Mam 28-33 lata. Celowo tak napisałem, by nieco zataić wiek, bo już raz pisałem to wyznanie. Cóż. Bycie przegrywem to niestety kwestia też wychowania, środowiska, nie tylko genetyki. Jestem żywym przykładem tego, jak byłem przegrywem tak do 26/27 roku życia i wszystko wokół było zdeterminowane, by nic się z tym nie dało zrobić. Wychowywałem się w domu, który był kochający, ale miał wiele toksycznych cech przez trudną przeszłość moich rodziców: bieda, mierzenie się z życiem. To spowodowało, że gdy wszedłem w okres dojrzewania, byli surowi, wymagający, kontrolujący mnie na każdym polu. Na studiach było lżej, ale podobnie. Nie mogłem chodzić do klubów, wyjeżdżać z grupką ludzi na parę dni w Polskę. Brzmi śmiesznie. Dla niektórych to pewnie jakaś egzotyka. Ale taka była moja codzienność. Oczywiście dopiero od niedawna rodzina się zorientowała, że wyścig szczurów i młodość w ascezie to nie jest przepis na sukces. Niestety rodzina miała swoje odloty. Przykład. Jestem nastolatkiem. Stoję z mamą na ulicy. Idzie parę dziewczyn, cóż, byłem mimo patowej sytuacji ładnym nastolatkiem. Nagle moja mama zaczyna poprawiać mi ubranie. Pożądliwy wzrok dziewczyn zamienił się w śmiech. Kiedy się wręcz odsunąłem, ona się prawie ze łzami w oczach obraziła. Znowu ojciec miał fiola na punkcie przetrwania, ostrości życia i uznawał, że tworzenie wspomnień jest nieważne. Zdawałem sobie od dziecka sprawę, że nie samą zabawą człowiek żyje, ale bez przesady. Mieszkam nadal z nimi, bo razem pracowaliśmy, by kupić dom, w końcu dzisiejszy rynek mieszkaniowy to porażka. Ale pracuję i zarabiam w takiej branży, do jakiej mnie zniechęcali, a teraz dzięki temu nam się dobrze żyje. Niestety rodzina jest krótkowzroczna i nie widzi konsekwencji zaburzenia chronologii i teraz się dziwią i martwią, że jestem singlem. Kobiety w moim wieku są po pierwszych miłościach, przygodach, a teraz chcą w większości przypadków stałego związku, małżeństwa, dzieci etc. Albo już mają dzieci. Dla mnie to jak wchodzenie do kina na ostatnie pół godziny filmu po całej akcji. Wiem, że to też egoistyczne myślenie, ale nie przeżyłem młodości jak należy. Ludzie mają wspomnienia z festiwali, wyjazdów, koncertów, przygód itp. Ja tego nie miałem, więc może dlatego jestem nadal mentalnym podlotkiem w podejściu do życia, poza kwestiami życiowymi i zarobkowymi. Nie ukrywam, tęsknię do tego, czego nie przeżyłem w odpowiednim dla tego wszystkiego czasie. Nawet jak czasu nie cofnę. To wyznanie, więc nie napiszę całej epopei. Ale przestrzegam was przez nadmiernie surowym i wymagającym wychowaniem. Jak młodość minie i nic nie stworzono we wspomnieniach, baniak jest zryty. Kto się za młodu nie wyszaleje, ten na starość głupieje. Kocham moją rodzinę, wiele dla mnie zrobiła, ale kontrolą, zakazami noblistą się nie zostanie.
Dodaj anonimowe wyznanie
Ok rodzina to jedno, ale jest też dużo Twojej winy. Czemu nie starałeś się wyrwać z tej klatki? Było Ci zbyt wygodnie? Czemu zgodziłeś się na wspólne kupno domu z rodzicami? Może rodzice Cię zamknęli w klatce, ale Ty zamiast próbować się wydostać, to wygodnie się w niej urządziłeś.
To jedź w Polskę , idź do klubów , jeździj po festiwalach - kto ci broni? Pracujesz, zarabiasz więc i ciesz się życiem i wydawaj na to na co masz ochotę. Nieważne ile masz lat, ważne jest na ile się czujesz i co chcesz robić
nie do końca - prawda brutalna jest taka, że ludzie przeżywają pierwsze zauroczenia w szkołach, pierwszy seks najczęściej jak są w okolicach końca liceum/początku studiów. Biedowanie i wyjazdy na koncerty stopem i "ahoj przygodo" również. To jest ten czas, kiedy młody człowiek, niezależnie od płci pojedzie na jeden dzień i wróci po tygodniu.
W pewnym wieku tego nie przeżyjesz bo i z kim?
Ludzie uczą się "w związki" i popełniają błędy i głupoty właśnie w tym okresie, nie w okolicach 30. Są po prostu pewne etapy, których nie przeskoczysz. Jeżeli chcesz jeździć tirem, to najpierw musisz nauczyć się jeździć samochodem osobowym itp itd.
Wiesz, ten odpowiedni czas, to w gruncie rzeczy bzdura. Pewnie, do szkoły już nie wrócisz, a dla większości kobiet nie będziesz pierwszym, ale przecież nadal możesz chodzić do klubów, znaleźć podobnych sobie singli, którzy z różnych przyczyn też chcą jeszcze poszaleć mimo wieku itp. Wspomnienia są przereklamowane, lepiej doświadczać tu i teraz. Ludzie którzy nic nie robią, tylko wspominają jak to się świetnie bawili za młodu, też są w gruncie rzeczy nudni.
