#AdTIF

Niedawno mój trener boksu, widząc moją skrajną awersję do uderzania w worek treningowy (najzwyczajniej nie potrafię tego zrobić, jest to dla mnie tak niekomfortowe), zapytał mnie, czy naprawdę nie ma nikogo, kogo chociaż choć trochę nie lubię (bym mogła sobie wyobrazić tę osobę). Wówczas odpowiedziałam mu, że nie.

Nie ma osoby, są zachowania. Nienawidzę hipokryzji, w jakiejkolwiek postaci. Grubych ludzi, którzy wyśmiewają chudszych, żeniących się księży, głupków proklamujących swą „dojrzałość”, nieempatycznych nawołujących do większej wyrozumiałości, „tolerancyjnych” nastolatków nietolerujących innych rówieśników z najgłupszych powodów, leniwych ludzi drwiących z innych pracowitych... Mogłabym tak w nieskończoność. Pewnie ma to na celu jakoś usprawiedliwić się w naszych oczach i projektować na innych, ale to wciąż denerwujące. Tacy ludzie napawają mnie obrzydzeniem, ale na co dzień staram się ich po prostu ignorować.

Nie zdzierżę również manipulatorstwa i wszystkich związanych z nim sztuczek (w języku angielskim dobrze to nazwali). Gaslighting, love-bombing, silent treatment/ghosting, guilt-tripping, triangulation itp. Nie mam zaufania do takich osób, nie jestem też w stanie z nimi empatyzować. Rozumiem, że gdzieś musieli się tego nauczyć, w toksycznym środowisku, od bliskich lub znajomych, ale to żadne usprawiedliwienie, a jedynie powód. Przy takich osobach dbam o zachowanie dystansu psychicznego.

No i arogancja. Na takich ludzi nie mam sposobu. Gdy się uprą, nie ma na nich bata, żadna siła argumentu, choćby najlogiczniejszego, ich nie przekona, a swoim poczuciem wyższości potrafią doprowadzić człowieka do szału. A już najgorzej jest wtedy, gdy piastują stanowisko wyższe od naszego (rodzic, nauczyciel, pracodawca itp.). Jedyne, co pozwala mi zachować wtedy zdrowy rozsądek, to ciągłe przypominanie sobie dwóch rzeczy: że takie zachowanie wynika ze skrajnie niskiego poczucia własnej wartości oraz że w zasadzie to w procesie ewolucji obdarowano mnie wolną wolą i zawsze mogę zrobić, co chcę, a z nimi to pies tańcował.
NAUS Odpowiedz

Całe szczęście moralizowanie nie jest dla Ciebie niekomfortowe.

airborn Odpowiedz

Nienawiść do zachowań zamiast do ludzi jest zdrowym podejściem

NiebieskiJezozwierz

Co XD? Czyli przykładowo z pdfem możesz iść na piwo, bo do samego człowieka nic nie masz i brzydzi Cię tylko to co robi? Jaki tu jest sens? Zachowania definiują to kim jest dany człowiek, dlatego "nienawidząc zachowań" nienawidzisz ludzi, którzy się danych zachowań dopuszczają.

Mmm30

zachowAnia mozna zmienic. Mozna np. Nienawidzic ,ze ktos ma depresje i zachowan tej osoby z TYM zwiazanymi , ale ta osobe wciaz kochac. Nienawidzic, ze twoje dziecko znowu placze/ krzyczy ale je kochac.
O dziecko I doroslym czlowiek moze zmienic swoje zachowanie. Czy wtedy jest magicznie innym czlowiekiem?
Ja pamietam , ze sie baardzo zmienilam ( nie z wygladu ale zachowanie, Charakter, glos Nawet) wiec osoby, ktore mnie 10 lat nie widzialy byly zdziwione.
Czy to znaczy , ze nie jestem TYM czlowiekiem, ktorym bylam.?

upadlygzyms

@Mmm30
Tak, nie jesteś tym człowiekiem, którym byłaś. Masz z nim dużo wspólnego ale i rozbieżności są z czasem coraz większe.
Jest to zresztą spory problem w partnerstwie, jeśli ludzie nie zdają sobie z tego sprawy.
20, 40 i 60 latek są na ogół kompletnie różni, ze wszystkimi tego konsekwencjami.

