#B90Ex
Jakiś czas temu zauważyłam w sobie niepokojące zachowania, sny, marzenia, uczucia. Przeważa strach, obawa, że stracę przyjaciela i już na zawsze pozostanę sama. Jest też zazdrość, za każdym razem, jak patrzę na wzajemne relacje znajomych z klasy czy na trzymające się za rękę pary. Najgorsza jest nieśmiałość – nie zagadam do nikogo, bo się boję, że będę się narzucać. Nie zaproponuję wyjścia, bo nie chcę się narzucać.
Poza tym jest jeszcze dziwne... pragnienie bliskości. Zawsze wydawało mi się, że nie będę potrzebowała chłopaka, a teraz czuję, że go potrzebuję, naprawdę potrzebuję. Nie kogoś, z kim pójdę na imprezę, czy, no cóż, do łóżka. Potrzebuję kogoś, kto będzie ze mną rozmawiał, słuchał mnie i mówił mi, co czuje, opowiadał o sobie. Kogoś, kto będzie się o mnie troszczył i kogoś, o kogo i ja mogłabym się zatroszczyć.
Boję się, że jestem za młoda, że chcę się za bardzo spieszyć, że to za wcześnie. Boję się, że to nienaturalne i nie wiem, co z tym zrobić.
to idź na terapię albo jeszcze prościej - poszukaj na mediach społecznościowych grup z tymi samymi zainteresowaniami co ty i sobie tam szukaj znajomych i przyjaciół np. lubisz jeździć na rowerze? To szukaj innych ludzi co uwielbiają jeździć na rowerze itp.
Najgorsze co możesz zrobić to trzymać się jednej "przyjaźni" w postaci kolesia, który może w dowolnej chwili kopnąć Ciebie w tyłek i zabiegać o to, żeby tego nie zrobił.
Ale terapię czego? Nie rób se jaj. Zwykła, nieśmiała nastolatka jakich wiele.
Pragnienie bliskości nie jest dziwne. To normalna ludzka potrzeba. Spędzanie czasu razem, rozmawianie, troszczenie się o siebie - generalnie tak powinna wyglądać przyjaźń w tym wieku i związek z chłopkiem też.