#LHxj7

No, mam problem.

Co widzi moje otoczenie? Wysokiego, inteligentnego mężczyznę, z dobrym wykształceniem, ekstrawertycznego, utalentowanego muzycznie i w naukach ścisłych, popularnego, dobrze zarabiającego.

Ale wiecie, jaka jest prawda? Całe życie pracuję tylko po to, żeby mnie tak postrzegano. A prawda? Moja samoocena jest niestabilna, potrzebuję potwierdzania mojej wartości, kiedy tylko się da. Rozwijałem się tylko po to, żeby uzyskać status i poważanie. Wysokie zarobki są dla mnie najważniejsze. Porównuję się z innymi, żeby poczuć się lepszym. Otaczam się dziesiątkami przyjaciół, setkami znajomych, tylko po to, żeby móc pokazać wszystkim, że jestem lubiany i popularny. Kiedy ojciec dał mi mieszkać w jego mieszkaniu, a sam wprowadził się do nowej partnerki, byłem wniebowzięty, bo widziałem, jak podskakuje mój status. Mogłem patrzeć światu w twarz i mówić, że mam mieszkanie. Do pełni sukcesu brakuje mi jeszcze samochodu, prawa jazdy i odpowiedniej kobiety. Wszystkim wokół mówię, że nie chcę mieć prawa jazdy ani samochodu, bo mi niepotrzebne, ale widzę, jak to obniża mój status. I kobieta. Ale taka, żebym mógł z dumą iść do znajomych i pokazać – ona jest moją kobietą. I ku*wa, nawet taką znalazłem. Piękna, wykształcona, z wystarczająco prestiżową pracą... I niską samooceną. Związałem się z nią. Ona miała prawo jazdy i samochód. Nieco za tani i często się psujący, namawiałem ją, żeby kupiła coś lepszego, nawet bym się jej dorzucił. Problem polegał na tym, że kompletnie do siebie nie pasowaliśmy. Mieliśmy inne podejście do relacji. Po dwóch latach ciągłych kłótni stwierdziła, że nawet ona zasługuje na coś lepszego. Albo ch*j, będzie sama do końca życia i wciąż będzie lepiej. No, jak wspomniałem, nie pasowaliśmy do siebie i prawdę mówiąc, też męczyłem się tej relacji. Mimo to planowałem się oświadczyć. Żona! To by było coś. Dosłownie już czułem, jak posiadanie żony dodaje mi prestiżu.

Wiem, jak słabo wypadam w tym wyznaniu, wiem, że pewnie mnie jeszcze zjedziecie, ale po prostu nie dałem rady. Po prostu zaprezentowałem się jak gnojek, dla którego liczy się tylko jego dobro. Może tak jest, może nie. Muszę komuś powiedzieć prawdę.
NAUS Odpowiedz

Jesteś jednym z najbiedniejszych ludzi, jakich spotkałem. Powiedziałbym nawet, że jesteś bankrutem z nieograniczonymi, ciągle rosnącymi długami, który próbuje je spłacać kolejnymi zobowiązaniami.

To jedno, ale gdy czytam o tym, że Ty planowałeś wejść z kimś w związek małżeński mając tak nasrane we łbie, z totalnym chaosem emocjonalnym i całkowitym brakiem refleksji i chęci, by zrozumieć i naprawić samego siebie, aż trudno mi uwierzyć, byś mógł być tak tragicznie krótkowzroczny. W pierwszej połowie zdania opisujesz swoje poważne problemy, by kilka zdań później stwierdzić: do pełni sukcesu brakuje mi jeszcze samochodu, prawa jazdy i odpowiedniej kobiety.

Poważnie? Jak ludzie mają Cię poważać, skoro tak jawnie bagatelizujesz samego siebie? Nic dziwnego, że kobieta kopnęła Cię w dupę, tym bardziej, jeśli była atrakcyjna. Choćbyś miał 50 mieszkań i prawo jazdy nawet na koparkę, to i tak ona więcej zbuduje z gościem, który jeździ rowerem i siedzi na wynajmie, ale jest poukładany, stabilny, wie czego chce i ma wartość sam z siebie.

Nie rozumiem. O co ci chodzi w tym komentarzu?

s2105

To czytaj do momentu zrozumienia...

Apatia

Ty jesteś pewien, że ktoś cię uważa za inteligentnego?

s2105, Apatia, jakie braki próbujecie sobie zrekompensować będąc złośliwym wobec w zasadzie obcego gościa z internetu?

Apatia

Naprawdę wierzysz, że to zadziała na dorosłych ludzi? Jeszcze napisz, że moja mama jest gruba. W wyznaniu niby autorefleksja, ale w komentarzach wyłazi z ciebie narcyz. Nie myl arogancji z inteligencją. Możesz sobie wierzyć w swój wyidealizowany obraz - w moim życiu to niczego nie zmienia. Pozerem czuć cię z daleka i to nawet tu, a na żywo musi to być jeszcze bardziej oczywiste. Zapewne wśród ludzi, którzy cię znają, jesteś obiektem śmiechu jako pretensjonalny, zadufany w sobie dziwak, ale zawsze możesz sobie to tłumaczyć byciem ekstrawaganckim intelektualistą. Nie mój cyrk, nie moje małpy.

