W zeszły weekend poznałem na imprezie pracowniczej pewną dziewczynę, która dopiero co dostała etat w naszej firmie. Melanż nas trochę poniósł i wylądowaliśmy w łóżku, ale wcale tego nie żałuję. Może i stało się to za szybko, jednak tamtego wieczoru pierwszy raz w życiu poczułem się zakochany. Od tamtej pory myślę o niej codziennie i czuję, że serce bije mi szybciej niż zwykle, gdy tylko ją zobaczę. Mógłby to być początek pięknej miłości, lecz tak się nie stanie. Dlaczego? Bo ona za miesiąc wychodzi za mąż, a ja nie mam ani odwagi, ani argumentów, by ją powstrzymać, by odwrócić jej poukładane życie do góry nogami. Wciąż snuję w myślach scenę, kiedy to krzyczę w ostatnim momencie: „NIE!”, a ona odbiega sprzed ołtarza w moje ramiona – ale takie scenariusze zdarzają się chyba tylko w filmach…
Powinienem zaryzykować i zagrać księcia? Czy zejść na ziemię?
Dodaj anonimowe wyznanie
Zejdź na ziemię. Zdradziła narzeczonego przed ślubem, a Ty dalej ją romantyzujesz.
Chociaż może jesteście siebie warci skoro nie widzisz problemu.
Dokładnie. Zero moralności i krytycznego myślenia.
Daj se z nią spokój. Gdybyś coś dla niej znaczył to nie wychodziłaby za innego.
"tamtego wieczoru pierwszy raz w życiu poczułem się zakochany"
Musiała być dobra w te klocki, że aż tak Cię (nomen omen) wessało...
(Wybaczcie. Dziś po prostu jestem wredna 😉)