#ZId8S
Mieszkaliśmy dom obok domu i wszystkie obiady jadaliśmy wspólnie. Jak to dziecko, czasem wybrzydzałem – a to żur mi nie smakował, a to ziemniaki się znudziły i tak dalej. Wtedy mój dziadzio, który był najwspanialszym i najłagodniejszym człowiekiem na świecie, przybierał bardzo srogą minę, zmieniał ton głosu i – patrząc mi prosto w oczy – mówił, bym zjadł obiad i nie wybrzydzał i przeprosił babcię. Zawsze działało.
Dziadzio odszedł, a ja nie zastanawiałem się nigdy nad tym, dlaczego tak reagował.
W końcu zacząłem się tym interesować i rozmawiać z moim tatą. Opowiedział mi historię, po której włos zjeżył mi się na głowie.
Dziadek pochodzi z Kresów, uciekł wraz ze swoim ojcem po śmierci mamy w głąb Polski, był doświadczony niewyobrażalnym głodem, ale i obrazami, których na pewno nigdy z pamięci nie wyrzucił – będąc nastolatkiem, żył w miejscach, gdzie ludzie z głodu zjadali ludzi.
Jak ogromne piętno musiało to zostawić w jego psychice ? Nie wiem. Ale wiem, że nigdy nie zostawił ani okruszka na talerzu, nie powiedział żadnego negatywnego komentarza odnośnie do jedzenia i zawsze miał w swojej piwnicy kopczyk ziemniaków i dziesiątki słoików z wekami na półkach.
Wyrzucać jedzienia oczywiście nie należy, ale można zostawić sobie na później :)
Kiedy i gdzie w Polsce panował niewyobrażalny głód?
Przegląd od AI
W historii Polski niewyobrażalny głód pojawiał się wielokrotnie, zazwyczaj jako efekt wojen, okupacji lub ekstremalnych zjawisk klimatycznych. Najstraszliwsze klęski głodu dotykały głównie ludność wiejską (chłopów) oraz mieszkańców gett w czasie II wojny światowej.
Oto najważniejsze momenty i miejsca:
Wielki Głód w Galicji (1847–1848): Jeden z największych głodów w historii ziem polskich pod zaborami. Z powodu zarazy ziemniaczanej i nieurodzaju, głód objął całą Galicję (południowa Polska). Zginęło wtedy, według szacunków, nawet pół miliona ludzi.
II wojna światowa i okupacja hitlerowska (1939–1945): W gettach (szczególnie w Warszawie i Łodzi) naziści celowo głodzili ludność żydowską, co prowadziło do śmierci setek tysięcy osób. Głód panował również powszechnie na terenach wiejskich, z których rewidowano żywność.
Okres po II wojnie światowej (1946–1947): Głód zapanował na powojennych terenach Polski (w tym na Wołyniu i terenach wschodnich), co wynikało ze zniszczeń wojennych, przymusowych dostaw produktów rolnych i radykalnego zmniejszenia działek przyzagrodowych.
I wojna światowa (1914–1918): Przez cztery lata wojny polska wieś i miasta (np. Kraków) cierpiały głód, chłód i choroby z powodu rekwizycji żywności przez armie zaborcze.
Wielki kryzys na polskiej wsi (1929–1935): W czasie II Rzeczypospolitej, szczególnie w latach trzydziestych, na wsi panowała nędza i głód spowodowany drastycznym spadkiem cen produktów rolnych (o 96%).
Okres od połowy XVII do połowy XVIII wieku: W ciągu tych 100 lat Polskę nawiedzały liczne klęski głodu (lata 1664/1665, połowa lat 70., lata 90. XVII wieku) związane z wojnami (Potop szwedzki) i anomaliami klimatycznymi.