"Kto się za młodu nie wyszaleje, ten na starość głupieje"
Tak społeczeństwo mówi o ludziach, którzy nie mają ochoty spędzać życia na wspominkach i nudzie, ale wolą nadal doświadczać nawet na starość.
No nie do końca - weź dwie osoby, osobę A i osobę B. Osoba A przeżywała wypady i koncerty i biedowanie, doznawała i przeżywała w wieku 17-25 lat, druga osoba zaś nie. Druga osoba (osoba B) w tym czasie siedziała w książkach pod kloszem, a w wolnym czasie pomagała remontować np. łazienkę i kuchnię. I co się dzieje? Osoba A w wieku 30 lat chce remontować swoją łazienkę czy kuchnię, podczas gdy osoba B pragnie pojechać na koncert, jechać na wypad i doświadczyć tego co osoba A, ale z kim? Osoba A nie jest już tym zainteresowana. Ten czas był te 10 lat temu aby wyjechać stopem, wyjść na noc i wrócić po tygodniu. Osoba B nie miała tego czasu na bycie "nieodpowiedzialnym", osoba A się wyszalała.
To tak jak ze spełnianiem marzeń z dzieciństwa odnośnie posiadania np. konsoli czy klocków lego, gdzie pochodziło się z biednej rodziny i z tej biedy się wyrwało. Nawet jeśli teraz taka osoba kupi sobie i trzy różne konsole i pięć różnych zestawów klocków, to nie będzie to tym samym jakby to było za czasów młodości - bo nie ma już kolegów z którymi będzie grał na konsoli, bo nie będzie miał na to tyle czasu, bo nie będzie kolegów z którymi będą te klocki budowali - ten czas przeminął, to już nie to samo i tym samym nie będzie.
Brutalna prawda jest taka, że na wszystko jest czas i okno czasowe, są momenty w życiu, gdzie jest czas na poznawanie siebie, naukę "w związki", popełnianie błędów i głupot.
30-dziesto latek w swojej drugiej połówce wzbudziłby co najwyżej uśmiech politowania na pomysł "pojedźmy nad morze stopem, nocujmy na wydmach i tak samo wróćmy!". Bo na takie akcje czas był wcześniej. Taka druga połówka zaproponuje przygodę p.t. "odświeżmy mieszkanie, pojedźmy nad morzem samochodem jak ludzie i nocujmy w hotelu jak ludzie".
O wypraszam sobie! 32 na karku i gdyby mi mój zaproponował jechać stopem nad morze i spać na wydmach, to pierwsza stoję przy drodze i łapię tego stopa! Przecież to super pomysł na super przygodę, po 30 nie trzeba ograniczać swoich zainteresowań i form spędzania wolnego czasu wyłącznie do krzyżówek.
Ale skoro tyle zarabiasz to przecież możesz korzystać z rozrywek typu kluby, koncerty, różne zajęcia i tam kogoś poznać.
Z tego co piszesz widać, że Twoi rodzice mają problemy emocjonalne. Jeśli Twoja matka ma łzy w oczach, bo się od niej jako nastolatek odsuwasz przy rówieśniczkach to jest tego jasny znak. Tak samo kontrolowanie dorosłego człowieka na studiach i nie pozwalanie mu na korzystanie z życia.
Tobie potrzeba terapii żeby sobie poukładać odpowiednio w głowie. Chociażby to, że mając 28-33 lata można spokojnie zacząć jeździć po festiwalach i cieszyć się życiem. Ba, dużo osób dopiero wtedy zaczyna wtedy jeździć, bo dopiero wtedy ma na to pieniądze, bo zarabia na tyle, że ich na to stać.
Albo będziesz się trzymał myślenia, które masz i żył w przekonaniu, że przegrałeś życie albo popracujesz nad swoim myśleniem i będziesz żył swoim życiem.
Ja też się nie wyszalałam i teraz sobie to rekompensuje. Czas festivali teraz już mam za sobą, chociaż czasami mogłabym wyskoczyć na jakiś koncert itp. Za to kocham podróże i mam wrażenie, że ta wielka chęć podróżowania może być efektem tego, że się nie wyszalałam. Uczę się też coraz bardziej żyć sama i potrafie pójść sama do kina, super restauracji czy jakis festyn itp. mimo, że mam znajomych i męża, ale nie czekam już aż będą mieć czas i ochotę robić to co ja chce. Przygotowuje się do pierwszej samotnej podróży. Przed Tobą całe życie. Każdy z nas ma jakieś zle doświadczenia za sobą. Czas przestać o tym myśleć i zacząć żyć tym co jest.
Współczuję synu. Ale masz dom. Przytulisz jakąś tam po przejściach i będzie. Nie daj się tylko wjebac w "nic lepszego nie znajdziesz" szmatą nie zapchasz dziury w sercu
Twoje podejście przegrywa Ci życie xD Są ludzie z większym i gorszym bagażem doświadczeń niż Twój a nie narzekają na to jak jest źle, bo jest lepiej. Ale jak się sam szufladkujesz w swoim przegrywie i zniechęceniu to tak inni Cię odbierają. Żyjesz przeszłością, nie patrząc w przyszłość, myślisz, że inni tego nie widzą? Widzą i dlatego w wieku 28-33 lat nie chcą się z Tobą zadawać.