Swoje dzieciństwo wspominam w miare dobrze, oprócz wlaśnie incydentow bicia skórzaną smyczą psa czasami o byle gówno w stylu pokazanie siostrze języka, najgorzej dostałam za zrzucenie przez przypadek telewizora. Przez przypadek powiadam... Albo uczenie przez ojca matematyki bądź zegara. Nie wiesz? Ojciec uderzał w tył głowy, możr nie mocno, ale wystarczająco upokarzająco. Powtarzał pytanie, znowu nie wiesz? Znowu w łeb. I tak do znudzenia, bo jak nie mówił jak rozwiązać to nie wiedziałam i tak w kółko. Potem to wszystko się wyciszyło jakoś po 10 roku życia i właśnie jak to kiedyś starym wytknęłam, to stwierdzili że nic takiego absplutnie miejsca nie miało. A miało kurna i nie zapomne tego nigdy. I niczego absolutnie mnie to nie nauczyło, ani nie byłam przez to grzeczniejsza ani mądrzejsza. Wręcz chyba odwrotnie bo już nigdy nie odważyłam się zapytać o coś czego nie wiedziałam. Swojego dziecka które za chwile urodzę nie uderze nigdy.

Przeraża mnie trochę skala tego problemu. Co piąte wyznanie tutaj jest o nieszczęśliwych dzieciach, w których rodzice widzą własne niespełnione ambicje albo osobiste worki treningowe. Jak to jest możliwe, że wśród tylu ludzi, z różnych warstw społecznych dzieje się to samo. Jak skrzywionym społeczeństwem jesteśmy, żeby ten problem pojawiał się tak często?

Może inaczej rozumiem określenie "klaps", ale to, co pamiętam z dzieciństwa, to dla mnie rzeczywiście było "nic takiego". U mnie to było po prostu klepnięcie w tyłek, które podejrzewam, że miało mnie zaskoczyć, czy coś w tym stylu, żeby dało się ze mną normalnie porozmawiać, kiedy byłam wybitnie nieznośna. To nigdy nie była forma kary, nie było żadnych upokarzających rytuałów, ani nie miało to sprawić bólu.

Nie twierdzę, że to była dobra metoda wychowawcza, jednak nie uważam też, że klaps jest od razu znęcaniem się nad dzieckiem.

Bo ludzie nie umieją wychowywać. Tresują swoje dzieci, myślą, że jak dziecko czegoś nie robi, bo jest zastraszone, to mogą to uznać za wychowawczy sukces. Bo przecież łatwo uderzyć, nauczyć słowami trudniej. Szkoda, że Janusz Korczak już nie żyje, bo bardzo jest potrzebny.

I co wstawiliście w wolne miejsce???

Ja tam w dzieciństwie dostawałam klapsy, z trzy razy w życiu dostałam i uważam, ze całkiem zasłużenie, poskutkowały. Mysle, ze żaden normalny rodzic nie myli klapsa, czyli uderzenia płaska ręka w tyłek, w dodatku przez ubranie, z nawalaniem dziecka kablem czy pasem.

U mnie było podobnie tylko matka dość rzadko mnie uderzała, na szczęście nie było żadnego maltretowania fizycznego. Raz czy dwa nawet poprosiłam ciocię, babcię żeby porozmawiali z moją matką (jak miałam te 6 - 9 lat) ale usłyszałam, że moja matka ma stresującą pracę i mam być dla niej miła :) Także wtedy się przekonałam że tekst "przyjdź jak będzie się coś działo to ci pomogę" można sobie o kant dupy rozbić i ludzie wcale nie mówią tego co mają na myśli, tylko żeby sprawić pozory że są mili i pomocni.

Przykro mi, że tyle ludzi uważa że dziecko trzeba zlać bo zrobiło coś nie po myśli rodzica.

Danie klapsa dziecku lub uderzenie go oznacza niemożność lub nie potrafienie wytłumaczyć co dziecko zrobiło źle za pomocą słów. Jest też drugi aspekt dlaczego tak się robi, którym jest wyładowywanie się na dziecku. Taka osoba nie dość, że ma problem z samym sobą, to jeszcze świadomie robi rysę na bani swojemu dziecku. Nie rozumiem osób, które stosują przemoc wobec kogokolwiek, a przede wszystkim wobec swojego dziecka. Przecież klaps to nic złego, co nie? Jebać przemoc. Budujmy miłością ludzie!

Wedle najnowszych badań bicie dzieci - i mówię tu też o "zwyczajnych" klapsach skutkuje objawami takimi jak u dzieci nad którymi znęcano się w dzieciństwie. Dorosłemu może się wydawać, że to nieszkodliwe, ale nie ma wpływu na to, jak odbiera to dziecko. Można tego nie zauważać - zależnie od człowieka są to objawy w różnym stopniu nasilenia, często minimalne, ale dalej wpływają na relacje międzyludzkie i myślenie w dorosłym życiu.

Zasada jest prosta - jeśli dziecko zrobiło coś źle, wytłumacz, że nie wolno. Jeśli uważasz, że nie zrozumie - dlaczego miałoby zrozumieć powód bicia?
Dzieci to są, cholera jasna, inteligentne istoty. Jeśli człowiek jest konsekwentny (czytaj: kara zawsze następuje, brak straszenia bez pokrycia - jak powiem "jak rzucisz swoją piłką w kota to zabiorę piłkę na trzy dni" to piłka ma zniknąć na trzy dni) dzieci szybko się uczą, czego nie wolno. Dodatkowo używając siły jako rozwiązania uczysz dzieci podejścia siłowego do problemów, czy tego chcesz czy nie.

Dlaczego danie lekkiego klapsa przez ubranie jest równane ze znęcaniem się?
Mnie rodzice nie bili, raczej tłumaczyli, ale raz czy dwa klapsa dostałam (oczywiście tak, żebym wiedziała za co i dlaczego).

A do tych wszystkich, którzy uważają, że klaps nie jest skuteczny - jak oduczyć pięciolatka znęcającego się nad starszą o parę lat siostrą? Tłumaczenia nic nie dają.