#dtbmw
Jednak jakoś z tego wyszłam, przytyłam paręnaście kilo i już jest dobrze. Dobrze, dopóki ktoś mi czegoś nie powie.
I dzisiaj nastał ten dzień. Rodzina zaczęła na mnie naskakiwać, że moja forma spędzania aktywnie czasu jest nic nie warta, że jak ja mogę coś czasem podjeść między wyznaczonymi godzinami jedzenia. Podjadam raz na jakiś czas, ale to nie ma dla nich znaczenia.
Nawet nie wiedzą, że wpędzili mnie w dół i nie jadłam nic już do końca dnia. Bojąc się, że znów będą mówić.
Nie chcę, żeby anoreksja powróciła i będę o to walczyć. Jednak co jeśli przegram?
Wiem, że nie lubicie morałów, więc takiego nie będzie. Dodam tylko, że około rok temu matka oglądała program o anoreksji w telewizji, spojrzała na dziewczynę o dokładnie moim wzroście i wadze podczas choroby i zapytała "Jak jej mama mogła nie zauważyć?".
No właśnie mamo, jak?
Ja trzeci rok walczę z bulimią i wiem, że nic nie boli tak bardzo jak czyjś osąd. Trzymaj się cieplutko, ja i tak jestem przekonana, że jesteś piękna ❤
Ja bym proponowała rozmowę z rodzicami, może pokazanie im zdjęć z tego czasu i powiedzenie, że sama przechodziłaś przez anoreksję. Potrzebujesz ich wsparcia, a jak nie widzą problemu to trzeba im to przetłumaczyć dosadnie, żeby w końcu trafiło.
Zdjęć może mieć niewiele. A i możliwe że ubierała sie tak, żeby się maskować i nie było po niej widać
Smutne to wyznanie.
Bo tak sie sklada ze jedyne co sie liczy to byc chudym... te wszystkie reklamy w telewizji, idealne kobiety i te wszystkie suplementy odchudzajace-to praqnie mozgu. Ludzie to ogladaja i probuja byc ''ladni''. Grubym sie docina, bylo duzo historii na anonimowych ukazujacych to.
Jak ludzie są idiotami to dają sobie wmówić te standardy. Nie mówię że ja nie jestem idiota ale jednak nie zależy mi żeby wyglądać tak jak z tv
Szczupłym też się docina, zaufaj mi. Tylko, że wiele osób nie pojmuje, że komentarze pt. "aleś Ty chuda! Jesz coś w ogóle?" są równie irytujące co "aleś Ty gruba, przestań jeść".
Ale bycie grubasem jest odrażające i tylko idiota powie że nie. Poza tym szczupłym się też obrywa od grubasów więc odpłacamy się pięknym za nadobne. :)
Byłam w pierwszej klasie gimnazjum, kiedy klasowy śmieszek zaczął się ze mnie naśmiewać, że mam wielką dupę. Przez rok każdy posiłek kończyłam wymiotami i nikt nic nie zauważył. Jak widać najciemniej pod latarnią...
Nie jadlam tydzien dwa, po czym obrzeralam sie az mi zoladek pekal i tak w kolo... Po czasie teraz... Wygladam wzglednie zdrowo... Ale nie nawidze jak ktos wypowiada sie na temat mojego wygladu... Niewazne czy dobrze czy zle... Nie cierpie komplementow, a negatywy bede pamietac pewnie za 30 lat. Zycie...
A nie lepiej im o tym powiedzieć zamiast skarżyć się na nich w internecie? Tak, masz rację, pod latarnią zawsze najciemniej. Problemy są zawsze u innych, nas to nie dotyczy, u nas wszystko jest dobrze - tak myśli pewnie twoja rodzina. Ty również na pewno ukrywałas się pod ubraniami, często nie byłaś głodna bo już jadłaś, skoczyłaś na kebsa, jadłaś u koleżanki.... Jeśli ogólnie nie są jacyś najgorsi to bądź z nimi szczera i tym samym pomóż też sobie.
Dasz radę i nie dasz się:)
Szkoda zdrowia jest tyle pięknych rzeczy które warto przeżyć weź się w garść
Ja w Ciebie wierzę
Dokładnie w tej samej sytuacji się znajduję,moja mama teraz przeżywa anoreksję laski, której nawet nie zna, a jak jej córcia nie jadła po kilka dni to nic nie widziała, albo udawała, że nie widzi. Wiem, jak ciężko doprowadzić się do względnie dobrego stanu, ale błagam nie poddawaj się, nie chcesz do tego wrócić, choć skutki psychiczne ciągną się jeszcze i będą to robić jeszcze bardzo długo. Dasz radę i trzymam kciuki!
A nie lepiej żeby każdy pilnował swojego talerza?