Ale dlaczego akurat teraz? Jedyny mój sukces w ostatnim czasie polega na tym, że dostałam podwyżkę. A nawet z tą podwyżką zarabiam mniej.

Nie wiem dlaczego akurat teraz. Mój były z jednej strony bardzo lubił się mną chwalić, a z drugiej strony jak slyszal jak wszyscy wokół mnie skaczą i się zachwycają, to też próbował obniżać moje zasługi. Z jednej strony pompowało go, że się może pochwalić "fajną dziewczyną z osiągnięciami i ciekawymi zainteresowaniami", z drugiej strony był zazdrosny, że nim nikt się tak nie interesował. Jak złapałam pierwszą pracę w dość prestiżowej branży, to nawet zapytałam wprost czemu wszyscy wokół mnie się zachwycają i są mega dumni, a on jedyny nie i powiedział "bo mną nikt się tak nie zachwycał jak poszedłem do pierwszej pracy". Przy czym jego pierwsza praca nie wymagała żadnych kompetencji i była w firmie, w której większość studentów naszej uczelni zaczynała (kołchoz automotive), a moja była w branży, która rzeczywiście uchodzi za ciekawą i wymagała ode mnie samotnej przeprowadzki do nieznanego miasta, jeszcze ciągnąć zdalnie studia. Potem zmieniłam pracę na inną ciekawą branże i widziałam jak szlag go trafiał jak zabierał mnie na spotkania ze znajomymi i oni się zachwycali i dopytywali o szczegóły mojej pracy, a jego pracą nikt się nie interesował (programował elektronikę, więc dla większości temat był dość nudny). Też próbował rzucać umniejszające teksty, mimo że ja go zawsze wspierałam i zachwycałam się każdym jego osiągnięciem, no ale walidacja musiała przyjść z zewnątrz, więc moje wsparcie nie wystarczyło. Może Twój ma podobnie i niedawno wywarlas przy nim dobre wrażenie na kimś, na kogo opinii mu zależy albo ogólnie słyszy dużo pochwał pod Twoim adresem i poczuł się zazdrosny. Nie wiem czy to jest coś nad czym można pracować, to takie bardzo małostkowe i ciągnące partnera w dół.

@Vennaa a nie zaobrączkował Cię niedawno? Dla mnie brzmi to, jakby był z jakiegoś powodu pewien, że już nie odejdziesz. Ciągłe i uporczywe umniejszanie to przemoc psychiczna.

Przepraszam, za dopisywanie, ale jeszcze jeden, specyficzny przykład. Kupiłam nową sukienkę. Pokazałam mu się, a ten obejrzał i tylko powiedział, że jakaś taka zniszczona. A to normalna sukienka. Biurowa, bez stylizowanych przetarć itd.

To już zupełnie pokazuje to, co już mądrzejsi ode mnie ludzie napisali. Po prostu takie obcinanie skrzydeł, żeby ptak nie mógł wylecieć z klatki. Pewnie najpierw był mega miły, tak jakby składał się w 100% z miodu, a nie zwykłych, ludzkich tkanek, ale jak już doszły rozmowy o ślubie i ma jakąś pewność, że Pani z nim zostanie to już jakoś ma mniejszą motywację do bycia miłym. Teraz już bardziej pilnuje, żeby Pani nie uciekła. Czyli upewnia się, że nigdy Pani nie uwierzy jak ktoś inny powie o Pani coś miłego, że nigdy nie uwierzy Pani, że mogłaby Pani znaleźć jakąś lepszą osobę niż on, że nie będzie miała Pani nawet do kogo uciec. Właśnie widać takie "chyba znajomi z litości są mili", żeby jednocześnie Pani powiedzieć, że niby Pani nie umie czegoś zrobić, mimo, że widać, że wszyscy Panią podziwiają i jednocześnie tak delikatnie zasugerować, że znajomi kłamią i wcale Pani nie lubią, mimo że to tylko ten pan tak uważa. Jeszcze trochę tak pogada to Pani uzna, że jest Pani do niczego, że musi Pani z nim zostać nawet jakby miał cały perski harem na boku, bo nikt inny by Pani nie chciał i że nikomu innemu nie może Pani ufać, więc nawet nie może Pani zgłosić jakby zaczął Panią bić. Bo zwykle taki jest cel takiego mówienia. Upewnienie się, że ofiara nienawidzi samej siebie, nikomu nie ufa i nie ma dokąd iść, ani nie ma odwagi uciec. A Pani właśnie jest wspaniała i zasługuje Pani, żeby była Pani zdrowa i szczęśliwa. Więc lepiej poszukać kogoś milszego niż ten pan.

