#Ul70A

Pracuję w korporacji. Koledzy z pracy nie mogą się nadziwić jakim cudem jestem w stanie wyrobić się ze wszystkim i nie muszę siedzieć po godzinach.

Nigdy im się do tego nie przyznam, ale sfrustrowany nadmiarem obowiązków napisałem kilka skryptów, które wykonują moją pracę za mnie. Z początku miało to mnie jedynie trochę odciążyć, ale z czasem rozwinęło się to do takiego stopnia, że udało mi się zautomatyzować około 80% czynności, które wykonuję w pracy. Przez to mam bardzo dużo wolnego czasu.

Mam nadzieję, że mój szef nie czyta anonimowych. Byłoby nieciekawie, gdyby dowiedział się, że prawie całą naszą pracę może ogarnąć komputer.

#xGb3y

Byłam ostatnio u mojego chłopaka po raz pierwszy w domu. Siedzieliśmy we dwoje, oglądaliśmy sobie serial. Nagle poczułam straszne zawirowanie w brzuchu i potrzebę puszczenia najgorszego bąka w całym moim życiu. Nie mam za mocnych zbieraczy i byłam w stanie wytrzymać tylko parę sekund. Jeśli wstanę, wszystko ze mnie uleci, jak się ruszę to będzie tak samo, wiec nie miałam jak się wyswobodzić z uścisku chłopaka. Kiedy czułam, że już zaraz ta bomba atomowa wystrzeli, udało mi się ją okiełznać i pozbyć się w formie zabójczego cichacza.

Z jednej strony ulga, ale jak ten potwór do niego dotrze to chłopaczyna się przekręci! Zapaszek dotarł, chłopak się poderwał z kanapy i nagle zaczął biegać po domu myśląc, że to kupa niewyprowadzonego psa jest powodem smrodu. Cała zestresowana czekałam aż wróci do pokoju i będzie wiedział, że ja jestem winowajcą, aż tu nagle przybył ratunek! Suczka imieniem Pysia wbiegła do pokoju rozpędzona, spojrzała mi w oczy po czym weszła pod łóżko i... Zesrała się! Pysia po wszystkim usiadła przy kanapie. Chyba po to by grzać się w mej wdzięczności.

Chłopak rzecz jasna do tej pory myśli, że smród wywołała jego ukochana sunia, na którą nawet nie był zły, bo uznał, że za mało ją wyprowadza.

Tak oto ja zyskałam czystą kartę, a Pysia częstsze spacerki. :)

#k5Ojn

Zawsze byłam duszą towarzystwa. Starałam się być dla wszystkich miła, sympatyczna i pomocna. Jeśli ktoś potrzebował mojego wsparcia, nie zastanawiałam się ani chwili i bez wahania jechałam taksówką w środku nocy do przyjaciółki, która rozpaczała po zerwaniu z chłopakiem, czy pożyczałam pieniądze na rozkręcenie biznesu znajomemu. Nigdy nie brakowało mi osób, z którymi mogłabym wyjść na kawę czy do kina.
Dopiero kiedy trafiłam do szpitala, zdałam sobie sprawę z tego, jak samotna jestem. Ani jedna osoba ze znajomych, czy "przyjaciół", nie napisała do mnie nawet wiadomości, nie wspominając już o odwiedzinach.
Przez trzy tygodnie leżałam na oddziale i jedynymi osobami, które mnie odwiedzały, była moja rodzina.

#O9TbT

Dziadek ma 3 córki, które wtedy miały odpowiednio 14, 10 i 6 lat. Czas wykopków. Dwie starsze córki pomagały dziadkowi i babci w zbieraniu ziemniaków, najmłodsza Ania bawiła się w okolicy stawu. W którymś momencie ktoś zapytał:
- A gdzie Ania?

