Myślę, że właśnie trauma jest na tyle duża, że trudno opowiedzieć. Czyli zapewne coś się stało w tym lesie. I to na tyle złego, że do dzisiaj nie da się o tym mówić. Ale właśnie, dla ludzi to jest tak normalne, że innym się to dzieje, że nie widzą w tym nic złego, tylko problemem jest błąd gramatyczny. Takie "ot, może coś się stało, ale to nie powód do płaczu, lepiej się naucz pisać".

Ten błąd gramatyczny to tak nawiasem zauważam. Autorka napisała wprost "Co można zrobić złego pisaniem, wysyłaniem zdjęć i kilkoma spacerami po lesie?" - sugeruje to, że nie zrobił nic gorszego, niż wymienione rzeczy, dlatego pytam po czym ta trauma i czy to nie jest po prostu złamane serce, tylko strasznie długo się ciągnie? Nie każde przykre doświadczenia życiowe musi być od razu traumatyczne

Meanness, bardzo dobry komentarz

Pani Anonimowe, niestety jest szansa, że to zdanie jest czymś typu gdybania. Czyli sytuacja mogła tak się zacząć i pani autorka mogła myśleć "Przecież nic nie może się stać, tylko porozmawiamy, pospacerujemy. No nie ma się czego bać" a potem sytuacja mogła się zmienić. Coś typu jak się wychodzi z domu do pracy i sobie myśli "A co mi niby się może stać? Idę do pracy jak zawsze" i po drodze kogoś przejedzie samochód. Też ofiara wypadku może powiedzieć "Myślałem 'co się złego może stać, przecież codziennie tutaj przechodzę przez ulicę', ale potem się okazało, że się myliłem". Czyli wygląda to nie jak zdanie opisujące całą sytuację, że tylko spacerowali, a raczej jako "pobożne życzenia", czyli tylko "myślałam, że nic się nie stanie, że tylko pospacerujemy", ale nie całą sytuację.

Dziękuję Pani(e) Masaichick.

Trochę mi ta forma gramatyczna pod gdybanie nie leży, ale już ustaliliśmy, że autorka mistrzem gramatyki nie jest, więc może i faktycznie. Dlatego to jest ważne :)