#aJ41V

Kręcę z chłopakiem, dogadujemy się świetnie. Problem w tym, że mamy inne potrzeby i inaczej odczuwamy emocje. Ja jestem bardzo emocjonalna, a on prawie ich nie odczuwa, ceni sobie przebywanie samemu, nie potrzebuje tyle czasu razem, co ja. Nie potrafi z drugiej strony o tym mówić, bo boi się, że sprawi mi przykrość. Rozumiem go, ale jestem w stanie się przełamać i zaakceptować jego mniejsze potrzeby kontaktu fizycznego/rozmów przez telefon przed spaniem/pisania w ciągu dnia, tylko że on nie potrafi mi o tym powiedzieć i zmusza się do niektórych rzeczy. Pokłóciliśmy się o to ostatnio, bo on bywa oschły nie dlatego, że coś jest między nami nie tak, tylko tak ma (wyznał, że mnie kocha i wiele razy też to udowadniał), jego potrzeby są inne, ale bywa, że czuję się mniej kochana i zauważona.
Takie rozmowy zdarzały nam się kilka razy w krótkim czasie, ale ta była naprawdę intensywna.
Czasem jest mi ciężko powtarzać sobie kolejny raz „on tak ma” podczas kolejnej analizy sytuacji. Na innych polach się doskonale rozumiemy. Nie chcę stracić tej relacji, bo szczerze mówiąc, też go kocham. Co mam zrobić? Czy takie rozwiązanie jest prawidłowe? Po kłótni doszliśmy do wniosku, że spróbujemy jeszcze raz to wszystko ułożyć: on będzie mówić, czego potrzebuje, a ja przestanę go osaczać nadmierną dla niego bliskością i uszanuję jego potrzebę spędzania czasu w samotności.
fairenough Odpowiedz

"Dogadujemy się świetnie". Po czym następuje opis jak w ogóle sie nie dogadują...

karlitoska

A moim zdaniem właśnie się dogadują, widzę różnicę między sobą, akceptują swoje potrzeby i starają się je uwzględniać. Oni po prostu są na etapie „docierania” się. Gdyby się nie dogadywali jak to sugerujesz to autorka narzekałaby w wyznaniu na zachowanie chłopaka i nie podchodziła z empatią do jego potrzeby wyciszenia się w samotności.

NAUS Odpowiedz

Kochasz go czy poczucie wyzwania, jakie Ci stwarza swoją niedostępnością?
Obiektywnie rzecz ujmując, fundamentalnie do siebie nie pasujecie, macie inne potrzeby i raczej nie zbudujecie satysfakcjonującej i rozwijającej relacji dla obojga z Was.

To dobrze, że potraficie rozmawiać i ustalać logicznie co zrobicie, a czego nie - to daje świetne rokowania i jest ważne w relacji. Jednak pojawia się pytanie: na ile ma to sens, skoro emocjonalnie szukacie i dajecie zupełnie co innego?

karlitoska Odpowiedz

Jestem w takiej relacji od ponad dekady - ja jestem ekstrawertykiem, mój mąż introwertykiem. Nie muście mieć takiego samego temperamentu żeby tworzyć udany związek, ważne jest zrozumienie wzajemnych potrzeb. Wiem, że mój mąż potrzebuje godziny-dwóch wieczorem bez paplania, a on wie, że ja potrzebuję od czasu do czasu wyjść z ziomeczkami popeplać. Ludzie muszą się dotrzeć, najważniejsze, żeby czas, który spędzacie razem był dla was satysfakcjonujący :)

ArabellaStrange Odpowiedz

Sam fakt bycia kobietą i mężczyzną już tworzy fundamentalne różnice w podejściu do życia. A jednak można stworzyć świetny związek, tylko trzeba chcieć rozmawiać, chcieć nad sobą pracować i wybaczać sobie nawzajem, kiedy komuś nie wyjdzie. Generalnie tak chyba wygląda większość dobrych małżeństw.

Z doświadczenia mogę powiedzieć, żebyście rozmawiali o konkretach. Ja np. mówię mojemu mężowi, że w danym momencie potrzebuję się przytulić. On nie lubi przerywać, kiedy jest czymś zajęty, ale mnie kocha, więc poświęca tę chwilę. Ja z kolei wiem, że on lubi doprowadzić swoje zadania do końca, więc nie przerywam mu pracy bez ważnej przyczyny.

Dodaj anonimowe wyznanie