czasem tak po prostu jest i jakbys sie nie staral, to ty bedziesz gorszy
nie wiem, moze nie jestes jego dzieckiem albo zawsze chcial coreczke, nic na to niestety nie poradzisz
radze sie wyniesc jak najszybciej, bo z tego podkladania sie i zaslugiwania na jego milosc nic dobrego nie bedzie, tylko sie sfrustrujesz

Ile masz lat?
Nie pytam by Cię obrażać, albo coś w tym stylu. Pytam aby lepiej ocenić sytuację.

Spokojnie, jak się usamodzielnicie to jeszcze przyjdzie się o coś prosić.

Nic nie zrobisz, rób swoje.

Niestety miałam podobnie. Rodzice faworyzowali starszego brata odkąd pamiętam, a mimo to latami wmawiali mi, że jesteśmy równo traktowani. Na niego nigdy nie podnieśli głosu, krzyk na mnie był standardem. Wszystko co robił było doskonałe, ja stanowiłam chodzące rozczarowanie. Gdy czegoś - czegokolwiek - potrzebował, było to natychmiast załatwiane, ja w większości przypadków musiałam radzić sobie sama. Zawsze w niego wierzyli, mnie traktowali z protekcjonalną pogardą. On stanowił cudowny wzór do naśladowania, którym można się chwalić znajomym i rodzinie - o mnie zaś szkoda gadać.

I niestety rozmowy nie pomagały. Tłumaczenie, próby unaocznienia tego faworyzowania były daremne. Czasem ślepoty nie da się naprawić. Rozmowy i czy choćby chęć dialogu nie zawsze stanowią rozwiązanie. Walka o uczucie, które powinno być czym najbardziej naturalnym w świecie czasem zwyczajnie jest skazana na porażkę. W takiej sytuacji zostaje jedynie odcięcie się i budowanie relacji tam, gdzie będziemy mile widziani.

Jest niezwykle łatwo zgnoić drugiego człowieka - parę kąśliwych słów i konsekwentne krytykowanie wszystkiego co zrobi. Zadaj sobie pytanie, czy warto zabiegać o względy kogoś, kto czerpie przyjemność z kopania Ciebie. Po co Ci jego względy?

To okropne, że dzieci muszą walczyć o uwagę ojca. Ojciec powinien kochać swoje dzieci bezwarunkowo. A nie faworyzować jedno. Nie łam się, wiele, na prawdę wiele osób się z tym zmaga, i chociaż to niesprawiedliwe czasem już tak jest, niestety. Musisz jakoś z tym walczyć i przede wszystkim nie zabiegać aż tak o jego uwagę, bo tylko twój stan psychiczny przez to bardziej się pogarsza. Czasem warto odpuścić.

Wypisz sobie na kartce swoje argumenty, przygotuj się doskonale do rozmowy i porozmawiaj z nim ostatecznie zaznaczającc że jeśli nie zmieni postępowania, to Cię straci po usamodzielnieniu. Jego decyzja co zrobi - Ty się dostosujesz.

Chciałbym usłyszeć jej wersję... i twojego ojca. Czuję że mogą się diametralnie różnić.

Odpuść. W sensie, wiem że każdy chce aprobaty rodziców, ale najlepiej będzie jak zaakceptujesz fakt, że może być tak że nigdy jej nie uzyskasz. Odpuść sobie i jemu i będziesz szczęśliwszy. Ty też z różnych powodów lubisz jedne osoby bardziej niż inne i wiesz, że nie da się sprawić by kogoś polubić mocniej. Rodzice Cię kochają nawet jeśli nie koniecznie lubią was tak samo