#r8WWz

W podstawówce i liceum wszyscy dorośli mówili, żebym była taka, jaka jestem. A byłam cichą kujonką bez znajomych, obiektem drwin w klasach. Zawsze dorośli mówili „kto się teraz bawi, w dorosłym życiu będzie cierpieć i na odwrót”.
Jeździłam busem do szkół w mieście, uczyłam się naprawdę pilnie przez wszystkie lata edukacji, a w liceum osoby z mojej klasy chodziły na imprezy, piły, paliły i brały masę kosztownych korepetycji. To były dzieciaki z bogatych domów, przy czym ja jestem z ubogiej, niewykształconej rodziny. Naprawdę cały czas się starałam, miałam dobre notatki, nie chodziłam na imprezy ani na miasto – bo miałam z tyłu głowy to, że kto się teraz bawi, ten będzie w przyszłości żałował, a ponadto nie miałam znajomych. Śmiali się ze mnie, z mojej tuszy, z tego, że przez długi czas byłam bardzo religijna.

I wiecie co? Teraz te osoby wcale nie żałują, a dalej się bawią. Brylują w mieszkaniach w centrum miasta od rodziców, są na mega dobrych i przyszłościowych studiach i tak naprawdę na idealnej drodze do sukcesu. A ja zawaliłam maturę i dostałam się na zły kierunek, pracowałam, żeby utrzymać się w mieście w akademiku, próbowałam poprawić maturę za rok, ale i tak nie dostałam się na to, co chciałam i studiuję niezbyt przyszłościowy kierunek w niezbyt prestiżowym mieście. I teraz już wiem, że oni będą się bawili przez całe życie, a ja przez całe życie będę cierpieć. Na domiar złego mam nadwagę, nie lubię mojego życia i w życiu nie osiągnę nawet połowy tego, co osoby, które się ze mnie nabijały. Tak samo te najwredniejsze osoby z podstawówki studiują teraz dobre kierunki.

Każdy chwalił moją sumienność i uczciwość i marnie skończyłam przez to, że nie chciałam się zmienić.
Dragomir Odpowiedz

A w czym by Ci pomogło chlanie, palenie czy zarywanie nocy na imprezach? Może miałabyś inne otoczenie, ale sama wiesz że nie pasowałabyś tam, czułabyś się zawsze obco. A w czym by Ci pomogło w sensie zawodowym? Na pewno nie w lepszych ocenach, napisaniu matury czy studiach.

W kwestii wagi idź do sensownego dietetyka. Tylko nie takiego który powie Ci żebyś jadła 5x dziennie o stałych porach, tylko kogoś kto zna się na rzeczy, "wyznaje" odwróconą piramidę żywieniowe a jak będzie trzeba, to pokieruje Cię na odpowiednie badania hormonalne/metaboliczne.

worm Odpowiedz

bo cyferki w dzienniczku nie definiują osoby - to co w życiu się liczy tak naprawdę to nie tylko co umiesz/potrafisz ale też i kogo znasz i w jakim towarzystwie się obracasz.

Bo widzisz, każdy jest kowalem własnego losu, tylko jedni od tego losu w postaci bogatych rodziców dostają od razu cała kuźnię z wyposażeniem, a inni nawet nie mają rąk. Innymi słowy, gdybyś była ich koleżanką/przyjaciółką to nagle by się znalazło i miejsce u nich w mieszkaniu i być może jakaś pomoc w dostaniu się na wymarzony kierunek albo jakaś inna forma wsparcia np. motywacja do zrzucenia nadprogramowych kilogramów itp.

Tak więc super, że dostałaś 5 z budowy pantofelka czy coś - no ale się to nie przełoży na sukces w życiu.

Dragomir

Serio? Masz znajomych którzy Cię wepchną na studia mimo że matura niezdana albo zdana kiepsko? Albo będą Cię nocować u siebie kiedy Cię nie stać na opłaty pokoju? No weź.

worm

Tak, mam - mam takich znajomych, którzy by mi pomogli pożyczając 10 czy 20 tysięcy, gdyby była taka potrzeba. Gdybym nie miał gdzie się podziać to w sytuacji awaryjnej na spokojnie by mnie przygarnęli (co działa w drugą stronę oczywiście).

Różni ludzie mają różne czy to znajomości czy możliwości finansowe itp - dlatego wiem, że warto mieć znajomych i przyjaciół, a nie być odludkiem i serio - nikt, nigdy mnie nie pytał poza rodzicami i dziadkami co dostałem za ocenę z pantofelka, tak samo jak nigdy to nie miało, najmniejszego znaczenia.

Dragomir

No to masz fajnych znajomych. Ale co innego pożyczyć komuś pieniądze wiedząc że je odda, tak samo jak przenocować kogoś choćby i miesiąc, a co innego pozwolić mu mieszkać u siebie przez czas trwania studiów, wiedząc że ten ktoś pochodzi z biednego domu i nie będzie w stanie za to zapłacić. To są różne poziomy.

Dodaj anonimowe wyznanie