Nie wiem, czy jest taka jednostka chorobowa, ale gość brzmi jak psychol. Tylko inteligentny, z dużą dozą perfidii.

Nie wierzę w to co czytam. Myślisz że on jak ona go spyta czy może przestać przyzna się, że źle ją traktuje? Nie, powie jej że przesadza, że on tylko żartuje, a ona to za bardzo bierze do siebie. Zauważ że on nie mówi jej bezpośrednio, że jest gorsza/że zrobiła coś źle/że coś (czyt. awans) nie jest zasługą jej pracy. A to z nagradzaniem to jeszcze większy absurd. Co to kurde jest pies, a bycie miłym/nie umniejszanie swojej narzeczonej to sztuczka/komenda, za wykonanie której autorka powinna go nagradzać jak się nagradza psa smaczkiem/pochwałą/pogłaskaniem? W sumie w zamian za nagrodę (dopóki ta nagroda mu się nie znudzi) może zgodzić się przestać jej umniejszać, a nawet zacząć być miłym. Tylko że to nie będzie dlatego, że on chce teraz być miły, ale dlatego że będzie oczekiwał nagrody w zamian. Jak pies który w zamian za wykonaną sztuczkę/komendę oczekuje smaczka. Tyle że pies będzie wykonywał sztuczkę/komendę i bez nagrody, gdy ma już ją wystarczająco opanowaną, a narzeczony autorki wróciłby do umniejszania jej, gdyby nie dałaby nagrody za nie robienie tego/za bycie miłym.

Autorko, jak już ci inni napisali - uciekaj, póki nie ma dzieci. Masz szczęście że jeszcze nie macie ślubu, to nie musisz przechodzić rozwodu. Po ślubie będzie jeszcze tylko gorzej, bo myślę że on teraz jeszcze się powstrzymuje, bo nie ma 100% pewności, że nie odejdziesz (co prawda po ślubie też nie można mieć takiej pewności, ale po ślubie ciężej jest odejść, bo wtedy to nie jest tylko oddanie pierścionka/obrączki, zabranie swoich rzeczy i wyprowadzka albo kazanie jemu się wyprowadzić) i zacznie cię jeszcze bardziej poniżać, tyle że już wprost, a potem zaczną się teksty, że powinnaś być wdzięczna, że się z tobą ożenił, bo nikt inny by cię nie zechciał, a może nawet i przemoc fizyczna by doszła. Gdyby pojawiło się dziecko (czym jeszcze bardziej by cię uwiązał do siebie) to miałby kolejne pole do popisu, bo wiadomo że ciało kobiety po ciąży się zmienia, a i karmienie piersią nie jest obojętne

dla piersi. I on może zacząć wtedy krytykować twój wygląd i wpędzać cię w kompleksy, a do tego jeszcze krytykować to jak zajmujesz się dzieckiem. A na zwrócenie uwagi zareagowałby pretensją, że przecież on was utrzymuje, nieważne czy byłabyś na urlopie macierzyńskim, który jest płatny i czy po nim miałabyś zamiar wrócić do pracy. On prawdopodobnie wręcz zniechęcałby cię do powrotu do pracy, że dziecko cię potrzebuje, że lepiej żebyś ty jako matka się nim zajmowała niż dziadkowie/niania/żłobek i w tym wypadku nie krytykowałby tego jak się zajmujesz dzieckiem, a wręcz zacząłby cię chwalić, żeby cię zmanipulować, że faktycznie lepiej będzie jak zostaniesz dzieckiem w domu. I będzie chciał kolejnego dziecka po jakimś czasie, żebyś na pewno nie wróciła do pracy, gdy pierwsze będzie starsze i pójdzie do przedszkola/szkoły. I on bynajmniej nie będzie uczestniczył w zajmowaniu się dzieckiem/dziećmi, bo to ,,obowiązek kobiety", tylko będzie się chełpił, że sam utrzymuje rodzinę, że pracuje, że dostał jakiś tam awans/podwyżkę/premię, a ty ,,tylko "siedzisz w domu i zajmujesz się domem i dziećmi. I wtedy faktycznie przestałby ci umniejszać, bo nie czułby już zagrożenia swojego męskiego ego, że osiągniesz więcej niż on. Myślę że nie po to starałaś się o ten awans, żeby tak skończyć, tak więc jeszcze raz - uciekaj. Możesz mu powiedzieć wprost dlaczego z nim zrywasz, ale nie nabieraj się wtedy na jego przeprosiny i obietnice poprawy. Tacy zawsze przepraszają i obiecują poprawę i przez chwilę nawet może być lepiej (a nawet może zastosować bombardowanie miłością), a potem wszystko znowu byłoby po staremu.