Mieszkam z mamą w kamienicy. W mieszkaniu pod nami rezydują właściciele budynku, z którymi moja mama jest w przyjacielskich stosunkach.
Pewnego letniego dnia poszłam się umyć. Ledwo weszłam pod prysznic, ledwo zdążyłam się zmoczyć, gdy moich uszu dobiegł dzwonek do drzwi. To była właścicielka. Powiedziała mamie, że woda od nas przeciekła i zalewa im kuchnię. Szybko przypomniałam sobie, że zamek w łazience jest uszkodzony, więc rzuciłam się ku klamce, przytrzymując ją, żeby nikt nie wszedł. Po nerwowej wymianie zdań pomiędzy mną a rodzicielką wyszłam z szamponem na włosach, odziana w ciuchy, które miałam akurat pod ręką. Sąsiadka zaproponowała mi dokończenie kąpieli u nich. Zgodziłam się.
Poszłyśmy. Przekroczyłam próg mieszkania, po czym udałam się w stronę łazienki, standardowo jej nie zamykając, bo przecież i tak nie działa zamek. Jak ja się myliłam...
W pewnym momencie usłyszałam, że ktoś wszedł do łazienki.
- Halina! Widziałaś gdzieś moje majtki? - głos mężczyzny dobiegł mych uszu, a ja skurczyłam się w sobie ze strachu. Cisza.
- Halina! Co z tobą? Przecież słyszę, że znowu się pluskasz! - ponownie go słyszę. Zbliża się. Jest coraz bliżej. Zebrałam się w sobie i leciutko wychyliłam głowę za kotarę, starając się nie odkrywać niczego prócz głowy.
- Ale ja nie jestem Halina - powiedziałam cichutko w stronę zdziwionego mężczyzny.
W życiu nie widziałam, żeby ktoś tak szybko uciekał. :D
Po wyjściu z łazienki ten pan otworzył mi drzwi frontowe. Ja stamtąd nie wyszłam. Ja wkraczałam w nadświetlną.
Chcę napisać o życiu z moim niepełnosprawnym bratem.
Ja mam prawie 18 lat, Karol 22. Urodził się z rozszczepem kręgosłupa i wodogłowiem. Jest na wózku, od pasa w dół nie ma czucia, ale ręce ma sprawne. Umysł (podobno) też.
Co istotne, ja jestem wpadką. Karol to oczko w głowie rodziny. Owinął ich sobie dookoła palca, zwłaszcza rodziców. Non stop słyszy, jaki jest cudowny, wspaniały i wyjątkowy. Ja od małego we wszystkim się musiałem podporządkowywać.
Szliśmy na spacer i chciałem wziąć rower? Nie, bo Karolek nie może jeździć na rowerze i będzie mu przykro, jeśli ja pojadę. Chciałem chodzić na karate? Nie, bo Karolek nie może. Wyjazd na wycieczkę? Tylko jeśli nauczyciele się upierali, bo Karolek nie może. Wyjazd na kolonie? Nie, bo Karolek nie może.
Wszystko uchodzi mu na sucho. Wrzeszczy, klnie, wyzywa wszystkich i rzuca tym co ma pod ręką? Na pewno ktoś niedobry go zdenerwował.
Biedaczek nie ma znajomych? To ludzie są źli i nietolerancyjni! A że Karolek uważa się za alfę i omegę i wszystkim daje to do zrozumienia, to już szczegół. A że o swoich znajomych ze studiów mówi jako o idiotach i debilach... przecież każdy kto czasem pójdzie na imprezę jest głupi jak but, no nie?
Ma kiepskie wyniki na studiach? Wszystko przez złych wykładowców.
Każda dziewczyna, która da mu kosza jest puszczalską szmatą. On i rodzice w ogóle nie ogarniają, że nie każda dziewczyna ma ochotę być z gościem na wózku, który musi mieć cewnik i pampersy. O tym, że jest bucem nie wspominając.
Nie mogę się doczekać wyprowadzki. Mieszkamy w mieście studenckim, ale na pewno przeprowadzę się do innego miasta.
Rodzina jest przekonana, że w przyszłości zajmę się bratem. Nie ma takiej opcji. Zawsze był dla mnie okropny, a ja nie zamierzam być darmową pielęgniarką. Niech sobie robią co chcą.
W odróżnieniu od większości Anonimowiczów, nie byłam bystrym dzieckiem.
Jak byłam mała, to wszyscy mieli mnie gdzieś.
Do tego stopnia, że kiedyś, gdy miałam ok. 4 lata, rodzice poszli gdzieś na noc. Wstałam rano i byłam głodna, a w domu nie było nic na sucho. Chciałam popisać się, jaka to już jestem dorosła, a widziałam, jak mama robi często jajecznicę na śniadanie. Tak więc przystąpiłam do smażenia. Poodkręcałam kurki i próbowałam zapalić gaz (stary typ kuchenki, trzeba było to zrobić zapałkami). Oczywiście nic przy tym nie podpaliłam (oprócz kosmyka włosów), więc poszłam na ogród bawić się z psem. Ale kto by się przejmował jakimiś tam odkręconymi kurkami?
