#ByUqs
Koniec roku to moment, kiedy donosi się wszelkie usprawiedliwienia za nieobecności na lekcjach. Cóż, nie ukrywam, że było ich za dużo jak na moje możliwości i charakter (taka cicha woda, nierzucająca się nikomu w oczy), toteż moja wychowawczyni była bardzo zdziwiona ich ilością. Wprost powiedziała, że mam napisać usprawiedliwienia jeszcze na tej lekcji, jeśli chcę być przepuszczona do kolejnej klasy. A ja? Niewiele myśląc, poleciałam do ławki i napisałam ich kilkanaście, doskonale podrabiając podpis rodziców. Reszta grupki, która miała tak samo niewesołą sytuację z nieobecnościami, poszła w moje ślady.
Rodzice do dzisiaj o tym nie wiedzą, nauczycielka nic nikomu nie powiedziała (nawet przemilczała ten fakt na zebraniu z rodzicami), a mnie do dzisiaj jest wstyd za to, że postępowałam tak, a nie inaczej, chodząc na zajęcia, kiedy mi się chciało. Na szczęście na studiach zmieniło mi się w drugą stronę i stałam się wręcz rasowym kujonem i jestem uczciwa do bólu.
Widzisz, ja przykładnie chodziłam do szkoły nawet po wystawieniu ocen i z perspektywy trochę żałuję. Dopiero w liceum zaczęłam wagarować, szczególnie w klasie maturalnej, ale maturzystów to nawet woźne wypuszczały, udając że nie widzą, że ktoś wychodzi, nauczyciele na mniej ważnych przedmiotach wpisywali obecności z góry na dół wszystkim. Na studiach się tak rozluźniłam, że miałam problemy ze zdaniem i dopiero na magisterce się naprostowalam na piatkowa studentkę. Może po prostu trzeba na jakimś etapie trochę poodpuszczać ;) im wcześniej, tym potencjalnie z mniejszą szkodą, bo material.idzie wtedy wolniej
To jeszcze zależy, z czego się zrywasz. U mnie w liceum (klasa mat-fiz) najczęściej były ucieczki z WF-u, historii, wosu. Na studiach opuszczało się czasami zajęcia u tzw. ,,luzaków”. Do naszego ,,Kosiarza” od Teorii Obwodów chodzili wszyscy, nawet z zapaleniem płuc/oskrzeli czy nogą w gipsie, bo powszechnie było wiadomo, że w przeciwnym razie będzie duży problem z zaliczeniem jego przedmiotu.