybory
Idź na terapię, a potem spróbuj stworzyć związek (o ile będziesz chciała), pamiętając, jakiego modelu związku nie chcesz