Tak, spowodowałam wybuch gazu. Po powrocie rodziców (dom na wsi, nikt nie zauważył do ich przyjazdu) miałam taką jesień średniowiecza, że jak sobie przypominam, to do tej pory mam ciarki.
Nazwisko oczywiście zmienione na potrzeby historii, ale oddaje cały sens.
Kiedy byłam małą dziewczynką, jeszcze w podstawówce tuż obok podstawówki był mały sklepik. Moi rodzice często robili w nim zakupy po drodze, kiedy odbierali mnie ze szkoły (mieszkałam w innej miejscowości). Zawsze wtedy mówili coś w stylu "Wjedziemy jeszcze do Kaczki po mleko". W mojej małej główce pojawiło się wtedy skojarzenie, że sklep nazywa się Kaczka. Nie widziałam w tym wtedy nic dziwnego, nie zwróciłam uwagi, że nie było tej nazwy na sklepie... Rodzice tak mówili, to pewnie tak jest. Byłam wręcz o tym przez lata święcie przekonana.
Pewnego dnia sklepik szkolny był nieczynny, nie pamiętam już co chciałam, ale poszłam do pani zapytać:
- Proszę pani, czy mogę iść do Kaczki?
- Do kogo?
- Do Kaczki.
- Do kogo!? - Wtedy już się nieźle zdenerwowała, nie rozumiałam kompletnie o co chodzi, klasa zaczęła się przyglądać, a ja jakoś wydukałam
- N-no... Do Kaczki...
- DO PANI KACZOROWEJ!!
Wydarła się na mnie, oznajmiła, że jestem niewychowana i że nigdzie nie pójdę.
Było mi strasznie wstyd i naprawdę nie rozumiałam co się dzieje, byłam przecież wzorową uczennicą! I nie zrobiłam niczego złego! Może pani się pomyliła z jakąś nauczycielką, która miała takie nazwisko? Klasa się ze mnie śmiała i dopiero koleżanka mnie uświadomiła, że ta pani ze sklepu nazywa się Kaczorowa, a sklep nie ma nazwy...
Minęło wiele lat, ale nadal to pamiętam :D.
Brałem rano prysznic, nic niezwykłego. Wziąłem ze sobą szczoteczkę i pastę, aby przy okazji umyć zęby. To była sobota, więc nigdzie się nie spieszyłem, a w takich momentach przychodzą mi do głowy głupie pomysły. Np. sprawdzam jak gorącą wodę dam radę wytrzymać, nalewam wody do ust i nią psikam itp. Wiem, że dziecinne jak na faceta w wieku 29 lat, no ale nikt nie jest doskonały.
Gdy przyszedł czas na mycie zębów wymyśliłem, że zamiast zrobić to tradycyjnie, czyli machać szczoteczką, spróbuję trzymać sztywno szczoteczkę - a za to machać głową. I to jeszcze z zamkniętymi oczyma!
Szło mi całkiem nieźle, więc postanowiłem wymyć wszystkie zęby trzymając szczoteczkę w jednej stałej pozycji. Udało mi się to zrobić, więc sukces. Przynajmniej do momentu, gdy skończyłem i otworzyłem oczy. Świat zawirował mi przed oczami, nie mogłem złapać równowagi. Chciałem się przytrzymać zasłonki od prysznica, ale nie wytrzymała mojego ciężaru i się zerwała. Razem z zasłonką wypadłem spod prysznica na podłogę łazienki. Wciąż trochę zdezorientowany i rozbawiony sytuacją leżałem tam i się śmiałem, gdy mój 8-letni syn wpadł do łazienki zaniepokojony, co to za hałasy. Jak tylko mnie zobaczył, to się rozpłakał.
Pozbierałem się i powiedziałem mu, że wszystko w porządku i po chwili się uspokoił. Opowiedział, że siedział w pokoju, gdy nagle usłyszał mój krzyk, a potem huk. Jak przybiegł do łazienki zobaczył, że leżę na podłodze - goły, obwinięty w zasłonkę od prysznica, z pianą na ustach i śmieję się jak wariat. Przestraszył się, że oszalałem...
Od dzieciaka byłem bity przez ojca.
Zawsze, o ile był trzeźwy, wyglądało to tak samo - taboret, pas i 20-30 razów, przy których tylko zaciskałem zęby, żeby się nie rozpłakać. Pas zawsze wyciągał z szafy.
Raczej budziło to we mnie wściekłość niż strach. Tym bardziej pod koniec gimnazjum, gdzie każdy ma się już prawie za dorosłego, a ja nadal dostawałem lanie jak szczeniak. Ojciec przestał dopiero, jak mu oddałem, kiedy pijany rzucił się z pięściami. Od tamtej pory temat bicia całkowicie znikł.
Mnie też wydawało się, że to już skończony epizod i nie ma wpływu na moje dalsze życie. Zacząłem to sobie tłumaczyć, że może mi się należało, że może wcale nie byłem takim niewiniątkiem i nie ma co robić z siebie męczennika... a już na pewno nie zostawiło śladu na mojej psychice, przecież nie będę się nad tym roztkliwiać.