Rozglądają się i nigdzie Ani nie ma, dziadek patrzy w kierunku stawu i widzi tworzące się koła na powierzchni, coś wzburzyło wodę... Dziadek nie zastanawiając się wskoczył "na szczupaka" do stawu tak jak stał (staw niewielki i płytki, ale bardzo zamulony). Wtem zza sitowia wynurza się Ania i pyta:
- Mamo, a dlaczego tato tam wskoczył?

Okazało się, że Ania bawiła się kijem w wodzie, stąd te koła na powierzchni, a dziadek myślał, że wpadła do wody :D

#Rp0tv

Ach, niedziela. Ja i żona śpimy dłużej, potem leniwe śniadanie. Nasze dzieci od rana bawią się na podwórku. Dzisiaj w hiszpańską inkwizycję. Ze skrzynek, desek i kopek skoszonej trawy budują wyjątkowo realistyczny stos. Ubierają się na czerwono, na szyje zakładają sobie wielkie krzyże i idą na sąsiadujący z naszym domem plac zabaw.

Wyzywają młodsze dzieciaki od heretyków i próbują zaciągnąć na stojący na naszym podwórku przeuroczy stos. Opiekunowie niedoszłych ofiar wyrywają je inkwizytorom, ci którzy nas kojarzą rzucają w stronę naszego domu groźby i wyzwiska. Nie ma to jak niedziela.

Żeby nie było, jesteśmy wszyscy normalni. Tylko dzieci mają pomysły. Niekiedy kiepskie.

#aT6Gt

Uroki posiadania dzieci. Dorobiłam się trzech minionków w bardzo krótkim czasie, wiec średnia wieku bardzo bliska. Jak u nas wyglądało trenowanie ich korzystania z toalety jest dość moim zdaniem dziwnie. O ile jedynka poszła bardzo łatwo, z dwójeczką już było gorzej. A wyglądało to mniej więcej tak. Za każdym razem jak któreś zrobiło dwójkę to kazaliśmy im radzić sobie samemu. Więc co robili?

Po swojej próbie podtarcia sobie pupy, przylatywali do nas, wypinali pupę, rozkładali pośladki i pytali "czyste?". I nie było by w tym nic tak dziwnego gdyby nie to, że potrafili to zrobić z rana, gdzie my jeszcze w łóżku z mężem i pierwsze co widzisz, gdy otworzysz oczy to obesrany tyłek. Czasami razy 3. Albo wołali siebie nawzajem, żeby brat lub siostra sprawdził/a czy pupa czysta. Co też było dość śmieszne, bo konwersacje jakie prowadzili też były takie - "czyste?", "tak". Albo "czyste?", " no do tej kupy to ty chyba mamę musisz obudzić".

I tak się zastanawiam czy za parę lat nie znajdę ich historii na anonimowych.

#QC73v

O tym, jak zweryfikowałem swoich znajomych. Od zawsze olbrzymią radość sprawiało mi uczenie. Najpierw korepetycja indywidualnie, później praca dodatkowa podczas studiów związana z edukacją. Aż w końcu trafiłem do domu dziecka. Prowadzę tam warsztaty z szeroko pojętej zajęcia z komputerem. Od tego jak napisać eleganckie CV czy zrobić wpadająca w oko prezentację po zabawy z programowaniem Arduino.

Część znajomych uznała mnie za potwora. Czemu? Bo fundacja, która to organizuje, podpisała ze mną umowę. Nieważne, że wkładam w to masę serca i staram się prowadzić zajęcia jak najlepiej. Nieważne, że robię coś dobrego dla dzieciaków. Nieważne, że ci co krytykują, nie udzielają się w żaden sposób. Liczy się jedynie to, że nie jestem wolontariuszem. Przynajmniej wiem, z kim nie warto więcej wychodzić na piwo.

