#GhSAh

Jestem autorką wyznania o drobnych kradzieżach w supermarkecie. Ktoś napisał tam jakże odkrywczy komentarz, że taniej gumek użyć niż naklepać dzieciaków - oj kolego, gdybyś wiedział jaki temat poruszyłeś... Okey, zgadzam się z tym, że było nas dużo za dużo, ale co miało zrobić dziecko w takiej rodzinie? Przykładowo w 1995 miałam 4 lata, starszego brata i dwoje młodszego rodzeństwa, miałam iść powiedzieć matce i ojcu "kupcie se gumy, do uja pana"? Czy dziecko jest winne zachowania rodziców? Miałam 17 lat i prawie zawaliłam rok szkolny, bo matka była ZNOWU w ciąży i ktoś musiał jej pomagać. Oczywiście, że zapytałam mając naście lat, czemu aż tyle dzieci. Odpowiedź matki "Bo jestem jedynaczką i zawsze chciałam dużo dzieci". Aha, i nieśmiertelne JAK BÓG DAŁ DZIECI, TO DA I NA DZIECI. Jasne, najpierw obcy ludzie przywozili nam pod dom worki z żarciem i ubraniami, a potem ja z bratem musiałam zrezygnować z marzeń choćby o technikum, bo w zawodówce są płatne praktyki i głupie dziecko zapatrzone w matkę przywiezie te 150 zł miesięcznie. Dla nas majątek. Bilet miesięczny? Zapomnij, sąsiadka za frajer cię zabierze, bo i tak jedzie do pracy, a z powrotem stopa złap. Przecież jednorazowy bilet kosztuje tyle co bochenek chleba, dzieci mają głodować, żebyś ty dupę autobusem wiozła? Rower stoi, to zapierdalaj.

Zanim poznałam męża, który mnie z tego domu zabrał, każdy mój grosz szedł "na życie", matka potrafiła mnie ochrzanić, że raz po drugiej zmianie o godzinie 23 śmiałam iść na postój taksówek i poprosić, żeby kierowca za 30 zł zawiózł mnie do tej większej wioski, z której i tak dalej szłam 2 kilometry pieszo. Teraz kontaktu z matką nie mam, ponoć ma iść do więzienia za alimenty na troje najmłodszego rodzeństwa, które trafiło do domu dziecka. A propos, wiecie co się robi w pierwszej kolejności jak opieka społeczna wam zabiera dzieci? Jedzie się do MOPS-u z mordą, że jakim prawem zabrali JEJ 500+, z czego ONA ma teraz żyć!
Jak już mi się tak ulało, to jeszcze wspomnę o jej akcji wbicia do brata na wynajęte mieszkanie - brat oczywiście dobry synek, przenocował, powiedział, żeby wychodząc zostawiła klucz pod wycieraczką, bo on wcześnie idzie do pracy i nie chce jej budzić. Klucz się znalazł, ale 500 zł z barku jakoś nie.

Naprawdę rzygać mi się chce, jak słyszę teraz teksty "No, było jak było, ale urodziła, należy się matce szacunek". Za co, za złamanie bratu deski na plecach? Za terror, w jakim nas ciągle trzymała? Za wszystkie kradzieże pieniędzy własnych dzieci? Mam 30 lat, a do dziś 50 zł to max, ile noszę w portfelu.

Przepraszam, jeśli kogoś wkurzyłam takim wybuchem, ale to silniejsze ode mnie, nawet nie wiecie jak dobrze móc wreszcie powiedzieć komuś choćby przez internet jak tak naprawdę wtedy było. A mamusi nieironicznie mogę powiedzieć jak w słynnym memie - Ty stara ku*wo, zmarnowałaś mi 20 lat życia.
didja1 Odpowiedz

Nie pamiętam tego wyznania, ale obciążanie dziecka jest mocno słabe. Dwie rady tak na szybko, bez znajomości całości sprawy:
1. Jeżeli masz możliwość finansowa, idź na terapię do psychotraumatologa. Odebrano ci dzieciństwo, i to zrobili ludzie, którzy powinni najbardziej dać Ci bezpieczeństwo i dobre, oparte na prawidłowej relacji, dzieciństwo. Jest w Tobie skrzywdzone dziecko, które trzeba "utulić" i pokazać mu, że już jest bezpiecznie, tamtego już nie ma, już będzie chronione, może przestac się bać.
2. A Ty sama zrob sobie coś takiego: raz w miesiącu kup sobie coś (rzecz, usługę) tylko dla siebie. Książka, lepszy krem, masaż, kino, coś, na co nigdy nie było pieniędzy. Nwet po prostu pojedź gdzies taksówką. I raz w miesiącu zrob coś dla tego wewnętrznego dziecka: kup mu misia, lody, idź do kina na film, które wszystkie dzieci widziały, a Ty nie, coś, czego bardzo chciałaś jako dziecko, a nigdy nie dostałaś.
Oczywiście, na początku będzie bardzo trudno, bo masz zakodowane przeliczanie tego na chleb czy opłaty. Ale nie poddawaj się :)

Mmm30 Odpowiedz

Masz prawo byc zla na to. Mam tylko nadzieje ze z czasem uda ci sie przeszlosc zostawic za soba. Powidzenia.

Dodaj anonimowe wyznanie