#JnqaF

Nie znoszę swojej siostry. Obydwie nie mieszkamy w domu rodzinnym już od kilku lat, wyjechałyśmy do różnych miast i zdawałoby się ułożyłyśmy sobie życia. Ja skończyłam studia, poznałam mężczyznę, za którego wyszłam. Mamy dwójkę dzieci, obydwoje pracujemy i radzimy sobie całkiem dobrze. 

Moja siostra natomiast co i rusz jest wywalana z pracy, nie skończyła żadnej szkoły, a pieniądze trwoni na pierdoły. I w sumie nie interesowałoby mnie to, w końcu - jej życie to jej sprawa. Jest tylko jedno "ale". Siostra zapożyczyła się już u sporej części rodziny, w tym u mnie. Pieniędzy nigdy nie oddała, ale nie to jest w tym najgorsze. 

Otóż siostra odzywa się tylko i wyłącznie gdy coś chce - pieniądze lub przysługę, czasem nowy przedmiot, bo "ona potrzebuje". Płacze przy tym do słuchawki, że nie ma co jeść, właśnie ją wylali, zapisała się do nowej szkoły czy ma nową pasję i to na pewno pomoże jej się rozwinąć. Jest mi przykro, gdy po kilku miesiącach milczenia odzywa się i po krótkim "Co u ciebie, jak dzieci?", zaczyna swoją litanię o tym, jaka jest biedna, a ja MUSZĘ jej pomóc. 

Próbowałam wyłączać telefon, nie odpisywać na SMS-y, ale wtedy dzwoni mama i przekazuje prośbę siostry. Mama jest bardzo chora, wspomagam ją jak mogę, ale aktualnie nie daję jej już żadnych pieniędzy, bo siostra żeruje i na niej. A siostra jest singielką, bez zobowiązań w postaci dzieci i pomimo młodego wieku ma długi u rodziny, znajomych i w bankach. 

Ostatnio wpadła na genialny pomysł, byśmy wzięli na nią kredyt i po odmowie nie odzywała się przez jakiś czas. Aż do wczoraj, kiedy zadzwoniła mama mówiąc, że Anitkę chcą wyrzucić z pracy i biedna nie ma gdzie się podziać. Może byśmy jej wysłali pieniążki, dopóki nie znajdzie nowej pracy....

#Hyaqd

Pracuję w jednej ze znanych sieciówek. Po ciężkich godzinach pracy cieszę się nie z tego, że w końcu mogę iść do domu i odpocząć, tylko z tego, że trzeba wymyć podłogę.
A dlaczego?
Uwielbiam zapach płynu do mycia podłóg, którego używamy, w połączeniu z brudnym mopem. Mogłabym wąchać ten zapach cały czas, używać takich perfum, płynu do kąpieli itp. Czekam całymi godzinami na ten zapach. Powąchanie samego płynu nie działa na mnie tak samo, jak w połączeniu z brudną szmatą.
Takie moje małe dziwactwo.

#8DEkN

Niedziela, okolice 5 rano. Wracam autobusem miejskim po porządnej domóweczce. Stan mój ogólnie pozytywny, choć wypite procenty zaczynają coraz bardziej ciążyć, za każdym razem gdy bus hamuje i startuje z przystanków. By nie pogarszać swojego położenia, nie siedziałem, stałem na samym początku busa, przy kierowcy, kurczowo trzymając się poręczy. 

Do mojego przystanku została ostatnia prosta, a ja czułem, że nadszedł czas rozwiązania. 
Bus dziarsko pokonuje ostatni zakręt, co powoduje, że ziemniak w gardle rośnie. Zostały tylko światła, za nimi już przystanek. Akurat było zielone. Alleluja!

Busik jednak kilka metrów przed sygnalizatorem zaczyna zwalniać, światło zmienia się na żółte, jednocześnie ja, stojąc w tym samym miejscu busa, gdzie stałem, wypalam bezmyślnie:
- Jedź, ku#@a, jedź! 
Kierowca dodaje gazu, bus przelatuje na żółtym. 

Dopiero kiedy wysiadłem z busa uświadomiłem sobie, że ja to powiedziałem na głos, a nie w myślach.

#aIPiI

Ze względu na skłonności do nadużywania alkoholu w mojej rodzinie i kilka przypadków zaawansowanego alkoholizmu u bliskich, sam od niego stronię. Nie wypijam sobie piwka codziennie po pracy "dla relaksu", jak to mają niektórzy w zwyczaju.

Jednak jestem tylko człowiekiem, spotykam się z ludźmi, wychodzę na imprezy, spotkania, posiadówki. Staram się zawsze nad sobą panować i gdy czuję, że język nie ten, krok jakby bardziej zamaszysty, to wsiadam w taksówkę i jadę do domu spać.

Czasem niestety zdarza się popłynąć do odcięcia - niezamierzenie, gorszy dzień, jak to mawiają. Wówczas następnego dnia jestem w tragicznej formie fizycznej, lecz bardziej cierpi psychika. Mam zwyczajnie moralniaka, najgorzej jest, gdy do kogoś napiszę.

Co robię, by odpokutować czy się ukarać za głupotę? Trening, ale nie taki kacowy, że lekka przebieżka czy rowerek. Idę na całość ponad siły. Do tego stopnia, że wracam do domu na kolanach, nierzadko wymiotuję po powrocie, a ból nie daje o sobie zapomnieć przez kolejny tydzień. Ostatnio machnąłem w ten sposób 25 km biegiem, gdzie mój maksymalny dystans to było 15.

