To masz sporo wolnego czasu. Wykorzystaj go, żeby się jakoś rozwinąć, naucz się nowego języka, spróbuj się przebranżowić, załóż aplikację randkową (używana z rozsądkiem potrafi niektórych doprowadzić do happy endu albo przynajmniej dostarczyć trochę rozrywki jak umawiasz się z ludźmi, żeby Ci pokazali jakieś swoje ciekawe hobby). Komuś z depresją pisałam o możliwościach pracy na platformie wiertniczej, gdzie nawet sprzątaczki potrafią zarabiać po 350 tysięcy rocznie za cztery miesiące pracy. Życie to gra z otwartą mapą, a Ty utknelas w samouczku i chyba jeszcze nie odkryłaś wolnej woli ;)

Mąż i dzieci to nie jest jakiś wymóg. Wielu ludzi pracuje za najniższą czy niewiele wyższe pieniądze szczególnie w małych miastach. Taka praca to nie wstyd. Wstyd to ściemniać, kombinować i pobierać różnego rodzaju socjale. Masz spore szanse jeszcze spotkać odpowiedniego faceta, z którym możesz zbudować przyszłość. Jednak prawdopodobnie będzie to niewysoki Mirek, który też będzie miał zwykłą pracę (co nie znaczy, że nie może być fajnym człowiekiem).

Poszukaj sobie jakiejś pasji, może zapisz się na jakieś ciekawe zajęcia? Pracy też możesz spróbować poszukać innej, skoro z tej nie jesteś zadowolona. Masz czasz, więc możesz bez presji przebierać w ofertach.

36 lat, czyli przez ostatnie circa about 20 lat miałaś lekko licząc co najmniej 5 kolegów, którym się podobałaś a jednocześnie mieli poukładane w głowie (mocno zaniżam). Z jakiegoś powodu wszystkich odrzuciłaś, prawdopodobnie dlatego że nie wyglądali jak DiCaprio i/lub nie zarabiali jak Gates. Jednocześnie celowałaś w typowych "chadów" myśląc że wybiorą akurat ciebie spośród setek chętnych (zwłaszcza w erze tindera). Może z niektórymi poszłaś do łóżka, ale czy chociaż jeden nadawał się do stałego związku, troszczył się o ciebie, szczerze cię wspierał w codziennych wyzwaniach? Nie wiem, choć się domyślam.