#86mpc

Jako mała dziewczynka byłam kąpana przez swoją mamę, jak każdy inny dzieciak w moim wieku. Cała kąpiel przebiegała bez większych trudności, aż do pełnego grozy dla mnie momentu – czasu mycia włosów. Dosłownie nienawidziłam tej części kąpieli. Nie wiem dlaczego, nie pytajcie. Kiedy wyczułam, że ta tragiczna chwila nieuchronnie się zbliża, popatrzyłam na mamę oczami pełnymi łez i błagalnym głosem powiedziałam:

– Mamusiu, nie myjmy dzisiaj główki...
– Skarbie, ale dlaczego?
– Bo... bo... bo ja nie chcę! Mamusiu, nie myjmy!
– Dobrze, skarbie. Dzisiaj nie będziemy myć główki. Umyjemy tylko włoski, chcesz?
Spojrzałam na mamę moimi dużymi, zielonymi oczami z niewyobrażalną ulgą, wdzięcznością i ufnością i odpowiedziałam:
– Naprawdę, mamusiu? Ale obiecujesz, że główki nie będziesz myła?
– Oczywiście, kochanie. Myjemy tylko włoski. Słowo matki!

Kiedy mama myła mi włosy, ja grzecznie siedziałam w wannie i promieniowałam dumą – mam przecież taką kochaną mamusię, taką zaradną, potrafiła tak szybko znaleźć wyjście z trudnej sytuacji. A przy tym jest taka zdolna, ma sprytne ręce – przecież to nie lada wyzwanie umyć włosy, a głowy nie!

Niestety, kiedy trochę podrosłam, dotarła do mnie przerażająca prawda. A mama do tej pory ma z tego niezły ubaw. Dzisiaj patrzę z podziwem na moją mamę – nie dość, że udało jej się wymyślić tak szybko i wmówić do mojej dziecięcej główki taką bzdurę, była przy tym tak śmiertelnie poważna i przekonująca, chociaż w środku na pewno zwijała się ze śmiechu.
ArabellaStrange Odpowiedz

Podziwiam Twoją mamę. U naszych dzieci by nie przeszło ;)

Dodaj anonimowe wyznanie