#vZJDi
Niestety wszystko zaczęło się sypać pod koniec grudnia. Popadłam w depresję z powodu wielu czynników, takich jak brak zaakceptowania wśród rówieśników i rodziny. W styczniu dowiedziałam się, że u mojego taty – jedynej osoby, która mnie wspierała w trudnych chwilach, była ze mną mentalnie, chociaż oddalona o 100 kilometrów – wykryto guza w mózgu. Straciłam jakiekolwiek chęci do wszystkiego. Moje oceny spadły o połowę. Nauczycielka przedmiotu, z którego miałam celujący na semestr, zaczęła mnie gnębić, nawet nie pytając, co jest przyczyną mojej złej nauki. Na każdym kroku udowadniała mi, że jestem nikim. To tylko pogarszało moją sytuację. Wszystko zaczęło mnie przytłaczać, widziałam świat w najciemniejszych barwach, chodziłam przygnębiona i z zaczerwienionymi oczami od płaczu. Zauważyła to nauczycielka od matematyki, najostrzejsza w naszej szkole. Po skończonej lekcji kazała wszystkim opuścić salę, a mnie zatrzymała przy wyjściu. Zapytała, co się dzieje. Wiedziałam, że mogę jej zaufać. Popłakałam się, a matematyczka mnie przytuliła. Mogłam się wypłakać w jej objęciach. Powiedziałam jej wtedy o wszystkich moich problemach. O tym, że nie mam żadnego wsparcia, że wszyscy są przeciwko mnie, o sytuacji w domu. Wysłuchała mnie, każdego mojego słowa. Poczekała, aż się uspokoję. Wtedy powiedziała: „Gdy byłam w twoim wieku, dwa razy podjęłam próbę... Opamiętałam się w ostatniej chwili. Doszło do mnie, że mam dla kogo walczyć – dla mojego przyjaciela. Ty też walcz, a jak nie masz dla kogo, to walcz dla siebie”.
Podziękowałam jej i uciekłam z kilku ostatnich zajęć.
Tego dnia miałam ze sobą skończyć. Miałam wszystko przygotowane. Nie zrobiłam tego. Wszytko dzięki pani od matematyki.
Od tamtego czasu minęło pół roku. Od września chodzę do innej szkoły. Zostawiam za sobą demony przeszłości.
Pomoc nadchodzi w najbardziej nieoczekiwanej chwili. Wystarczy wyciągnąć ku niej dłoń.
PS. Mój tata pomyślnie przeszedł operację i znowu możemy wspólnie nienawidzić mojej popapranej rodziny :)