#5eZHJ
Moja rodzina nie utrzymuje bliskich kontaktów, jesteśmy jak obcy sobie ludzie, jedyne osoby z mojej rodziny, z którymi mam kontakt, to moi rodzice, a dalej to sporadyczne wypady, gdzie staramy się nadrobić miesiące lub lata niegadania. Na studiach ludzie kontaktują się ze sobą, tylko jeżeli samemu się zainicjuje jakiś kontakt, ale nie zdaje się, że to przyjaźnie, które zostaną po studiach. W pracy niby jest z kim pogadać, ale jakiekolwiek spotkania także trzeba inicjować samemu i jak wyjdzie, to te spotkania są całkiem fajne, ale to nie są takie bliskie kontakty, że można to nazwać przyjaźnią. Przyjaźnie, jakie miałam z czasów nastoletnich, przez pracę, studia i własne życie oddaliły się, a same osoby zmieniły pod względem charakteru. Zrobiły się strasznie oceniające innych, marudne oraz testują granice innych. Pamiętam, że kiedyś tak nie było, kiedyś mogłam szczerze z nimi pogadać o różnych tematach, czułam, że nie muszę się jakoś chować z moim charakterem, ostatnio jak się spotkaliśmy, to siedziałam cicho cały czas, ponieważ nie czułam się komfortowo, odzywając się.
Mam naprawdę dużo ludzi w swoim otoczeniu, ale pomimo tego jakoś nie potrafię zbudować głębszej relacji z nikim, żeby mieć przynajmniej jednego bliskiego przyjaciela, gdzie czuję, że gdzieś należę. Nie wiem za bardzo, co robię nie tak, staram się organizować spotkania, rezerwuję bary, jakieś atrakcje, ludzie przychodzą, to nie jest tak, że nie chcą, więc taki przynajmniej plus. Wydaje się, że atmosfera jest w porządku, bo żartujemy i się jakoś śmiejemy, ale po spotkaniu to jakoś nigdy nie idzie dalej, zawsze to ja muszę inicjować następny wypad lub jakikolwiek kontakt. Romantyczne relacje także leżą i kwiczą, ale to już szkoda pisać nawet...
Nie wiem, straszna samotność mi doskwiera, nie za bardzo wiem, co zrobić z tymi emocjami. Nie idzie mi kompletnie z tymi relacjami i strasznie mi smutno przez to, bo czuję, że całe moje życie się zamyka w pracy, studiach, śnie i przeżyciu w dorosłym życiu. Nie mam poczucia, że moje życie ma jakiś sens, ponieważ nie mam kogoś, dla kogo żyję i czuję, że ta osoba docenia i chce mnie w swoim życiu... Czuję, że gdybym znikła z powierzchni ziemi, to nikt by nawet nie zwrócił na to uwagi. I całe to moje istnienie jest absolutnie obojętne. Głównie to chciałam chyba wylać te swoje żale, na terapie niestety mnie nie stać xD więc anonimowe wpisy dla przypadkowych ludzi muszą wystarczyć na ten moment.
Zaangazuj sie w pomoc, tam odnajdziesz sens:) jakakolwiek co tam lubisz, starszym, chroym dzieciom zwierzakom
Tak jak Wolnaaa zazwyczaj szoruje po dnie trollingiem, tak tutaj akurat się zgodzę. Masz potrzebę bycia częścią większej grupy, a wolontariat zapewni Ci poczucie przynależności plus świadomość, że to co robisz jest dla kogoś ważne.
Może być tak, że masz zaburzenia osobowości i ta pustka zostanie, nawet gdyby ktoś blisko z tobą był. Ale doceniam to, jak bardzo się starasz. Nie raz chciałabym wejść w kontakt z kimś z tej strony, ale to dość trudne. Może nie trafiłaś jeszcze na swoich ludzi, swojego człowieka. Twoje starania są ważne.
A czy nie chcialabys ty Byc DLA samej siebie ta osoba, DLA ktorej zyjesz? Ta osoba , ktora ciebie uzupelnia, docenia I chce siebie w swoim zyciu?
Jest to dobry pomysł, ale - to nie jest takie proste.
Po pierwsze - czuje się, że Autorka wręcz potrzebuje tych kontaktów, tak jakby nie umie / nie chce wędrować przez życie sama.
Po drugie:
Nie każdy ma moc i odwagę stanąć twarzą w twarz z samym sobą - a taki proces jest niezbędny podczas świadomego budowania swojej osobowości w sposób, o którym mówisz.
Tym niemniej, osobiście jestem na tak, a Twoja sugestia - kto wie - może się komuś przyda.
A Ja wybieram wiare w autorke. Mam nadzieje, ze ona w siebie tez uwierzy.