Frog

@Akuratnie
"jakie braki próbujecie sobie zrekompensować"
Tu nie chodzi o jakąś rekompensatę naszych braków.
W swoim wyznaniu i w komentarzach masochistyczne wręcz wystawiasz się na odstrzał.

Dlatego doskonale rozumiem i popieram komentarz @Czaroit.
Bez żadnych złośliwości - spróbuj ogarnąć ten swój chaos (oraz dysonans, a w zasadzie dychotomię), bo im dalej w życie, tym będzie Ci trudniej to wszystko uporządkować.

Ola28 Odpowiedz

Szanująca się Kobieta potrzebuje partnera a nie osoby kochającej przysłowie: postaw się a zastaw się

Apatia Odpowiedz

Ten wielki „inteligent” od prestiżu pisze „na prawdę”? Cała ta historia jest raczej zmyślona. Ale gdyby jakimś cudem nie była - idź do specjalisty, bo jak się zorientujesz, że wszyscy wokół widzą tylko żałosnego pozera, to się już całkiem posypiesz.

Autokorekta. Miało być "a prawdę mówiąc". Teraz to zdanie ma więcej sensu, prawda?

Czaroit Odpowiedz

No dobra, autorefleksja już jest. A zatem: CO ZAMIERZASZ Z TYM ZROBIĆ?

Ruszysz tyłek na terapię, czy przez następne 10 lat będziesz brnął w ten emocjonalny bajzel? Bo wiesz, samo się nie naprawi.

Mmm30 Odpowiedz

Mozna zmienic,- wzmocnic poczucie wlasnej wartosci . Na stabilne, takie ze masz do SB szacunek I nie musisz nic sobie ani innym udowadniac.
Terapia moze pomoc. Albo mniej konwencjonalne sposoby- ale tutaj dan musisz poszukac cos DLA SB.

Anonimowykomentujacy Odpowiedz

A co, oczekujesz, że ktoś napisze, że jesteś zaj*bisty bo się niby przyznajesz sam przed sobą i anonimowo?
Zalatuje tanim snobizmem, wybujałym ego i poszukiwaniem usprawiedliwiania na to, że brniesz w to całkiem gładko i głęboko.

Nie, mam świadomość jak się tu zaprezentowałem.

Mmm30 Odpowiedz

Jesli nie bedziesz szczesliwy ( Albo przynajmniej zadowolony ) Sam ze soba to zwiazki Beda sie sypac.
Polecam Tez zastanowic sie nad materializmem- to nie jest fajna cecha. Mozesz miec auto I sie z Tego powodu cieszyc, ale auto Samo w sobie nie bedzie dawalo ci prestizu.
Nic , procz Charakteru nie da ci prestizu.
Zreszta Po kij ci ten prestiz, zycie to nie film, szanuj sie Po prostu. Z autem czy bez.

Odpowiedz

Heh, z tych wszystkich emocji pominąłem sens historii i to dlaczego ją napisałem. Po prostu, że odejście tej kobiety sprawiło, że moja samoocena już ciągnie po dnie. Byłem tak pewny, że jestem w stanie ją zatrzymać przy sobie, a ona odeszła. Codziennie uśmiecham się, żyję jak dawniej, ale podczas gdy inni w moim otoczeniu idą dalej - zaręczają się, biorą śluby, ja cofnąłem się o etap. Znów nie mam kobiety, ani samochodu. Dobrze, że chociaż inne filary mojego prestiżu stoją nienaruszone...

Frog

"Znów nie mam kobiety, ani samochodu."
Bez przecinka przed "ani", jak już.

Samochód był jej, Ty nigdy go nie miałeś. Tak samo zresztą jak kobiety.
Może tej opisywanej, a może i żadnej.

Rozumiem tok rozumowania w kwestii samochodu - faktycznie nie byłem jego wlascicielem, ale użytkownikiem owszem.

A co do kobiety: była moją dziewczyną. Można się kłócić filozoficznie czy ją rzeczywiście miałem, bo przecież drugi człowiek nigdy nie jest czyjąś własnością. Można semantycznie, bo w końcu jej nie posiadałem, ale wedle przyjętych norm, mówi się, że to moja dziewczyna, że miałem dziewczynę, a nie formułuje jakieś językowe potworki, takie jak "byłem w związku nieformalnym z kobietą".

Apatia

Przecież sam sobie zaprzeczasz. Najpierw piszesz nienaturalne „nie mam kobiety”, a teraz bronisz się tym, że poprawnie mówi się „miałem dziewczynę”.
Dokładnie o to chodzi – „mieć dziewczynę” brzmi w polskim normalnie, a „mieć kobietę” zgrzyta i brzmi pretensjonalnie. Dorabianie do tego filozofii o „posiadaniu człowieka” i wymyślanie absurdalnych „związków nieformalnych” to tylko zasłona dymna, żeby nie przyznać, że po prostu źle to ująłeś panie inteligent.

Dodaj anonimowe wyznanie