Przepraszam, ale wiara to nie ilość zaliczonych mszy czy pacierzy, ale przede wszystkim postępowanie w życiu codziennym. Po opisanych przez Ciebie modłach mamy i babci dalej ciężko stwierdzić, czy w ogóle są wierzące czy tylko wyuczone.

Nigdy nie zrozumiem takich ludzi jak mama autorki. Sama jestem wierząca, ale bez przesady...

Współczuję, na Twoim miejscu powiedziałabym mamie, ze nie, nie byłaś byłaś Kościele, zniszczyła Ci dzieciństwo, a teraz jestes dorosla, wiec mozesz jej powiedzieć, co myslisz.

Miałem bardzo podobne przeżycia, mniej więcej do 9 roku życia chętne chodziłem, ale jak wiadomo dzieci dorastają i się buntują. Kiedy mówiłem że nie chce iść do kościoła to miałem do wyboru(tak mi mówiła matka) "Albo zapierdalasz do kościoła, albo wpi**dol(oprócz tego kara na komputer i wychodzenie)". Jak można się domyślić zawsze chodziłem kiedy musiałem. To trwało do momentu w którym się wyprowadziłem, czyli we wrześniu 2015r. a tego samego roku w marcu skończyłem 18 lat. Od tamtego czasu nie byłem w kościele, nie słyszałem się z wujkami i ciotkami od strony Matki, bo wiem że im nagadała jaki to ja jestem niewdzięczny. Każde z mojego starszego rodzeństwa wyprowadziło się niemalże od razu po skończeniu 18 lat, a jest ich 4. Być może kiedyś jeszcze wrócę do kościoła ale nie mam pewności.

Najbardziej martwi mnie to że moja matka jest katoliczką na pokaz. Niemalże każde dziecko z innym facetem, przeklina jak mało. Gdy uczyłem się pisać moja twarz odbijała się od stołu gdy krzywo napisałem jakąś literkę. Moge tam długo wymieniać, ale nie po to to pisze.

Wiem co czujesz i mam nadzieję że nie będziesz popełniać takich błędów jak twoja matka, chodzi mi o te inne sposoby.
Pozdrawiam.

Ja chodziłam do klasy z dziewczyną wychowywaną w takich warunkach jak Ty. Tylko, że jej rodzince się udało wyprać jej mózg z myślenia. Wszystko co mówili księża to było święte. Zawsze pierwsza na Mszy, w pierwszej ławce. Na własną 18 zaprosiła 3 księży (nie przyszli) . Wydawała się być ograniczona umysłowo, a zachowywała jakby zatrzymała się na poziomie 10-latki. Gdy nauczyciele zadawali jej pytania nie potrafiła odpowiedzieć konkretnie na nie, a mówiła to czego nauczyła się w domu na blachę, a co było zupełnie niezwiązane z pytaniem. Dodam, że normą było dla niej kłamanie czy robienie ludziom na złość, np specjalnie siadała w czyjejś ławce, a później nie chciała z niej wyjść, na prośby reagując głupawym uśmieszkiem. W ten sam sposób chciała zająć czyjeś miejsce podczas poloneza na studniówce, nakręciła taką aferę że masakra. Raz nawet ukradła nauczycielce sprawdzian z biurka. Oczywiście w swoim zachowaniu nie widziała nic złego, a na dodatek chodziła do pedagoga żalić się że się wszyscy nad nią znęcamy i nie chcemy z nią rozmawiać. Kiedyś usłyszała, że koleżanka ma dietę, nagadała pedagogowi, że laska ma anoreksję przez co miała duże problemy.
Oczywiście normą było nawracanie nas poprzez mówienie że techno to muzyka szatana, hello kitty to szatan, yoga to oddawanie czci bożkom i przechodzenie na inną religię. Koleżance, która zaszła w ciążę powiedziała, że nie ma zamiaru dłużej z nią siedzieć w jednej ławce. A gdy kiedyś rozmawialiśmy nt. tego, że religia w szkole jest przedmiotem niepotrzebnym, wyszła z sali i powiedziała, że nie będzie siedzieć z bluźniercami. No i takie przygody, ach to liceum

Ja mam 19 lat, za miesiąc pisze maturę. Obecnie muszę chodzić codziennie na godzinną msze do kościoła (+dojście i powrót). Mieszkam w małej wsi i dojeżdzam bardzo daleko do szkoły, więc kiedy wychodzę z domu o 6 przychodzę o 16, na 17 do kosicoła, często jeszcze korepetycje i zazwyczaj nie mam siły na nauke. Ale cytując matke ,,Dopóki cie utrzymuje masz chodzić do kościoła'' oraz ,,Bez modlitwy nic w życiu nie osiągniesz''.

To samo robi bierzmowanie. Zamiast przybliżać ludzi do Kościoła, to oddala, bo ilość *zaliczeń * mszy, różańców, rorat i innych przeraża. Jak zawsze chodziłam z chęcią na np różańce, to podczas zbierania podpisów, zbrzydły mi niemiłosiernie. Dzień w dzień byc przymuszanym przez 3 lata, zeby iść do Kosciola, pod groźbą niedostania bierzmowania? Kościele robisz to źle .

Polecam książkę "Carrie" lub ekranizację jej. W książce matka dziewczynki zachowywała się jeszcze gorzej. Nie mówię, że Ty miałaś dobrze bo według mnie nie powinno się przymuszać do religii nikogo. Nawet jeżeli jest to dziecko i dorośli uważają, że jest za młode na decydowanie czy wierzy czy nie.

Nie dziwię się, że masz dość chodzenia do kościoła - brak dzieciństwa, młodości... Nie miałaś wolnego czasu. Ona nawet nie wie, że skrzywdziła twoją wiarę. A o to tak 'dbała'. Twoja mama oczekiwała od ciebie gorliwości starszej babuni, która wiele przeżyła, nagrzeszyła i nie ma co robić. Gdyby cię nie zmuszała, to może byś nawet wierzyła (wnioskuję to po tym, że odczuwasz wstręt a nie obojętność).

Przez chwilę zastanawiałam się nad tym czy na twoim miejscu powiedziałabym matce, że spieprzyła robotę (rodzice mają obowiązek wychować w wierze, jeśli dziecko przyjmuje chrzest). Myślę, że pyta się codziennie, bo chce wiedzieć, że robiła dobrze. A nie robiła. Pewnie by sobie nie wybaczyła gdyby dowiedziała się prawdy (nie mówię tu p krzywdzeniu Ciebie a o tym, że masz fobię odnośnie kościoła i wiary). A więc... współczuję.

Mam coś podobnego, ale na mniejszą skalę po bierzmowaniu. ''Zaliczanie'' drogi krzyżowej, różańców itd...kartkówki z religii co było w niedzielę w kościele(!!!)....no i bardzo mi kościół obrzydł. Teraz chodzę tylko na święta, jedne i drugie, rekolekcje, i czasami w niedzielę, ale nieczęsto. Zmuszanie do wiary to jakaś paranoja...