#Hw5tE
Mam obecnie 20 lat. Boję się, że to też przejdzie na mnie. Autyzmu nie da się stwierdzić w płodzie, tylko 2-3 lata po narodzinach dziecka. Znam życie z autystycznym dzieckiem i nie chcę znów żyć życiem, od którego pragnę uciec. Mam dość takiego życia. Nie byłabym w stanie pokochać tego dziecka, bo nie byłoby moim wyborem. Nie chcę być złą matką i przy okazji żoną, bo nie potrafiłabym pokochać tego dziecka, które tak naprawdę nie jest niczemu winne.
Wolałabym zginąć, niż być złą matką, dodatkowo uwiązaną na zawsze. Chcę być tylko szczęśliwa, mieć zdrowe dziecko, które pokocham, i mieć wreszcie wybór. Bo aktualnie, żyjąc z chorą siostrą, go nie mam. Na szczęście wkrótce się wyprowadzam do chłopaka.
To co opisujesz nazywa się "zdrowe podejscie" opisu wynika,ze autyzm w twojej rodzinie siedzi gdzie w genach - w takiej sytuacji, rozmnazanei się, "bo tak wypada/bo chcę" jest por prostu skrajnym egoizmem, bo łąduejsz w loterie, z e duza opcja "wygranej", ze dorobisz się elementu, któy zniszczy ci życie - a ty jemu, bo wiecznei życ też nei będziesz.
Po to mamy "inteligencje,", żeby nad hormonami panować - bo ta tak zwana chec posiadania dziecka, to nic innego jak hormony, albo egoistyczne widzimisię. Mam znajomą z chorobą genetyczną - jakieś 40 % na urodzenie warzywa, inna sama nie choruje, ale jest zdiagnozowanym nosicielem - co drugie pokolenie ma jakieś 25% szans na zdrowie. Kolejna zapier... na dwa etaty, ale jest skazana na wynajem. Na koniec ja - obarczona problemami psychicznymi, do tego dzieci absolutnie nienawidzę. Im mniejsze, tym gorzej - nieważne cy smiech, czy wycie - każdy dźwiek drazni mnie do granic możliwości. Zadna z nas nie zamierza sierozmnozyc - włąseni z proste przyczyny, że dla powoływanie kolejnego osobnika na świat, z powodu kretynskiego, uwarukowanego hormonwami, czy znadniem innych, widzimisię, hjest po prostu deblizmem i skrajna nieodpowiedzialnościa.
Nie mow ze bobasow nienawidzisz, tylko chaosu i jazgotu:) mnie Tez to irytuje I to jak
Odpowiedzialne podejście. Czy tylko Ty w tej rodzinie dostrzegasz te zależności?
Nie musisz miec dzieci. Mozesz btc szczesliwa bez. Jest Tez mozliwosc adopcji ( najlepiej malego niemowlaka).
Tylko często po kilku latach okazuje się że ma zespół FAS.
Z Tengo co pamietam FAS jest rozpoznawalny no. Po twarzy Nawet ( usta- nos - tutaj u dzieci , z FAS zazwyczaj widac mniejsza przestrzen miedzy ustami I nosem, nos Tez sie rozni od " typowego" troche, jest mniejszy I bardziej plaski. Oczy mniejsze, ogolnie mniejsza waga, wiec Jakby sie uprzec to moxna rozpoznac od razu u bardzo malego dziecka).
Masz bardzo rozsądne podejście. Skoro masz najwyraźniej genetyczne obciążenie autyzmem (i po tym co napisałaś podejrzewam, ze nie chodzi tu o autyzm wysokofunkcjonujący, tylko o poważne przypadki, bo jakby twoje rodzeństwo miało autyzm wysokofunkcjonujący albo chociaż w miarę samodzielnie by funkcjonowało, to chyba nie marzyłabyś aż tak o ucieczce i nie bała się aż tak urodzić dziecka w przyszłości), to chyba masz prawo podwiązać jajowody w Polsce. A jeśli nie to twój chłopak może zrobić wazektomię. Byłabyś spokojniejsza, że nie zajdziesz w niechcianą ciążę, bo antykoncepcja zawiodła.