#Bx6n3

Kiedy byłam dzieckiem, tata i mama niesamowicie imponowali mi tym, że kiedy ja się bałam sama iść do swojego pokoju na piętro/do piwnicy po kompocik/przyjść do mnie w środku nocy, oni robili to bez problemu. Nie bali się zupełnie. Mama spokojnie zapalała światła, pokazywała mi, że tam nic nie ma, a tata po prostu wydawał głupkowate dźwięki i mówił, że gdyby cokolwiek tam było, to by dawno uciekło na jego widok.

Mieszkaliśmy na rogatkach dużego miasta w domu jednorodzinnym. Często na dworze rozrabiały mniej lub bardziej dzikie zwierzęta. Raz i drugi weszły nam za płot i napędziły strachu nawet mamie. Tata bez cienia lęku po prostu brał latarkę, psa, pałkę teleskopową tak na wszelki wypadek (bo ja i mama bałyśmy się o niego) i szedł sprawdzić co to. Raz zdarzyło mu się wynosić na karku koziołka sarny, który wsadził łeb w szczeble werandy i wył o drugiej w nocy jak mordowane dziecko...

Ja rosłam, moje drobne lęki pozostawały takie same. Niby opanowane, ale jednak. Gdy budzi cię opętańcze zawodzenie w środku nocy, nie myślisz za dużo. I kij z tym, że te oczy za oknem to sowa czy inny jeleń. To jest straszne i już, zwłaszcza gdy jest się samemu. I tym bardziej podziwiasz człowieka, który nie boi się tego sprawdzać.

Gdy miałam te 16 - 17 lat, złożyło się tak, że mama i tata regularnie wyjeżdżali ok. 18 i wracali po 3, w związku z pracą. W takie wieczory na podwórzu regularnie coś się działo, coś tłukło w szybę. Na nieszczęście nasz stary, wielki sznaucer niedawno padł, więc nie wiedziałam, czy to zwierz czy człek (Gidran na zwierzęta miał wywalone, na człowieka reagował spokojnie, ale specyficznie, zwłaszcza na obcego). Chowałam się wtedy na poddaszu z telefonem w ręku, gotowa prosić babcię, żeby przyjechał dziadek (był leśniczym i miał pozwolenie na broń), bo mieszkali niedaleko. Raz i drugi dziadek przyjechał, ale nic nie znalazł. Pocieszył, pogłaskał i zostawał na noc.

Któregoś razu dyżur rodzicom odpadł i zostali w domu. Poszli spać bardzo wcześnie, ja zostałam na dole i oglądałam TV. Znowu się zaczęło, tym razem tuż przy drzwiach na taras. Standardowo uciekłam na górę, ale tym razem do rodziców. Tata od razu złapał pałkę i tylnymi drzwiami wyszedł na dwór. Gdy zaczął krzyczeć, mama poleciała za nim, a ja schowałam się pod ich kołdrę i prawie posikałam. Wezwana policja, a facet, który starannie rozpracowywał zabezpieczenia naszego domu od kilku tygodni, został obezwładniony przez ojca.

Do dziś przeraża mnie myśl o tym co by było, gdyby nie dziadek, normalni, kochający rodzice z zaufaniem do mnie i jajami do kolan. Teraz mieszkam w bloku, w centrum miasta, na 6. piętrze. Moje drzwi kosztowały majątek, mam alarm i bardzo bojowego Maine Coona jako stróża, do tego noże upchane po całym domu i już nikogo się nie boję... chyba.

#pa1Fd

Mam córkę. W wieku 4/5 lat (czyli niby duże i rozumne dziecko, okazuje się, że jednak nie) robiła kupę po kątach, którą znajdywaliśmy po czasie, gdy zaczęło cuchnąć w całym pokoju lub domu. Poważnie, nie wiem jak to robiła, ale nieźle się z tym kryła.

Byliśmy tą sytuacją wykończeni, bo może się to wydaje błahe, ale czuliśmy wszechobecny smród, potrafiła zrobić kupsko do kosza ze świeżym praniem, do zmywarki, w najciaśniejszych miejscach, skąd ledwo dało się to gówno wyciągnąć, potrafiła się zesrać i wetrzeć to w ścianę, no obrzydlistwo, mimo że to były dzieła mojego dziecka.