#1hi45

Mój szwagier ostatnio obraził się na moją siostrę, a swoją żonę, bo urodziła mu córkę zamiast spodziewanego syna. Pomijając fakt, że to absurdalne obrazić się o takie coś, on nie może dopuścić do siebie myśli, że to nie kobieta jest odpowiedzialna za płeć dziecka, a jego własne plemniki. 

A teraz najlepsze. Facet jest po studiach medycznych, a ja, przeciętna humanistka, musiałam jechać do jego mieszkania tylko po to, aby tłumaczyć, jak działa genetyka i przekonać, żeby jednak pojechał ze mną do szpitala, do swojej żony i córki. No debil no.

#gdVug

Mam taką nerwicę natręctw, że kiedy ktoś mnie dotknie, to potem sama muszę się w to miejsce dotknąć. Mój kolega ze szkoły zauważył to i teraz bez przerwy pyka mnie w łokieć i obserwuje, jak pocieram go drugą ręką, znów pyka, znów pocieram, ten się cieszy, ja jestem wkur...na. Wszyscy w szkole już się o tym dowiedzieli. Świetnie.

#1Zxyz

Kiedy byłem mały, mając około 7 lat zawsze zastanawiałem się dlaczego rodzice piją piwo, a ja wypić go nie mogę. Zawsze interesowało mnie to, co jest w nim takiego, że ja, jako 7-latek, nie mogę go wypić.

Było lato w pełni. Rodzice zaprosili kilku znajomych do altanki w ogrodzie i jak to przy takiej okazji, pili piwo. Każdy elegancko w kufelku, z soczkiem. Osób było 7, włącznie z moimi rodzicami. Jak to bywa wśród dorosłych, wszyscy poszli oglądać świeżo kupiony przez rodziców samochód. Postanowiłem spróbować zakazanego owocu, gdy tylko nadarzyła się okazja. Spijałem po kilka łyków od każdego z kufla, po czym usnąłem na bujaczce.

Mama wpadła w panikę, myśląc, że coś mi się stało. Zadzwoniła po ciocię, która jest pediatrą. Ta na miejscu stwierdziła, że się upiłem. Rodzice nie dowierzali, jak mogło się to stać. Zanieśli mnie do łóżka.
Rano dostałem lanie od taty. Do ukończenia 18 lat nie byłem na żadnym rodzinnym grillu.

Mimo wszystko, było warto :D

#Fsw7w

Jak ukrócić teściową, która zabiera naszej córce tatę? Krótki opis: pierwszy zmarł jej mąż, to wzięła do siebie starszego syna (alkoholik, jemu to było na rękę). Zabrała mu samodzielność, on często musiał chodzić do lekarzy i nieraz mówił: sam pójdę, ale ona NIE, ja też muszę tam być. Teraz zmarł. Nic dziwnego, jak mu pozwalała pić, miał dietę na wątrobę, a ta mu woziła do szpitala "śledziki na raz". Teraz się bierze za drugiego syna, mojego męża. 

Nie potrafi sama żyć, nie ma znajomych, swojego życia. Wykańcza wszystkich powoli, niby chodzi o pomoc, a tak naprawdę o to, by ten mój mąż żył teraz jej życiem. Ma gdzieś, że siedmioletnia córka potrzebuje taty, wymyśla problemy i choroby, które cudownie mijają, jak się goście zapowiedzą. Teściowe są śmieszne w kawałach, ale naprawdę spotkać taką to porażka. I nie da rady, mąż niby rozumie rozmowy, ale siedzi w tym chętnie, o wiele chętniej niż w naszym mieszkaniu, tam zawsze pozmywa, śmieci wyniesie, bo to mamusia i trzeba pomóc.
Jest na każde zawołanie, a my się musimy z córką z szanownym panem tatusiem i małżonkiem umawiać na każdy spacer. Tu nie robi nic. Córka już nawet nie tęskni do taty, to mnie też boli, bo jak mamusia nie przeszkadza, to jest świetnym ojcem. Ja się bez ojca wychowywałam i wiem, jak to boli.

Jestem zdecydowana odejść, mam środki, mam wizję przyszłości i boję się tylko jednego: walki o córkę, proszę o kontakt osoby, które to przeszły.

#IkBe6

Kilka lat temu, jako młoda żona i pani domu, zapragnęłam sprawić sobie obrotowy mop. Naoglądałam się ''Perfekcyjnej", gdzie używano takiego mopa, jednak gdy zobaczyłam ile on kosztuje, to zwyczajnie zrezygnowałam, bo szkoda mi było wydać 200 zł.
Krótko potem w markecie pojawił się mop obrotowy za niecałe 50 zł! Ucieszona, że zaoszczędziłam tyle pieniędzy, pojechałam kupić wymarzony sprzęt, jak tylko pojawił się w sklepie!

Po dokonaniu zakupu od razu umyłam podłogę, ale zawiodłam się. Nie dość, że trzeba było używać dużo siły, by go wycisnąć, to mop zostawiał dużo wody i wcale nie był obrotowy! Przez cały rok niechętnie myłam podłogę, ponieważ zawsze robiłam to na boso, żeby nie zrobić śladów, a to kończyło się mokrymi skarpetkami...
Do czasu, aż przyszła do mnie siostra w trakcie gdy myłam podłogę i pokazała, jak go prawidłowo używać. Okazało się, że mop jest obrotowy, dobrze się wyciska i nie trzeba do tego siły. Wystarczyło naciskać dźwignię...

Nawiasem mówiąc to nie jedyna sytuacja, kiedy technika mnie zgubiła. A siostra do dzisiaj  ma ubaw z moich męczarni z mopem.
Dodaj anonimowe wyznanie