Niestety, w Polsce nie podwiążesz nawet jeśli ciąża może doprowadzić do zagrożenia życia. Można w Czechach, w Austrii (nawet da tak, żeby obciążyli nasz NFZ), a tak to zostaje wazektomia partnera
Wiesz, mogę ci powiedzieć, że są gorsze rzeczy niż autyzm - bo jest ich mnóstwo. Mogę powiedzieć, że autyzm autyzmowi nie równy, to też prawda. Ale wygląda na to, że masz duszę szanse na autyzm w tej loterii genetycznej. Jeśli nie pragniesz dziecka najmocniej że wszystkiego, to właściwie nie ma sprawy.
Moim zdaniem matka kocha swoje dziecko nieważne jakie jest, bo tak działa natura i nas do tego zmusza.
Poczytaj o depresji poporodowej, o tzw. "baby blues" i podobnych. A to tylko najłagodniejsze przykłady tego, co natura potrafi z robić z matką i jej uczuciami.
Wiekszosc, ale nie kazda. Osobiscie znalam przynajmniej jedna , ktora nie kochala swojego dziecka.
Bzdura. Gdyby tak było to nie byłoby tyle ofiar przemocy wśród dzieci. Znam sporo kobiet które dzieci mają jakby za kare i nie potrafiły ich nigdy kochać patrząc po zachowaniu, czyli typowo wpadka a później przymus życia z tą wpadką i oskarżanie dziecka o "zmarnowanie życia".
alala3456, dodam do tego co napisali moi przedmówcy pytanie: Gdzie według ciebie miłość w świadomym sprowadzaniu chorego dziecka (pomijając że autyzm to nie choroba, tylko zaburzenie neurorozwojowe), wiedząc że jest się obciążonym genetycznie (a przynajmniej powinno się wiedzieć, bo nie wiemy czy w rodzinie autorki tylko ona zauważyła, że autyzm w rodzinie ze strony ojca, czy po prostu inni mieli to w dupie i robili dzieci ,,bo może się uda, że będzie zdrowe", przy czym jeśli dobrze rozumiem wyznanie autorka jest pierwszym dzieckiem (choć może być też tak, że jest tylko pierwszą córką, bo nie wiemy czy przyrodni brat jest starszy czy młodszy) swojego ojca i faktycznie urodziła się zdrowa, a ten zamiast nie kusić dalej losu zrobił kolejne dziecko i potem jeszcze kolejne z inną kobietą, i z nie wiadomych przyczyn żadnej z tych kobiet nie zaalarmowało, że tylu autystów w jego rodzinie jest, że się zgodziły z nim rozmnożyć)? Nie mówię o przypadku gdzie się o obciążeniu genetycznym nie wiedziało (choć ja uważam że jak się planuje ciążę, to rozsądni ludzie najpierw robią sobie badania genetyczne, żeby mieć pewność) i mimo to okazało się, że płód jest chory (zresztą może się też zdarzyć wada rozwojowa płodu, a to nie to samo co wada genetyczna) i kobieta zdecyduje się urodzić (choć ja bym się raczej w życiu na to nie zdecydowała, na pewno nie przy wadach letalnych, gdzie takie dziecko umrze w męczarniach krótko po urodzeniu, jeśli nie urodzi się martwe, bo moim zdaniem miłość polega na oszczędzeniu dziecku cierpienia, nie wyobrażam sobie żeby kochająca matka chciała patrzeć na cierpienie dziecka, nawet jeśli to dziecko było chciane i planowane), a co innego, gdy się doskonale wie o obciążeniu genetycznym, czy nawet, jak w przypadku ojca autorki, ma się już jedno chore dziecko? Drugie chore dziecko ma z inną kobietą, ale nie mógł myśleć, że siostra autorki ma autyzm po ich matce, bo chyba zauważył przypadki autyzmu w swojej rodzinie, w tym u własnego brata.
To po prostu nie szczep dziecka...
A co mają do tego szczepienia?
Pamiętaj, dwie rzeczy nie starzeją się: czarny humor i dzieci antyszczepionkowców.