#r8WWz
Jeździłam busem do szkół w mieście, uczyłam się naprawdę pilnie przez wszystkie lata edukacji, a w liceum osoby z mojej klasy chodziły na imprezy, piły, paliły i brały masę kosztownych korepetycji. To były dzieciaki z bogatych domów, przy czym ja jestem z ubogiej, niewykształconej rodziny. Naprawdę cały czas się starałam, miałam dobre notatki, nie chodziłam na imprezy ani na miasto – bo miałam z tyłu głowy to, że kto się teraz bawi, ten będzie w przyszłości żałował, a ponadto nie miałam znajomych. Śmiali się ze mnie, z mojej tuszy, z tego, że przez długi czas byłam bardzo religijna.
I wiecie co? Teraz te osoby wcale nie żałują, a dalej się bawią. Brylują w mieszkaniach w centrum miasta od rodziców, są na mega dobrych i przyszłościowych studiach i tak naprawdę na idealnej drodze do sukcesu. A ja zawaliłam maturę i dostałam się na zły kierunek, pracowałam, żeby utrzymać się w mieście w akademiku, próbowałam poprawić maturę za rok, ale i tak nie dostałam się na to, co chciałam i studiuję niezbyt przyszłościowy kierunek w niezbyt prestiżowym mieście. I teraz już wiem, że oni będą się bawili przez całe życie, a ja przez całe życie będę cierpieć. Na domiar złego mam nadwagę, nie lubię mojego życia i w życiu nie osiągnę nawet połowy tego, co osoby, które się ze mnie nabijały. Tak samo te najwredniejsze osoby z podstawówki studiują teraz dobre kierunki.
Każdy chwalił moją sumienność i uczciwość i marnie skończyłam przez to, że nie chciałam się zmienić.
A w czym by Ci pomogło chlanie, palenie czy zarywanie nocy na imprezach? Może miałabyś inne otoczenie, ale sama wiesz że nie pasowałabyś tam, czułabyś się zawsze obco. A w czym by Ci pomogło w sensie zawodowym? Na pewno nie w lepszych ocenach, napisaniu matury czy studiach.
W kwestii wagi idź do sensownego dietetyka. Tylko nie takiego który powie Ci żebyś jadła 5x dziennie o stałych porach, tylko kogoś kto zna się na rzeczy, "wyznaje" odwróconą piramidę żywieniowe a jak będzie trzeba, to pokieruje Cię na odpowiednie badania hormonalne/metaboliczne.
bo cyferki w dzienniczku nie definiują osoby - to co w życiu się liczy tak naprawdę to nie tylko co umiesz/potrafisz ale też i kogo znasz i w jakim towarzystwie się obracasz.
Bo widzisz, każdy jest kowalem własnego losu, tylko jedni od tego losu w postaci bogatych rodziców dostają od razu cała kuźnię z wyposażeniem, a inni nawet nie mają rąk. Innymi słowy, gdybyś była ich koleżanką/przyjaciółką to nagle by się znalazło i miejsce u nich w mieszkaniu i być może jakaś pomoc w dostaniu się na wymarzony kierunek albo jakaś inna forma wsparcia np. motywacja do zrzucenia nadprogramowych kilogramów itp.
Tak więc super, że dostałaś 5 z budowy pantofelka czy coś - no ale się to nie przełoży na sukces w życiu.
Serio? Masz znajomych którzy Cię wepchną na studia mimo że matura niezdana albo zdana kiepsko? Albo będą Cię nocować u siebie kiedy Cię nie stać na opłaty pokoju? No weź.
Tak, mam - mam takich znajomych, którzy by mi pomogli pożyczając 10 czy 20 tysięcy, gdyby była taka potrzeba. Gdybym nie miał gdzie się podziać to w sytuacji awaryjnej na spokojnie by mnie przygarnęli (co działa w drugą stronę oczywiście).
Różni ludzie mają różne czy to znajomości czy możliwości finansowe itp - dlatego wiem, że warto mieć znajomych i przyjaciół, a nie być odludkiem i serio - nikt, nigdy mnie nie pytał poza rodzicami i dziadkami co dostałem za ocenę z pantofelka, tak samo jak nigdy to nie miało, najmniejszego znaczenia.
No to masz fajnych znajomych. Ale co innego pożyczyć komuś pieniądze wiedząc że je odda, tak samo jak przenocować kogoś choćby i miesiąc, a co innego pozwolić mu mieszkać u siebie przez czas trwania studiów, wiedząc że ten ktoś pochodzi z biednego domu i nie będzie w stanie za to zapłacić. To są różne poziomy.