Któregoś razu, kiedy przyłapałem ją na gorącym uczynku, zaczęła zwiewać. Nie myśląc złapałem jeszcze ciepłe gówno i w bieg za bachorem. Z chorą satysfakcją wtarłem jej wszystko w twarz. Wiem, ojciec sku*wiel.

Żona do tej pory się zastanawia nad cudownym uzdrowieniem.
Niczego nie żałuję.

#HAXmO

To była wpadka, a jak dziecko, to i ślub. Tymi słowami syn mojego kuzyna poinformował swoich najbliższych o planie zmiany stanu cywilnego... i zaczęło się.

Najpierw ze względu na młody wiek zakochanych oraz brak zatrudnienia Pani Młodej zostaliśmy z mężem poproszeni o bycie szoferami. Tłumaczono, że mamy ładne autko i żal im wydawać pieniędzy. Pomyśleliśmy, że OK, zrobimy im tę przyjemność. Tak zaświnionego auta nie widziałam w życiu, po wizycie nowożeńców błoto było nawet w głośniku - Pani Młoda drzwi otwierała butem!

Moja koleżanka jest makijażystką i zawsze w dobrej cenie (jeśli tylko ma czas) chętnie mnie maluje. W dniu ślubu przyszła do mnie Pani Młoda, niby żeby pożyczyć lakier do włosów, a w efekcie żeby wbić się na bezpłatny makijaż (zawoziłam dziecko do teściów, mąż jej otworzył, a koleżanka przyszła 5 minut wcześniej). Byłam w szoku, bo po pierwsze zajęła moje miejsce (więc dla mnie brakło czasu), w dodatku nie chciała zapłacić! (zapłacili w końcu rodzice Pana Młodego). Po prostu wmówiła mojemu mężowi i koleżance, że to już ze mną ustaliła.

Przed błogosławieństwem poprosiła mnie o kolczyki (które miałam na uszach), bo ona nic nie ma z biżuterii i źle się z tym czuje... wtórowała jej matka "przecież Kasieńka w ciąży i w dodatku dziś jej dzień, to muszę dać, bo myszy zjedzą, bo tak wypada". Nie zgodziłam się. Kolczyki to rodzinna pamiątka i dostałam je od mojej nieżyjącej już babci, a wartość ich nie tylko sentymentalna jest bardzo duża. Płacz i lament trwał z pół godziny i ucichł dopiero jak mój mąż i żona kuzyna powiedzieli, że jak się nie uspokoją, to oni na ślub nie przyjdą.

Na weselu okazało się, że miejsc jest mniej niż gości. Tłumaczyli się, że myśleli, iż większość nie przyjdzie. Za wesele płacił mój kuzyn i co się stało z kasą, którą dostała Kasieńka na zapłatę sali, nikt nie wie. Zamiast 3 ciepłych dań był tylko obiad.
Byłam na granicy wytrzymałości i po obiedzie wróciliśmy z mężem do domu. Nasza rodzina opuściła salę około godziny 20.00, bo nie było co jeść.

Po narodzinach dziecka poprosili mnie o bycie matką chrzestną, ale bardzo stanowczo odmówiłam. Nigdy nie chciałabym, żeby ktoś do końca życia żądał ode mnie pieniędzy na różne okazje związane z ich maleństwem (rodzinę Kasieńki jak i ją samą poznałam na tyle dobrze, żeby wiedzieć dlaczego wybór padł akurat na mnie).

Nie utrzymuję z nimi żadnego kontaktu. Z opowieści kuzyna wiem, że Kasieńka nadal nie pracuje i żeruje na swoim mężu i jego rodzinie. Wakacje muszą być, chociaż na kredyt! Ale była w Hiszpanii, tylko to się liczy...
Dodaj anonimowe wyznanie