#9Dwid
Co ważne dla historii - za czasów podstawówki, gimnazjum i liceum byłam raczej chłopczycą. Jeździłam na desce, nosiłam za szerokie ubrania i zazwyczaj miałam krótkie włosy związane w kitke lub schowane pod czapką. Miałam swoją paczkę - czterech chłopaków i jedna ja. Zazwyczaj nie traktowali mnie jak typowej dziewczyny tylko po prostu jak kumpla. Nawet często śmieszkowali, że przecież ''Aga to Aga, a nie kobieta''. A jak już byłam w jakimś związku to śmiali się, że jestem gejem i takie tam. I super, to były świetne czasy których nie chciałabym zamienić na żadne inne. Nie miałam koleżanek tylko tych swoich patałachów od Coli, kapsli, koncertów itd.
Minęły lata, szkoła się skończyła a ja poszłam do pracy. Chłopięcy styl mi się znudził i zaczęłam ubierać się kobieco. Tak po prostu, być może dorosłam. Każdy z chłopaków również zaczął sobie układać życie w związku z czym nasze drogi nieco się rozeszły aczkolwiek co jakiś czas ktoś wysłał jakiegoś mema na czacie grupowym albo spotkaliśmy się raz na pół roku na piwo.
Wracając do wesela - oczywiście przypadło też tak, że każdy z moich przyjaciół również chciał ze mną zatańczyć. Ci sami faceci którzy całe życie traktowali mnie jak kumpla nagle stali się tacy mili, spokojni i wzięło im się na rozmowy podczas tańca.
Pierwszy powiedział że podobałam mu się od zawsze i bardzo żałuje, że nigdy nie spróbował mnie zdobyć. Ale bardzo cieszy się moim szczęściem i ma nadzieję, że dobrze wybrałam.
Kolejny powiedział po prostu, że szkoda że to on nie jest dzisiaj Panem młodym.
Trzeci patrzył jakoś tak dziwnie na mnie i na koniec tańca przytulił mnie jak nigdy wcześniej.
Jedynie czwarty chłopak ze mną po prostu zatańczył bez dziwnych komentarzy. Nawet zaśmiał się, że w końcu ogoliłam wąsa i wyglądam jak człowiek.
Także super, zebrało się im na wyznawanie uczuć akurat w dniu mojego ślubu. Akurat tego dnia każdy jeden uznał, że to będzie świetna chwila, żeby zniszczyć moje wszystkie wspomnienia związane z nimi w jednej chwili. A gdy lata wcześniej płakałam po raz kolejny po załamanym sercu to żaden z nich nie zrobił nic w kierunku tego, żeby dać mi do zrozumienia, iż coś jest na rzeczy.
W ten oto sposób chyba przestałam wierzyć w przyjaźń między facetem i kobietą i przez resztę wieczoru obserwowałam mojego męża jak tańczył z koleżankami. Bo co, jeśli on też uznał, że w sumie szkoda ze to ta Marysia nie jest dzisiaj w białej sukni?
Bez sensu, Ty nie żałowałaś że to jakiś kolega jest na miejscu męża to dlaczego zaczęłaś w niego wątpić? Głupia bezsensowna projekcja, która podważa wasz związek chociaż mąż Ci nie dał do tego żadnych podstaw
Do tego ten czwarty kolega, niewinny niczym lilija na rekultywowanym stawie, też został każdym jednym.
Myślę, że za dużą wagę przywiązujesz do tych wyznań. Gdyby im tak zależało, to wcześniej by się opamiętali. Teraz mogli mówić co chcą, bo było już bezpiecznie - nie będziesz mieć żadnych oczekiwań, a w razie czego - u mężatki nie masz wpadki.
Ciesz się małżeństwem, a nie rozmyślaj co inni ludzie mają w głowie - nie warto.
Ja bym przedyskutowała z mężem opcję otwartego związku. Szkoda tych trzech, a może i czterech tak zmarnować
Zboczeniec.
Nie, on nie miał takich myśli, bo od zawsze wiedział, że nie ma przyjaźni damsko-męskiej. Dla Ciebie to szok, dla niego oczywistość. To z resztą częsta strategia najpierw się zakumplować.
Mądre wyznanie.