Ostatnio moja dziewczyna szukała czegoś w szafie, tej samej, w której ojciec trzymał pas. Otworzyła powoli drzwi, a one zaskrzypiały tak samo jak wtedy. Nigdy nie zwracałem na to uwagi, ale ten dźwięk... Dziewczyna mówi, że kiedy wróciła, byłem roztrzęsiony i blady jak ściana. Chyba nie przekonało jej moje nieskładne bełkotanie, że wszystko dobrze, że trochę źle spałem, że może dlatego tak wyglądam...
Ona nie ma pojęcia o tym, co robił mój ojciec. Nigdy nie uważałem, że będzie potrzeba do tego wracać. Cholernie wstydzę się powiedzieć jej prawdę...
Chodzę na airsoft od pewnego czasu, mam 18 lat, nie mam jakiejś mega drużyny, ale i tak wymiatamy. Przechodząc do meritum rzeczy.
Wczoraj, na imieninach babci, ciocia poprosiła mnie żebym… zabrał jej SIEDMIOLETNIEGO synka na ASG z moim kolegami.
Tłumaczyłem cioci, że gramy w trudno dostępnym terenie, że przeklinamy, że obiekt na którym gramy jest stary i jest tam ciemno, że młody może dostać rykoszetem, że nie mamy ochrony dla niego, że krzyczymy, że używamy nawet materiałów pirotechnicznych.
Co ciocia na to? Że nic mu się nie stanie i w ogóle co może zrobić mu plastikowa kulka i zaczęła mnie wyzywać.
Na szczęście moja mama ogarnęła ciocię filmem, na którym rozstrzeliwuję moją repliką telefon na wylot.
Od kilku lat zażywałam tabletki antykoncepcyjne. Niestety lekarz zalecił roczną przerwę, ponieważ musiałam "odpocząć" od hormonów. Po pół roku w trakcie seksu pękła nam gumka. I z racji tego, że mam sporego pecha w życiu, wpadliśmy. Czułam się tak strasznie, tak okropnie... oprócz tego, że psychicznie byłam dobita, to jeszcze miałam objawy fizyczne jak przy grypie - łamało mnie w kościach, bolała mnie głowa, miałam dreszcze i gorączkę - to była moja reakcja na stres, który towarzyszył mi cały czas. Też przez cały czas modliłam się, żeby stał się cud - żebym poroniła. Za to mój facet pochwalił się moim i swoim rodzicom, kiedy byłam w 6 tygodniu, że jestem w tej przeklętej ciąży. Gratulacje, uściski, głaskanie po brzuchu - rzygać mi się chciało od tego wszystkiego.
W 8 tygodniu stało się - to coś postanowiło mi ulżyć i poroniłam. I tu ta anonimowa część - to był jeden z najszczęśliwszych dni w moim życiu. Kiedy mój facet, moja mama i jego rodzice płakali, ja miałam ochotę tańczyć z radości. Kiedy mnie wspierali, pocieszali, miałam ochotę im wykrzyczeć, że nie uroniłam po tym płodzie ani jednej łzy, a te, które faktycznie uroniłam, to były łzy szczęścia.
Jedyną osobą, która zna mnie na wylot i widziała, że wcale nie chciałam tego dziecka, był mój ojciec. Powiedział mi "Dziecko, widzę po tobie, że wcale nie chciałaś tego dziecka. Ja to szanuję. Sam uważam, że masz jeszcze czas i bardzo się cieszę, że nie załamałaś się po tym, bo za dużo masz jeszcze w swoim życiu do przeżycia, żeby ładować się w pieluchy". Te słowa dodały mi otuchy. Tata nic nikomu nie powiedział. Oprócz jego i mnie nikt nie wie. I nikt się nie dowie.
Moja córka jest nauczycielką języka polskiego w podstawówce.
Wczoraj jedna z matek przyleciała do dyrektora z pretensjami, że nauczycielka:
a) każe Pawełkowi czytać (!), ba...
b) ...czytać na forum klasy, a Pawełek się wstydzi przy klasie i najlepiej jakby to robiła na osobności, żeby jej synek czuł się komfortowo;
c) każe się uczyć na pamięć, a synuś wierszyka się nie da rady nauczyć, bo ma tyle zajęć dodatkowych, że mamusia odrabia za niego zadania;
d) zmusza do czytania tekstów o nienawiści rasowej (!!!), które potem jej syn dumnie powtarza w domu.
Co było tym "trudnym i brutalnym" tekstem? Mazurek Dąbrowskiego.
Moje znajome wyszykowały się w piątkowy wieczór, najwidoczniej mając w planach jakiś wypad. Nudziło mi się, a cały tydzień spędziłam w domu, więc zapytałam uprzejmie, czy gdzieś się wybierają. W odpowiedzi usłyszałam, że nie powinno mnie to obchodzić i krótko mówiąc zostałam olana.
Zgadnijcie, kto zadzwonił o 3 w nocy? Zepsuł się im samochód 30 km od domu i chciały, aby ktoś je zholował.
Jeszcze nigdy nie wróciłam do snu z taką satysfakcją :)
Dodaj anonimowe wyznanie