Mmm30

To ciekawe, bo moj partner zna mnie I z wtedy I z teraz , I moze dlatego, ze to raczej stopniowa zmiana nix z dnia na dzien , wiec Jakby on tego az tak nie dostrzega- w skrocie wg niego jestem ta Sama osoba , ale 8 lat starsza, dojrzalsza I " rozwinieta " czy tam " rozwkitla " wersja tej osoby, ktora bylam , gdy mnie poznal.
Ale faktycznie on tex sie troche zmienil i Chyba wazna sprawa w naszym zwiazku bylo akceptowanie TYch zmian.

upadlygzyms

O, to to właśnie. Oba punkty dokładnie trafione.
Powolna zmiana jest praktycznie niezauważalna dla jej uczestnika. Dobrze to ilustruje patrzenie na wskazówki zegara, pozornie nieruchome.
W partnerstwie najważniejsza jest akceptacja tych zmian i (ważne) współpodążanie w zbieżnym kierunku.
No i gratulacje, że się rozwijasz i dojrzewasz a nawet rozkwitasz. Procesy uszlachetniania często zajmują sporo czasu. Np. mięso w marynadzie, dobre wino czy ciekawa i złożona osobowość

Mmm30

Dziekuje 🙂

Dragomir Odpowiedz

No ale co z tym workiem? Dałaś mu wciry w końcu?

Diddl Odpowiedz

Wszystko rozumiem, ale o co ci chodzi z żeniącymi się księżmi? Jak ktoś jest księdzem polskokatolickim/starokatolickim, to dlaczego miałby się nie żenić, skoro ich religia im na to pozwala (i słusznie)? XDDDD A tak na serio domyślam się, że chodzi ci o księży rzymskokatolickich, którzy zrzucili sutannę i się ożenili, ale no chyba lepiej, że kiedy się zakochali, to zamiast oszukiwać, że nadal żyją w celibacie (i przy tym pouczać ludzi na temat małżeństwa i rodzicielstwa, co jest absurdem w przypadku każdego księdza, pouczanie na temat czegoś, czego się nie zna; wyjątek to księża, którzy zostali księżmi po owdowieniu, bo to jest możliwe, jeśli taki wdowiec ma dorosłe i samodzielne dzieci, z nieletnimi to już nie bardzo chyba, w każdym razie w taki wdowiec potrzebuje zgody biskupa), a na boku mieć sekretną kochankę, to byli szczerzy i zrzucili sutannę, otwarcie przyznając że się zakochali i chcą się ożenić. Powinni znieść celibat, który nie ma nic wspólnego z Biblią i został wprowadzony tylko po to, żeby majątek księży zostawał w kościele (jakby nie można było zrobić tak, że majątku kościelnego żona i dzieci księdza nie mogą dziedziczyć, tylko prywatny). Jakby zrobili chociaż tak jak jest w prawosławiu, że ksiądz mógłby mieć żonę, jeśli ożeniłby się przed święceniami i nie mógłby wtedy zostać biskupem, to już by był postęp, chociaż idealne rozwiązanie to też nie jest, bo trzeba wybierać między ożenkiem a karierą. No i nie każdy znalazłby miłość przed święceniami, ale to akurat mniejszy problem, bo święcenia można przyjąć w różnym wieku, w różnym wieku można wstąpić do seminarium, więc jeśli ktoś wie, że chce mieć żonę, ale jeszcze nie znalazł kobiety, z którą chce się ożenić, to po prostu mógłby się z tym wstrzymać. Najlepsze że istnieje sposób, żeby być księdzem rzymskokatolickim i jednocześnie mieć żonę i dzieci. Wystarczy ,,nawrócić się" z innej religii, gdzie było się pastorem/duchownym i miało się żonę i dzieci, bo ta religia na to pozwala, i dostać zgodę biskupa

Diddl

i Watykanu, i też samej żony z tego co mi napisała AI google. Oczywiście jak taki ksiądz owdowieje, to nie może już się ożenić, ale i tak to idiotyzm według mnie i nie fair wobec księży, którzy od początku byli księżmi rzymskokatolicki i tylko dlatego nie mogli się nigdy ożenić.

wyzwolonaa Odpowiedz

W punkt, mnie też wkurza taka hipokryzja facecików

Dragomir

Akurat ty jesteś uosobieniem hipokryzji. Niby (pobawmy się chwilę w twoją debilną grę) wyzwolona feministka gdzie feminizm walczy o równość i brak dyskryminacji, dyskryminuje facetów za płeć - czyli feministyczna seksistka, ukazuje się tu jako wyzwolona kobieta, zarabiająca na prostytucji, gdzie kobiety już 150 lat wcześniej, właśnie feministki, walczyły m.in. przeciw przedmiotowemu traktowaniu kobiet.

A wracając do rzeczywistości, facecik redpillowiec piwniczak podszywający się pod dziffkę, którymi jego ruch ideologiczny gardzi. Hipokryta-zj.eb. Oto najbliższe prawdy określenie ciebie.

Dodaj anonimowe wyznanie